Goniec

Switch to desktop Register Login

Region Niagary to nie tylko wodospad... Odkrywanie Niagary

Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Region Niagary to nie tylko wodospad. Nieustannie zachwyca mnie turkusowy kolor rzeki Niagara i jej pęd. Kolor rzeka zawdzięcza swojej sile – w każdej minucie niesie około 60 ton rozpuszczonych minerałów, które wymywa ze skał na dnie i brzegach. Warto przejechać się w górę rzeki, ulicą Niagara Parkway na północ od Niagara Falls, i skorzystać z okazji podziwiania potęgi przyrody bez towarzyszącego jej kiczu i tłumu. Proponuję zatrzymać się w trzech miejscach.

Pierwszy przystanek robimy 4,1 kilometra od wodospadu Niagara, zaraz za mostem Whirlpool Rapids Bridge. Dzika rzeka Niagara płynie tu w wąskim wąwozie. Wzdłuż brzegu poprowadzono chodnik długości 305 metrów. Zjeżdżamy do niego windą (70 metrów), a następnie idziemy 73-metrowym tunelem wydrążonym w skale. Poza dwoma małymi tarasami widokowymi chodnik jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.

W każdej sekundzie z jeziora Erie do Niagara River wypływają 5664 metry sześcienne wody. Połowa jest kierowana do elektrowni wodnych, a pozostałe 2832 m3/s przepływają wąwozem dalej do jeziora Ontario. Średnia głębokość rzeki na odcinku Whirlpool Rapids, na którym się znajdujemy, wynosi 10,7 metra (maksymalnie 15 m). Fale mają stałą wysokość od 3 do 5 metrów – i nie jest to spowodowane ukształtowaniem podłoża, ale siłą związaną z prędkością i masą przepływającej wody. Rzeka płynie tu z prędkością 48 km/h. Teren obniża się o 15,8 metra na odcinku długości 1,6 km.

Wstęp na White Water Walk: 11,95 dol. dorośli, dzieci w wieku 6-12 lat – 7,80. Przy zakupie biletów dostaniemy też kwit parkingowy, więc osoby udające się na szlak nie muszą dodatkowo płacić za parking.

W odległości 5,2 kilometra od wodospadu znajduje się druga atrakcja – kolejka linowa Whirlpool Aero Car. Zaprojektował ją na początku XX wieku hiszpański inżynier Leonardo Torres Quevedo. Wagonik jeździ od 1916 roku. Ale bez obaw – w latach 1961, 1967 i 1984 wprowadzano usprawnienia. Jest zawieszony na sześciu stalowych linach. Oferuje jedyny w swoim rodzaju widok z góry na wir, który tworzy się w miejscu, gdzie rzeka Niagara opuszcza wąski wąwóz i ostro skręca na wschód.

Głębokość rzeki w zakolu wynosi 38 metrów. Normalnie wir ma kierunek przeciwny do ruchu wskazówek zegara. Gdy poziom wody jest jednak wyższy (woda jest spuszczana z elektrowni), kierunek wiru często zmienia się na przeciwny.

Za 10-minutowy przejazd kolejką linową dorośli płacą 13,95 dol., dzieci (6-12 lat) – 9,10 dol. Wagonik jedzie tam i z powrotem, łącznie trasa ma około kilometra. Przez chwilę znajduje się po amerykańskiej stronie granicy (czyli podczas przejazdu przekraczamy granicę 4 razy!). Zabiera około 35 osób.

Ostatni punkt wycieczki to park Niagara Glen (8 kilometrów od wodospadu Niagara). Rezerwat w tym miejscu utworzono stosunkowo niedawno, bo w 1992 roku. Wstęp jest bezpłatny. Parkujemy przy drodze, przechodzimy przez park, a potem schodzimy w dół wąwozu po schodach. Wyznaczono tu kilka szlaków pieszych łącznej długości 4 kilometrów. Ścieżki prowadzą u podnóża stromego klifu, przez las liściasty typu Carolinian Forest (atrakcyjny zwłaszcza jesienią) i ciągną się wzdłuż brzegu rzeki. Brzeg jest wysoki i stromy, ale widać, że co odważniejsi próbują schodzić nad samą wodę na dziko. Można trafić na amatorów wędkarstwa i wspinaczki skałkowej, jako że dla tych drugich w lesie nie brakuje wymagających obiektów. Ścieżka kilka razy prowadzi też przez wąskie przejścia między skałami.

Różnica wysokości, którą pokonujemy, wędrując po szlakach, wynosi 60 m. Ze względu na nierówności i skały należy pamiętać o dobrych butach. Szlaki są oznaczone, nie sposób się zgubić. Wiosną i latem Niagara Glen Nature Centre oferuje spacery z przewodnikiem.

Katarzyna Nowosielska-Augustyniak

Ostatnio zmieniany środa, 30 grudzień 2015 00:11
Zaloguj się by skomentować