Goniec

Register Login

piątek, 10 kwiecień 2015 16:38

Ludzie, którzy nie patrzą w oczy (Odc. 12)

Wyszedłem na ulicę, zapaliłem cygaro i odszedłem od głośnej grupy podpitych palaczy.

W telefonie miałem już wcześniej wpisany numer telefonu satelitarnego Karola Levickiego. Północ, czyli na zachodnim wybrzeżu jest dopiero dziewiąta.

– Halo, czy mogę rozmawiać z panem Karolem Levickim?…

Zostałem zatrudniony w Glacier Resort w Kolumbii Brytyjskiej jako pomocnik do wszystkiego. Poszło tak łatwo, że aż trudno mi było uwierzyć.

Wszechmocne FBI musiało dobrze przygotować grunt. Karol Levicki jakby czekał na ten mój telefon, a jednocześnie nie mógł uwierzyć, że dzwonię.

Napisałem do Larry'ego wiadomość: "Larry, mam pracę u K.L., wyjeżdżam jedenastego maja, w poniedziałek. D.V.".

– Hej! Zobacz, co ja potrafię! – w pracy przeszkodził mi bezdomny alkoholik, zdejmując z siebie kurtkę. Na oko około sześćdziesiątki, przeraźliwie chudy, stanął przede mną na trzęsących się rękach.

– Brawo! – zaklaskałem i dałem mu dwa dolary.

Opublikowano w Lektura Gońca
piątek, 10 kwiecień 2015 16:08

Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy (28)

Wylazłem z błota i powolnie odszedłem o kilkanaście kroków od rowu, do którego wpadłem, tocząc się po pochyłości wysokiego nasypu toru kolejowego. Może to złagodziło mój upadek, lecz omal nie udusiłem się w błocie.

Usiadłem na jakimś pagórku i, siedząc samotny w polu, długo patrzyłem w kierunku toru kolejowego. Światła latarni długo pełzały wzdłuż nasypu, a potem zaczęły cofać się. Słyszałem podniecone głosy ludzkie, lecz słów nie mogłem odróżnić.

Rozległ się gwizdek lokomotywy... silny, długi, natarczywy. Światła na torze zaczęły poruszać się prędzej. Zbliżyły się do rzędu świateł w oknach pociągu. Lokomotywa znów gwizdnęła i długi rząd świateł popłynął w mrok; po chwili zlał się w ruchome ogniste pasmo i wkrótce utonął w ciemności.

Wstałem. Czułem się jeszcze oszołomiony. Chwiałem się na nogach. Poszedłem w kierunku niewidocznego w ciemności toru kolejowego. Drogę mi zagrodził rów. Przeszedłem go na drugą stronę. Był szeroki na 2 metry, a dno jego – od dawna nieczyszczone – zalegała gruba na 70–90 centymetrów warstwa rzadkiego błota. Znalazłem się w pobliżu stromej pochyłości nasypu. Przez chwilę namyślałem się: czy pójść górą po torze kolejowym, czy dołem?

"Tam mogę kogoś napotkać! Lepiej tu!" – pomyślałem.

Opublikowano w Lektura Gońca

W miejscowości Canoe zjechali na autostradę numer 97, która doprowadziła ich do większego, stutysięcznego miasta Kelowna, co w języku Indian oznacza niedźwiedzia grizzly. W pięknie położonym nad jeziorem Okanagan krajobrazie nie było już ani śladu śniegu. Tu zimy są bardzo łagodne, dzięki czemu Kelowna otoczona jest dziesiątkami winnic i sadów brzoskwiniowych.

– Bardzo się tu zmieniło przez te trzydzieści lat. Zatrzymaj się przed Buffalo Inn, czas na lunch – zarządził Joe.

Zjedli po steku z bizona i wypili dzbanek piwa. Joe zaszedł do banku i ze zdziwieniem stwierdził, że na koncie odłożyło się już sporo pieniędzy. Uregulowali rachunki, rozliczyli sprzedaż pomostu i starej łodzi Joego, po czym ruszyli w dalszą drogę, tym razem wiodącą na południe, wzdłuż jeziora Okanagan, przez najgorętsze latem i prawie pustynne tereny Kolumbii Brytyjskiej.

Opublikowano w Lektura Gońca
piątek, 27 marzec 2015 16:37

Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy (27)

– Ale ty zmizerniałeś!

Bezradnie rozłożyłem ręce i powiedziałem:

– Nie ma z czego utyć: 200 gram chleba dziennie.

– Przywiozłam dla ciebie paczkę... Będę przyjeżdżała co tydzień... Na każdy targ...

– Dziękuję ci!

– Może i ty wkrótce zwolnisz się?

– Nie wiem... Mogę dostać kilka lat dopru!

– Słyszałam, że na pierwszego maja dadzą amnestię!

Wkrótce widzenie przerwano. Odwiedziny Loni dodały mi otuchy. Było mi lżej. Nie czułem się takim bezradnym, opuszczonym. Poza tym zacząłem lepiej odżywiać się, bo Lonia zapewne wiedziała, jaki głód panuje w więzieniu i przywiozła dla mnie sporo chleba, sucharów, słoniny i serów. Po tygodniu znów otrzymałem paczkę od Loni, lecz widzenia nie miałem. Może nie miała czasu, a może nie dano pozwolenia na widzenie.

Opublikowano w Lektura Gońca
piątek, 20 marzec 2015 23:13

Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy (26)

Za dwie godziny usłyszeliśmy na korytarzu łomot kroków i przekleństwa. Drzwi od celi otwarły się i do środka wepchnięto Bunię. Był wystraszony.

Długo stał w progu, z rozłożonymi bezradnie ramionami. Potem powiedział: – Och, ty dola! dola!... I za co nas tak gnębią?

Zdziwiło nas to, że Bzik nie wrócił. Zaczęliśmy wypytywać Bunię o niego. Dowiedzieliśmy się, że oni Bunia pojechali dużym, ciężarowym samochodem, wraz z 4 żołnierzami, do magazynów wojskowych. Tam załadowano na samochód kilkadziesiąt worków mąki i ruszyli z powrotem. W pobliżu mostu przez Świsłocz, na ulicy Wesołej, Bzik zeskoczył z samochodu i zaczął uciekać w kierunku rzeki. Samochód zatrzymano. Krasnoarmiejcy zaczęli ostrzeliwać uciekającego. Dwóch pobiegło ścigać go. Lecz korzystając z ciemności uciekł im. Bunię przywieziono z powrotem i tu, na korytarzu i na schodach, zbito go. Żołnierze powiedzieli, że on dopomagał uciec Bzikowi. Ta wiadomość wywarła na nas wielkie wrażenie.

Opublikowano w Lektura Gońca
piątek, 13 marzec 2015 16:37

Ludzie, którzy nie patrzą w oczy (Odc. 9)

– Kto, do cholery, w środku najciemniejszej bezksiężycowej nocy przedzierałby się przez to bezludzie i zadupie po to, żeby podpalić starą, nic niewartą i nieubezpieczoną ruderę?

– Przecież, Kar, ja nie mam wrogów ani nikomu nie zalegam z pieniędzmi. Dlaczego, Kar, oni by podpalili dom kogoś takiego jak ja?

– Jesteś pewien, że żar nie wysypał ci się z pieca na deski? Albo może zasnąłeś z papierosem?

– Kar! Kurwa mać! Ktoś podpalił mój dom. Rozumiesz? Po co miałbym kłamać? Nie mam żadnych ubezpieczeń… ani nic.

Drogę żwirową rozjaśniły błyskające światła straży pożarnej i ambulansu. Upewniwszy się, że nie ma rannych, pogotowie zawróciło, a strażacy spisali krótki protokół. Z całej posiadłości pozostała tylko łódź Joego i toyota Karola w szopie oddalonej w bezpiecznej odległości od szalejących płomieni.

Strażacy jeszcze raz upewnili się, że stary pozostanie pod opieką sąsiada, i zniknęli w ciemności.

Opublikowano w Lektura Gońca
piątek, 13 marzec 2015 16:09

Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy (25)

Pewnego razu obudziłem się w nocy, otworzyłem oczy i spostrzegłem, że Bzik siedzi w kąciku celi. Jakoś dziwnie przypatrywał się leżącym na pryczy kolegom. Udałem, że śpię. Twarz miał w cieniu. Przez zmrużone powieki śledziłem go. Bzik długo i uważnie obserwował nas. Spostrzegłem, że ma na kolanach zdjętą z siebie bluzę. W pewnym momencie wariat pochylił głowę i, nie przestając obserwować celi, zębami rozdzierał kołnierz bluzy. To jeszcze bardziej mnie zainteresowało. Chłopiec wyjął z kołnierza kawałek cienkiego płótna. Obrzucając, od czasu do czasu, celę spojrzeniem rozwinął je. Spostrzegłem, że są na nim jakieś napisy. Przez pewien czas Bzik odczytywał zapisany ustęp płótna, a potem zaczął szarpać je zębami. Za kilka minut trzymał w ręce tylko trochę nici. Zlazł z pryczy i wrzucił je do kubła.

Zrozumiałem, że było tam coś bardzo ważnego i że Bzik tylko udaje wariata, a naprawdę jest mądrzejszy od tych, którzy uważają go za obłąkanego.

Tej nocy nie spałem aż do rana. Głód skręcał mi kiszki. "A co będzie dalej? Jak długo to potrwa?" – myślałem nieustannie.

We śnie nawiedzały mnie zwykle głodowe wizje. Nie śniły mi się po nocach wyśmienite potrawy, lecz duże pajdy razowca, olbrzymie kawały słoniny i mięsa, miski gorącej strawy, garnki pełne buchających parą gotowanych kartofli. Budziłem się zmęczony, ociężały i jeszcze bardziej dręczył mnie głód, jeszcze dotkliwiej odczuwałem swą niedolę.

Opublikowano w Lektura Gońca
niedziela, 08 marzec 2015 23:45

Ludzie, którzy nie patrzą w oczy (Odc. 8)

Mama od roku nie pracuje i wyżywa się w gotowaniu pysznych obiadów. Moi rodzice emigranci nigdy nie przestawili się na kuchnie obce i kulinarne wpływy międzynarodowe. Nigdy nie jedli sushi, kebabów czy chińskiego jedzenia. Jeśli chodzi o emigrację kulinarną, to najdalej udało im się dotrzeć do niemieckiego sznycla albo do włoskiego spaghetti, a i to niezbyt często. Po takich przygodach z radością wracają do domowego bigosu, schabowego i zupy ogórkowej. Zajeżdżając przed niewielki dom, w którym spędziłem moje nastoletnie życie, próbuję po zapachu rozpoznać dzisiejsze danie obiadowe. Mam nadzieję, że moja niezapowiedziana wizyta nie sprawi im kłopotu. Ryba… smażona ryba w cieście piwnym. Na sto procent, bez pomyłki.

– Jesteś wcześniej? – krzyknęła z kuchni mama przekonana, że to ojciec wraca z pracy. – Nie ma korka czy co?

– Jest, i to jaki! – odkrzyknąłem od drzwi.

– Darek? – Mama wybiegła na korytarz.

– Derek, mamo… Derek – zawsze przekomarzamy się o moje zmienione imię.

– Derek berek – ze śmiechem uściskaliśmy się serdecznie.

Opublikowano w Lektura Gońca
niedziela, 08 marzec 2015 23:10

Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy (24)

"Chłopaki dali drapaka!... Tyle czasu nie będą oczekiwać... Zrozumieli, że stało się jakieś nieszczęście i nie przyjdą tu! Wrócą za granicę... Ależ namęczą się biedacy!... To los!"

– Wyjdź zza stołu! – zwrócił się do mnie wojskowy.

Stanąłem przy ścianie.

– Rozbieraj się!

Zacząłem zdejmować z siebie ubranie. Pozostałem tylko w bieliźnie.

– Zdejmuj wszystko! – krzyknął Makarow.

– Tam kobieta... – powiedziałem.

– A co to ciebie obchodzi!... Nie bój się, ona na takich rzeczach zna się dobrze! – Makarow zachichotał.

Rozebrałem się zupełnie. Zrewidowano mnie dokładnie. Zajrzano w usta, pod pachy, pod stopy; zbadano nawet włosy. Potem zrewidowano moją bieliznę i rzucono mi ją.

Opublikowano w Lektura Gońca

beynarNa dworze już od dawna było jasno. Kwietniowe słońce wzeszło godzinę temu, ale w wysokich górach promienie potrzebują więcej czasu, żeby dotrzeć na dno dolin pomiędzy szczytami i przez to krótkie zimowe dni są tu jeszcze krótsze. Mimo przejmującego zimna czuć już było w powietrzu wiosnę. Na południowych zboczach coraz więcej czarnych skał wyłaniało się spod śniegu i lodu. W wyższych partiach Gór Skalistych, w Whistler czy w Banff, wyciągi narciarskie czynne są do końca maja, ale tu w dolinach strumienie już powoli zaczynają ożywać i słychać szemranie przebudzonych wodospadów.

Siódma zima w samotności na tym odludziu dobiegała końca. Po jajecznicy z bekonem i pachnącej kawie Karol ubrał się, spakował do plecaka termos z gorącym sokiem jabłkowym i kanapkę. Do troków zewnętrznych przypiął aluminiowe rakiety śnieżne. Codziennie, bez względu na pogodę, razem z Alim i Babą spędzali przedpołudnie na wyprawach w niedaleką okolicę. Po zeszłotygodniowym ociepleniu, kiedy temperatura w południe dochodziła do dziesięciu stopni, lód na jeziorze pociemniał i pojawiły się oczka z lodową kaszą. Do końca przyszłego listopada nie będzie już można wyjechać skuterem śnieżnym na jezioro. Nie chcąc ryzykować kąpieli w zimnej wodzie, Karol wrzucił plecak i kijki narciarskie do canoe. Wyspę od stałego lądu oddzielała wąska cieśnina, nie szersza niż na sto pięćdziesiąt metrów, ale za to bardzo głęboka. Psy, używając swojego haskiego instynktu, przemknęły po skrzypiącym lodzie, omijając kałuże, i czekały cierpliwie na Karola, który ni to płynął, ni to przepychał canoe po lodzie i po lodowej kaszy przy pomocy aluminiowego wiosła. Pierwszy kilometr, w którąkolwiek stronę od jeziora by nie wyruszyć, prowadził stromo pod górę i wyciskał zdrowe poty. Później podczas pierwszego odpoczynku należało zdecydować, czy ma się ochotę na łagodny spacer wzdłuż strumienia przecinającego szeroką dolinę, czy też jest się gotowym na wspinaczkę na następne piętro gór. W czasie ocieplenia i deszczu w zeszłym tygodniu poziom wody w strumieniu podniósł się znacznie, po czym nocą temperatura spadła gwałtownie do minus dwudziestu stopni, skuwając lodem powierzchnię. Przez następne dni poziom wody opadł ponownie, zostawiając coś w rodzaju lodowego dachu, miejscami nawet łączącego przeciwne brzegi.

Opublikowano w Lektura Gońca