Rush Limbaugh nie żyje

Rush Lim­baugh, wio­dą­cy głos ame­ry­kań­skiej pra­wi­cy od lat 80., zmarł, w śro­dę poin­for­mo­wa­ła w śro­dę jego rodzi­na. Lim­baugh cho­ro­wał  na raka płuc powie­dzia­ła jego żona Kathryn.

 

Lim­baugh dowie­dział się, że ma raka płuc w sta­dium IV w stycz­niu 2020 r. I kil­ka dni póź­niej został odzna­czo­ny Pre­zy­denc­kim Meda­lem Wol­no­ści.  Dzię­ku­ję za dzie­się­cio­le­cia nie­stru­dzo­ne­go odda­nia nasze­mu kra­jo­wi” — powie­dział pre­zy­dent Trump pod­czas przemówienia.

Lim­baugh jest uwa­ża­ny za jed­ną z naj­bar­dziej wpły­wo­wych posta­ci mediów w histo­rii Ame­ry­ki i ode­grał zna­czą­cą rolę w kon­ser­wa­tyw­nej poli­ty­ce od cza­su pierw­szej audy­cji „The Rush Lim­baugh Show” w 1988 roku.

Nie bał się mówić wprost, nie bał się kontrowersji.

Pro­gram, któ­ry roz­po­czął się 33 lata temu w ogól­no­kra­jo­wej dys­try­bu­cji z zale­d­wie 56 sta­cja­mi radio­wy­mi, stał się naj­czę­ściej słu­cha­nym pro­gra­mem radio­wym w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, emi­to­wa­nym w ponad 600 sta­cjach, jak poda­je stro­na inter­ne­to­wa pro­gra­mu. Każ­de­go tygo­dnia docie­rał do 27 milio­nów ludzi, a Lim­baugh z miło­ścią okre­ślił swo­ją rze­szę fanów jako „Dit­to­he­ads”, gdyż czę­sto mawia­li „dit­to”, zga­dza­jąc się z legen­dar­nym gospo­da­rzem radia.

W swo­jej ostat­niej audy­cji radio­wej z 2020 roku Lim­baugh podzię­ko­wał swo­im słu­cha­czom i zwo­len­ni­kom, ujaw­nia­jąc że prze­żył swo­je prognozy.

„Nie ocze­ki­wa­no, że będę dzi­siaj żył” — powie­dział. „Nie ocze­ki­wa­no, że dotrę do paź­dzier­ni­ka, potem do listo­pa­da, a potem do grud­nia. A jed­nak oto jestem i dzi­siaj mam pew­ne pro­ble­my, ale dziś czu­ję się cał­kiem nieźle”.

Rush Lim­baugh zmie­nił ser­ca i umy­sły Ame­ry­ka­nów: Sean Han­ni­ty Wideo
Lim­baugh pomógł wzmoc­nić wpły­wy Trum­pa przed wybo­ra­mi w 2016 r., Po pro­stu trak­tu­jąc go poważ­nie jako kan­dy­da­ta, pod­czas gdy inni uzna­ni kon­ser­wa­ty­ści nie chcie­li, aby była gwiaz­da tele­wi­zji reali­ty była widzia­na w pobli­żu Par­tii Repu­bli­kań­skiej. Wie­lu słu­cha­czy Lim­bau­gha w koń­cu sta­ło się zwo­len­ni­ka­mi Trum­pa, a Lim­baugh nadal bro­nił Trum­pa przez całą jego pre­zy­den­tu­rę pomi­mo spo­ra­dycz­nych nieporozumień.

W fer­wo­rze wybo­rów pre­zy­denc­kich w 2020 roku Lim­baugh gościł Trum­pa w paź­dzier­ni­ku na bez­pre­ce­den­so­wym dwu­go­dzin­nym „wie­cu radio­wym”, pod­czas któ­re­go pre­zy­dent prak­tycz­nie pro­wa­dził pro­gram odpo­wia­da­jąc na pyta­nia gospo­da­rza i jego słuchaczy.

Lim­baugh, uro­dzo­ny w Cape Girar­de­au, MO, 12 stycz­nia 1951 roku, roz­po­czął karie­rę radio­wą w 1967 roku jako „pomoc­nik”, mając zale­d­wie 16 lat.

Lim­baugh powie­dział, że zdał sobie spra­wę, że Ame­ry­ka była „naj­wspa­nial­szym kra­jem wszech­cza­sów”, kie­dy podró­żo­wał do Euro­py i Azji w wie­ku dwu­dzie­stu kil­ku lat i na począt­ku trzy­dziest­ki, co pomo­gło ukształ­to­wać jego poglą­dy polityczne.

Od tego momen­tu Lim­baugh uwa­żał, że „ame­ry­kań­skiej wyjąt­ko­wo­ści” nie nale­ży lek­ce­wa­żyć, a jego kon­ser­wa­tyw­ne poglą­dy sta­ły się bar­dziej widoczne.

Lim­baugh przy­znał rów­nież, że Wil­liam F. Buc­kley Jr., zało­ży­ciel Natio­nal Review, nauczył go wyra­ża­nia kon­ser­wa­tyw­nych poglą­dów w zwię­zły i zro­zu­mia­ły sposób”.

„Dzię­ku­ję za wszyst­ko, co robisz, by pro­mo­wać repu­bli­kań­skie i kon­ser­wa­tyw­ne zasa­dy. Teraz, kie­dy odsze­dłem na eme­ry­tu­rę z aktyw­nej poli­ty­ki, nie mam nic prze­ciw­ko temu, że to ty jesteś gło­sem numer jeden kon­ser­wa­ty­zmu w naszym kra­ju” — napi­sał kie­dyś żar­to­bli­wie pre­zy­dent Ronald Reagan w liście do Lim­baugh, opu­bli­ko­wa­nym przez Natio­nal Review w 2003 roku.

„Wiem, że libe­ra­ło­wie nazy­wa­ją cię„ naj­nie­bez­piecz­niej­szym czło­wie­kiem w Ame­ry­ce ”, ale nie martw się o to, mówi­li o mnie to samo. Tak trzy­maj. Ame­ry­ka musi sły­szeć, jak powin­no być — kon­ty­nu­ował Reagan.