17 stycznia 2026 roku w Asunción (Paragwaj) podpisano dwa dokumenty:EU-Mercosur Partnership Agreement (EMPA) – kompleksowa umowa o partnerstwie
Interim Trade Agreement (iTA) – umowa handlowa tymczasowa / przejściowa.
To zakończyło ponad 25 lat negocjacji. Podpisanie nastąpiło po decyzji Rady UE z 9 stycznia 2026, a ceremonia odbyła się w obecności najwyższych przedstawicieli obu stron (m.in. Ursula von der Leyen, Maroš Šefčovič, prezydenci i ministrowie spraw zagranicznych krajów Mercosur).
Unoiwa nie weszła jeszcze w życie – czeka na ratyfikację:
1 przez Parlament Europejski
2. przez parlamenty narodowe krajów Mercosur (Argentyna, Brazylia, Paragwaj, Urugwaj)
oraz przez wszystkie państwa członkowskie UE (w przypadku EMPA)
Część postanowień (głównie polityczne i współpraca) może być stosowana prowizorycznie wcześniej, ale zasadnicza liberalizacja handlu (znoszenie ceł) wejdzie w życie dopiero po pełnej ratyfikacji – co może potrwać jeszcze 1–3 lata.
Rdzeń Mercosur tworzy obecnie 5 państw: Argentyna, Brazylia, Paragwaj, Urugwaj i Boliwia (pełny członek od 2024). W praktyce w umowie z Unią Europejską (podpisanej w styczniu 2026) Mercosur reprezentują cztery kraje założycielskie: Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj.
Umowa znosi m.in. cła państw Mercosur do 50 mld € rocznie, głównie w sektorach przemysłowych (samochody, maszyny, chemikalia, farmaceutyki) oraz agri-food (wino, sery) na czym skorzystają głównie Niemcy a w przypadku państw Mercosur cła europejskie na produkcję rolną co rozłoży europejskie rolnictwo. Traktat przedstawiany jest jako uniezależnienie Europy od łańcuchów dostaw z USA i Chin
