Infor­ma­cję o śmier­ci prof. Witol­da Kie­żu­na poda­ło Muzeum Powsta­nia War­szaw­skie­go – „Bar­dzo, bar­dzo, bar­dzo smut­na infor­ma­cja: zmarł Witold Kie­żun – Powsta­niec War­szaw­ski o pseu­do­ni­mie „Wypad”, wybit­ny eko­no­mi­sta, wiel­ki przy­ja­ciel Muzeum Powsta­nia War­szaw­skie­go, duży auto­ry­tet. Miał 99 lat. Cześć jego pamię­ci!” – napi­sa­no na stro­nach pla­ców­ki na por­ta­lach społecznościowych.

Witold Kie­żun uro­dził się w 1922 r. w Wil­nie. Od 1931 r. miesz­kał w War­sza­wie, gdzie zdał egza­min matu­ral­ny tuż przed wybu­chem dru­giej woj­ny świa­to­wej. Wkrót­ce po roz­po­czę­ciu oku­pa­cji przy­stą­pił do dzia­łal­no­ści kon­spi­ra­cyj­nej podej­mu­jąc jed­no­cze­śnie naukę w Szko­le Budo­wy Maszyn i Elek­tro­tech­ni­ki i na Wydzia­le Pra­wa taj­ne­go Uni­wer­sy­te­tu Warszawskiego.

W sze­re­gach Armii Kra­jo­wej począt­ko­wo słu­żył prze Komen­dzie Głów­nej. Po służ­bie w sze­re­gu jed­no­stek, od 1944 r. w bata­lio­nie „Gustaw” Armii Kra­jo­wej-Naro­do­wej Orga­ni­za­cji Woj­sko­wej. Razem z nim ruszył do powsta­nia war­szaw­skie­go w stop­niu kapra­la szta­bo­we­go o pseu­do­ni­mie „Wypad”.

Odzna­czył się w wal­kach, mię­dzy inny­mi bio­rąc w nie­wo­lę 14 jeń­ców w cza­sie sztur­mu na Pocz­tę Głów­ną. 23 wrze­śnia 1944 został odzna­czo­ny bez­po­śred­nio pod­czas walk przez gen. Bora-Komo­row­skie­go Orde­rem Vir­tu­ti Mili­ta­ri. W paź­dzier­ni­ku awan­so­wa­ny na podporucznika.

Po kapi­tu­la­cji powsta­nie uciekł z trans­por­tu do nie­miec­kie­go obo­zu jeniec­kie­go. W mar­cu 1945 r. aresz­to­wa­ny w Kra­ko­wie przez NKWD, po prze­słu­cha­niu został zesła­ny do łagru w Turk­meń­skiej SRR w Azji Środ­ko­wej. Opu­ścił obóz w 1946 r. na mocy amnestii.

Po powro­cie do Pol­ski ukoń­czył stu­dia praw­ni­cze na Uni­wer­sy­te­cie Jagiel­loń­skim. Roz­po­czął karie­rę nauko­wą. W 1964 uzy­skał sto­pień dok­to­ra w Szko­le Głów­nej Pla­no­wa­nia i Sta­ty­sty­ki, a w 1969 habi­li­to­wał się. W 1971 został kie­row­ni­kiem Zakła­du Prak­se­olo­gii Pol­skiej Aka­de­mii Nauk. Usu­nię­ty z tego sta­no­wi­ska w 1973 r. został kie­row­ni­kiem Zakła­du Teo­rii Orga­ni­za­cji Insty­tu­tu Orga­ni­za­cji i Kie­ro­wa­nia Uni­wer­sy­te­tu War­szaw­skie­go i Pol­skiej Aka­de­mii Nauk. W 1975 r. uzy­skał tytuł nauko­wy pro­fe­so­ra. W latach 70. pro­wa­dził wykła­dy z zakre­su zarzą­dza­nia i admi­ni­stra­cji w Wyż­szej Szko­le Nauk Spo­łecz­nych przy Komi­te­cie Cen­tral­nym PZPR.

Emi­gro­wał w 1980 r. Pra­co­wał na uczel­niach USA i Kana­dy, a tak­że w afry­kań­skim Burun­di, gdzie poma­gał budo­wać admi­ni­stra­cję pań­stwo­wą. Po upad­ku komu­ni­zmu wró­cił do Pol­ski. W 1995 r. został pro­fe­so­rem Aka­de­mii Leona Koź­miń­skie­go. Pra­co­wał rów­nież dla innych pol­skich uczelni.