Coraz wię­cej spe­cja­li­stów ostrze­ga, że mię­so saren zara­żo­nych Prze­wle­kłą Cho­ro­bą Wynisz­cza­ją­cą CWD tra­fia do ludz­kie­go łań­cu­cha pokar­mo­we­go. Kana­dyj­ska Agen­cja Kon­tro­li Żyw­no­ści poin­for­mo­wa­ła, że żad­ne ze zwie­rząt cho­rych nie zosta­ło prze­zna­czo­ne do ludz­kiej kon­sump­cji ale nie­daw­no sprze­da­no na mię­so ponad 2000 saren ze sta­da w któ­rym odno­to­wa­no przy­pad­ki CWD.
Jesie­nią ubie­głe­go roku cho­ro­ba ta zosta­ła wykry­ta na far­mie saren w Quebe­cu. Był to pierw­szy przy­pa­dek tej bar­dzo zaraź­li­wej cho­ro­by poza Alber­tą i Saskatchewanem.
W sta­dzie oko­ło 3000 saren u 11 wykry­to CWD, pozo­sta­łe ponad 2700 nie wyka­zy­wa­ły obja­wów cho­ro­by i testy były nega­tyw­ne, w związ­ku czym zezwo­lo­no na ich konsumpcję.
Była to kon­tro­wer­syj­na decy­zja dla­te­go, że nie­wie­le dziś wie­my o ryzy­ku, jakie CWD powo­du­je u ludzi; tym bar­dziej, że kana­dyj­ska agen­cja inspek­cji żyw­no­ści ostrze­ga, iż nega­tyw­ny test CWD nie gwa­ran­tu­je, że dane zwie­rzę nie jest zara­żo­ne. A tym­cza­sem nie ma żad­nych dostęp­nych testów żyw­no­ści na jaką­kol­wiek cho­ro­bę powo­do­wa­ną przez prio­ny — stwier­dza rzecz­nik agen­cji — w ramach pre­wen­cji nie powin­no się dopusz­czać do zja­da­nia mię­sa jakich­kol­wiek zwie­rząt, któ­re mogą być zarażone
Cho­ro­ba CWD jest podob­na do innej śmier­tel­nej cho­ro­by, tak zwa­nej cho­ro­by sza­lo­nych krów, w tym przy­pad­ku mię­so zara­żo­nych zwie­rząt spo­wo­do­wa­ło cho­ro­by u ludzi. Zarów­no CWD, jak i cho­ro­ba sza­lo­nych krów jest powo­do­wa­na przez prio­ny, któ­re mogą prze­kra­czać barie­rę mię­dzy­ga­tun­ko­wą i powo­do­wać znisz­cze­nia ner­wów. BS spo­wo­do­wa­ło u ludzi ponad 225 przy­pad­ków cho­ro­by zwa­nej cho­ro­bą Crautz­fel­da-Jaco­ba Nie ma na nią lekar­stwa. a jest śmiertelna.
Na razie naukow­cy nie wie­dzą czy CWD może prze­no­sić się na ludzi, ale Świa­to­wa Orga­ni­za­cja Zdro­wia, ostrze­ga by mię­so zara­żo­ne prio­na­mi nie było kon­su­mo­wa­ne. Nie­daw­no gru­pa naukow­ców, przy­wód­ców lud­no­ści rdzen­nej oraz przy­rod­ni­ków wysła­ła list do władz w Otta­wie pro­sząc rząd fede­ral­ny o uzna­nie, że mamy do czy­nie­nia z epi­de­mią i pod­ję­cie kro­ków w celu powstrzy­ma­nia roz­sze­rza­nia się CWD, w tym zamy­ka­nia farm z zara­żo­ny­mi zwie­rzę­ta­mi do polo­wań i zaka­zu trans­por­to­wa­nia tusz zara­żo­nych CWD zwierząt.

Prze­wle­kła cho­ro­ba wynisz­cza­ją­ca (ang. chro­nic wasting dise­ase, CWD) – cho­ro­ba z gru­py zakaź­nych gąb­cza­stych ence­fa­lo­pa­tii (trans­mi­si­ble spon­gi­form ence­pha­lo­pa­thy, TSE), doty­czą­ca zwie­rzy­ny pło­wej. Jak dotąd przy­pad­ki CWD opi­sa­no u mula­ka, jele­nia wir­gi­nij­skie­go, łosi i wapi­ti. CDC nie potwier­dzi­ła do tej pory przy­pad­ków domnie­ma­ne­go prze­nie­sie­nia cho­ro­by na ludzi.
Więk­szość przy­pad­ków CWD wystę­pu­je u doro­słych zwie­rząt. Cho­ro­ba ma postę­pu­ją­cy prze­bieg i zawsze koń­czy się śmier­cią zara­żo­ne­go zwie­rzę­cia. Naj­bar­dziej sta­łym i widocz­nym obja­wem jest utra­ta wagi. W więk­szo­ści przy­pad­ków stwier­dza się zmia­ny zacho­wa­nia, takie jak odda­la­nie się od innych zwie­rząt, apa­tia, opusz­cze­nie łba, sta­ły wyraz mię­śni mimicz­nych i prze­miesz­cza­nie się w kół­ko w usta­lo­ny spo­sób. U łosi obser­wo­wa­no nad­po­bu­dli­wość i ner­wo­wość. Zara­żo­ne zwie­rzę­ta jedzą ziar­no, ale mogą prze­ja­wiać mniej­sze zain­te­re­so­wa­nie sia­nem. Obser­wu­je się śli­no­tok i obna­ża­nie zębów. Więk­szość jele­ni mniej pije i odda­je mniej moczu.

Reklama