Kanadyjskie Kaszuby Akcja Letnia ZHPpgK 2019 – relacja filmowa

662

A oto tegoroczny obóz szczepu “Bałtyk” w fotografii Sławka Zinkiewicza:

 Harcerze ze szczepu “Bałtyk” wracają po Mszy Św. do swojego obozu. Pod bramą czekają na nich już harcerki na wspólne ognisko:
Film nadesłał p. Sławek Zinkiewicz

Jak co roku w Kanadzie na Kaszubach odbywa się akcja letnia Związku Harcerstwa Polskiego poza granicami Kraju i jak zwykle kulminacja przypada w jej środku, kiedy mogą odwiedzać harcerzy rodzice i płonie tradycyjne harcerskie ognisko, a w niedzielę odprawiana jest uroczysta suma w Katedrze pod Sosnami gdzie harcerze przybywają obozami maszerując przez okolicę by pokłonić sztandary przed ołtarzem z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej .

W tym roku honorowym gościem w związku z 75 rocznicą Powstania Warszawskiego była legendana łączniczka, harcerka i żołnierz AK Ewa Anna Krystyna Ponińska-Konopacka (ur. 4 maja 1926[ w Paryżu) –  odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Córka polskiego dyplomaty, hrabiego Alfreda Ponińskiego. Po wybuchu II wojny światowej w lutym 1940 przedostała się wraz z matką do Lwowa. Próbowały dotrzeć do ojca przebywającego w Bukareszcie, zostały jednak aresztowane na granicy; jej matkę zesłano do Gułagu, Ewę puszczono. Od lipca 1941 mieszkała w Warszawie. Wstąpiła do 33. Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej. Została żołnierzem AK, ukończyła kursy obsługi telefonów wojskowych oraz kursy nauki o broni i przygotowania do walk ulicznych.

W czasie Powstania jako łączniczka „Ewa” była w plutonie łączności 228 w z

grupowaniu „Żyrafa II” w II Obwodzie Armii Krajowej „Żywiciel” na Żoliborzu. 29 września, w czasie skoncentrowanego natarcia ok. 2000 żołnierzy niemieckich i 16 czołgów na klasztor Sióstr Zmartwychwstanek na Żoliborzu, w którym broniło się 117 żołnierzy AK, zgłosiła się do nawiązania kontaktu z odciętym klasztorem. Stanisław Podlewski pisał: Łączniczka Ewa (Ewa Ponińska), dziewczyna odważna do szaleństwa, próbuje nawiązać łączność: w największym ogniu wiąże porwany kabel polowego telefonu. Ta dzielna dziewczyna trzy razy dociera do klasztoru. Osypana szarym pyłem, pokaleczona, w podartym odzieniu, niestrudzenie donosi amunicję, granaty, zabiera meldunki, podtrzymuje na duchu chłopców. Z tych walk wyniosła Virtuti Militari. […] Około godziny 16 łączniczka Ewa dociera do klasztoru z rozkazem, by powstańcy opuścili ruiny klasztoru. […] Później, na wieść o kapitulacji Powstania, Szesnastoletnia łączniczka Ewa, najdzielniejsza z dzielnych, odznaczona Virtuti Militari i dwa razy Krzyżem Walecznych, łka głośno.

Po kapitulacji wyszła do niewoli. Uwolniona 12 kwietnia 1945 przez żołnierzy 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka, została później żołnierzem 2. Korpusu Polskiego we Włoszech. Odkomenderowana do liceum, zdała maturę w Porto San Giorgio. Wraz z 2. Korpusem wyjechała do Anglii, gdzie została zdemobilizowana w kwietniu 1946 r. w Camp Foxley. W latach 1947-1950 studiowała w Irlandii, otrzymała tytuł Bachelor of Arts, a potem specjalizację nauczycielską na Uniwersytecie Londyńskim. Po trzech latach pracy w Port-of-Spain w Trynidadzie wyjechała 1954 do Kanady. Tam wyszła za mąż za architekta Tadeusza Konopackiego (1923-2014), który walczył w kompanii „Genowefa” batalionu „Harnaś” w Powstaniu (pseud. „Trzaska”, awansowany do stopnia podporucznika)[5][6]. Przez prawie dwadzieścia lat uczyła w katolickich szkołach w Ottawie. W 1964 r. założyła w Ottawie Ogniwo Federacji Polek w Kanadzie[7].

Ona to właśnie przemawiała do młodzieży z wysokości pomnika Szarych Szeregów, który  góruje nad polaną, gdzie organizowane jest ognisko wcześniej po drugiej stronie drogi odbył się tradycyjny kominek zuchowy. Na Kaszubach towarzyszyła jej córka.

 

W tym roku gośćmi honorowymi byli również ambasador RP z Ottawy z oraz Konsul Generalny RP z Toronto  i prezes KPK oddział Toronto.