Dro­dzy Państwo,

        10 listo­pa­da 2021 roku pod­czas cele­bra­cji Naro­do­we­go Świę­ta Nie­pod­le­gło­ści z udzia­łem wice­mar­szał­ka Sej­mu RP, Pana Pio­tra Zgo­rzel­skie­go zosta­łem odzna­czo­ny Krzy­żem Kawa­ler­skim Orde­ru Zasłu­gi RP. Deko­ra­cji tej doko­na­ła Kon­sul Gene­ral­na RP w Toron­to, Pani Mag­da­le­na Psz­czół­kow­ska, któ­ra rów­nież wrę­czy­ła Zło­ty Krzyż Zasłu­gi dla Anny Baryc­kiej, współ­za­ło­ży­ciel­ki mło­dzie­żo­wej polo­nij­nej orga­ni­za­cji Quo Vadis w Toronto.

        Pra­gnę wyra­zić podzię­ko­wa­nie za przy­zna­nie tak wyso­kie­go odzna­cze­nia pań­stwo­we­go za moją pra­cę spo­łecz­ną dla dobra Polo­nii w Kana­dzie, Pol­ski i Kana­dy dla:

        Pre­zy­den­ta RP, Andrze­ja Dudy, wnio­sko­daw­cy, Jerze­go Kaba­ta, Pre­ze­sa Zarzą­du Fun­da­cji im. Wł. St. Rey­mon­ta w Lip­cach Rey­mon­tow­skich oraz popie­ra­ją­cych wnio­sek: Jerze­go Baryc­kie­go, Pre­ze­sa PCBPA z Wind­sor, Lidii Buź­ny, Sekre­ta­rza Gene­ral­ne­go Fun­da­cji im. W. Rey­mon­ta w Kana­dzie i Krzysz­to­fa Grzel­czy­ka, byłe­go Kon­su­la Gene­ral­ne­go RP w Toron­to, któ­ry wnio­sek zaopi­nio­wał i nadał całe­mu pro­ce­so­wi „mocy urzędowej”.

        Dro­dzy Pań­stwo, Krzyż ten przy­ją­łem w imie­niu dzie­ci i ich rodzi­ców z Chó­ru Dzie­cię­ce­go „Sto­krot­ki” oraz kura­to­rów i człon­ków Fun­da­cji im. W. Rey­mon­ta, bo to dzię­ki ich pomo­cy mogłem osią­gnąć tak wie­le i tak dużo wnieść do Polo­nii, do wie­lo­kul­tu­ro­wej mozai­ki kana­dyj­skiej i wspo­ma­gać poczy­na­nia kul­tu­ro­we w Polsce.

        Moja wie­dza na temat dzia­łal­no­ści spo­łecz­nej wyro­sła na grun­cie obser­wo­wa­nia poczy­nań spo­łecz­nych moje­go ojca, Sta­ni­sła­wa, „ludo­we­go spo­łecz­ni­ka”. Do Kana­dy spro­wa­dził moja żonę Wie­sła­wę i mnie śp. Ks. Ryszard Kosian OMI, bo uwie­rzył w moje dobre chę­ci do pra­cy dla Polonii.

        Jestem szczę­śli­wy i wdzięcz­ny, że mogłem dzia­łać w Polo­nii u boku wiel­ce doświad­czo­nych i świa­tłych ludzi, któ­rym zawdzię­czam for­mo­wa­nie moje­go „krę­go­słu­pa dzia­ła­cza społecznego”.

        Moimi men­to­ra­mi byli:

- śp. Wan­da Bujal­ska, Pre­ze­ska Zarzą­du Głów­ne­go Związ­ku Nauczy­ciel­stwa Pol­skie­go w Kanadzie

- śp. Maria Kicz­ma, Pre­ze­ska Zarzą­du Cen­tral­ne­go Kół Polek w Kana­dzie przy ZPwK

- śp. Sta­ni­sław Lasek, Pre­zes Sybiraków

- śp. Dr Hen­ryk Sła­by, Filan­trop Polo­nij­ny, Księgowy

Dr Andrzej Gar­lic­ki, były Pre­zes ZG. Kon­gre­su Polo­nii Kanadyjskiej

Danu­ta War­szaw­ska, współ­za­ło­ży­ciel­ka i była Pre­ze­ska Fun­da­cji im. W. Rey­mon­ta w Kanadzie

Alek­san­der Bicz, były Pre­zes Związ­ku Pola­ków w Kanadzie

Jerzy Kabat, były Wójt a obec­nie Pre­zes Fun­da­cji im. Wł. St. Rey­mon­ta w Lip­cach Reymontowskich.

        Pra­gnę tez wyra­zić podzię­ko­wa­nie dla mojej żony Wie­sła­wy, któ­ra nie­ustan­nie wspie­ra mnie w pra­cy spo­łecz­nej, będąc sama zaan­ga­żo­wa­na w dzia­łal­ność orga­ni­za­cji polo­nij­nych. Dzię­ku­ję dzie­ciom: Fili­po­wi, Karo­li­nie, Julii i Pio­tro­wi za ich przy­na­leż­ność do Polo­nii i znacz­ną pomoc w mojej pra­cy społecznej.

        Dro­dzy Pań­stwo, zapła­ta za pra­cę spo­łecz­ną jest w satys­fak­cji z wyko­na­ne­go dzie­ła, w rado­ści pły­ną­cej z pomo­cy innym i ich wdzięcz­no­ści. Tych war­to­ści na zagłu­szą czę­ste i nie­słusz­ne pomó­wie­nia podyk­to­wa­ne dozą zazdro­ści oraz rzu­ca­ne przy­sło­wio­we „kło­dy “na dro­dze do sukcesu.

        NIE BÓJMY SIĘ PRACY SPOŁECZNEJ! Daj­my od sie­bie coś bez­in­te­re­sow­nie dla innych. Naszej pomo­cy potrze­bu­ją orga­ni­za­cje i kościo­ły polo­nij­ne, Kon­gres Polo­nii Kana­dyj­skiej. Kana­da i Pol­ska też ocze­ku­ją naszej pomocy.

„Zro­bi­łem co mogłem, kto potra­fi niech zro­bi lepiej”. (sen­ten­cja łacińska)

Kazi­mierz Chrapka