Kie­dy lot Ukra­iń­skich Mię­dzy­na­ro­do­wych Linii Lot­ni­czych numer 752 został zestrze­lo­ny, Kana­da stra­ci­ła parę osób, któ­re dosko­na­le zapo­wia­da­ły się w świe­cie nauki. Zgi­nę­li pro­fe­so­rzy i stu­den­ci z 19 uni­wer­sy­te­tów w sze­ściu pro­win­cjach. Naukow­cy zaj­mo­wa­li się m.in. inży­nie­rią, medy­cy­ną, biz­ne­sem i biologią.

Foro­ugh Kha­dem mia­ła 36 lat. Prze­pro­wa­dzi­ła się z Tehe­ra­nu do Win­ni­pe­gu w 2010 roku, by zacząć dok­to­rat z immu­no­lo­gii na Uni­ver­si­ty of Mani­to­ba. Wcze­śniej mia­ła szczę­ście, że pod­czas kon­fe­ren­cji nauko­wej w Tehe­ra­nie spo­tka­ła pro­fe­so­ra immu­no­lo­gii i mikro­bio­lo­gii medycz­nej Jude’a Uzon­na. Uzon­na wspo­mi­na, że był pod wra­że­niem zapa­łu, ener­gii i inte­li­gen­cji Kha­dem. Zapro­po­no­wał jej dok­to­rat w Win­ni­pe­gu. Stu­dent­ka zaj­mo­wa­ła się bio­tech­no­lo­gią w zakre­sie roślin, ale zmia­na dzi­dzi­ny jej nie zniechęciła.

Pod­czas dok­to­ra­tu bada­ła roz­wój tzw. czar­nej febry, czy­li leisz­ma­nio­zy trzew­nej, cho­ro­by paso­żyt­ni­czej wywo­ły­wa­nej przez wiciow­ce, na któ­rą zapa­da­ją ludzie w pra­wie 100 kra­jach. Kha­dem odkry­ła, gdzie i jak paso­ży­ty ukry­wa­ją się w cie­le, m.in. wewnątrz komó­rek wątro­by. Uzon­na mówi, że takie odkry­cia mogą rato­wać życie. Pra­ca Kha­dem zna­la­zła się na okład­ce cza­so­pi­sma Ame­ri­can Asso­cia­tion for the Stu­dy of Liver Dise­ases; Hepa­to­lo­gy w 2016 roku. Doda­je, że jeśli ktoś będzie kon­ty­nu­ował jej bada­nia, Kha­dem będzie zawsze wymie­nia­na w publi­ka­cjach. „Na tym pole­ga pięk­no nauki”.

Moham­mad Asa­di Lari był na dru­gim roku ośmio­let­nie­go pro­gra­mu MD/PhD na Uni­ver­si­ty of Toron­to, gdy zgi­nął 8 stycz­nia. Każ­de­go roku na ten pro­gram dosta­je się mniej niż 10 osób. Dr Nico­la Jones mówi, że na tych stu­diach kształ­ci się kolej­ne poko­le­nie naj­lep­szych leka­rzy naukow­ców. 23-let­ni Asa­di Lari wyróż­niał się. Dostał sty­pen­dium w naukach STEM pięć lat temu, gdy był stu­den­tem Uni­ver­si­ty of Bri­tish Colum­bia. Tydzień po kata­stro­fie miał podej­mo­wać decy­zję doty­czą­cą prac badaw­czych pod­czas swo­je­go doktoratu.

Zahra Naghi­bi zaj­mo­wa­ła się ter­mo­dy­na­mi­ką. Mia­ła zaczy­nać pra­ce nad dwo­ma pro­jek­ta­mi. Była na trze­cim roku dok­to­ra­tu na Uni­ver­si­ty of Wind­sor, gdy zgi­nę­ła. Pra­co­wa­ła w uni­wer­sy­tec­kim labo­ra­to­rium tur­bu­len­cji i ener­gii bada­jąc zuży­cie ener­gii w szklar­niach. Dopie­ro co stwo­rzy­ła model zuży­cia, któ­ry pozwa­lał na okre­śle­nie potrzeb­nej ener­gii w każ­dej chwi­li cza­su. W odnie­sie­niu do przy­szło­ści mógł być pod­sta­wą do zapro­jek­to­wa­nia uno­wo­cze­śnio­ne­go sys­te­mu dostar­cza­nia energii.

Naghi­bi miesz­ka­ła w Wind­sor z mężem Moham­ma­dem Aba­spo­ur Gha­dim, któ­ry rów­nież zgi­nął w katastrofie.