Na zdjęciu: Lata 70. ochotniczka  IRA  w Belfaście zachodnim 
w akcji z karabinem szturmowym AR18

 

W Irlan­dii w ponie­dzia­łek nadal trwa­ło roz­dzie­la­nie man­da­tów posel­skich po sobot­nich wybo­rach do izby niż­szej par­la­men­tu. Dotych­cza­so­we wyni­ki potwier­dza­ją, że gło­so­wa­nie oka­za­ło się suk­ce­sem Sinn Fein, któ­ra opo­wia­da się za zjed­no­cze­niem wyspy.

Sinn Fein to orga­ni­za­cja nie­gdyś ści­śle powią­za­na z Irlandz­ką Armią Repu­bli­kań­ską i sta­no­wią­ca jej poli­tycz­ną fasadę.

Powsta­ła w 1905 roku. Jej zało­ży­cie­lem był Arthur Grif­fith. W pierw­szych latach była ruchem nie­pod­le­gło­ścio­wym, któ­ry sto­so­wał bier­ny opór prze­ciw­ko rzą­dom bry­tyj­skim. W 1916 roku popar­ła powsta­nie wiel­ka­noc­ne. Pro­pa­go­wa­ła od tego cza­su idee wal­ki zbroj­nej i szko­li­ła oddzia­ły zbroj­ne. W 1917 roku wła­dzę w par­tii objął Éamon de Vale­ra. W 1918 roku uzy­ska­ła więk­szość man­da­tów do Izby Gmin w okrę­gach irlandz­kich. W 1919 roku jej człon­ko­wie pro­kla­mo­wa­li utwo­rze­nie Repu­bli­ki Irlandz­kiej. Dys­po­nu­jąc wła­sną orga­ni­za­cją zbroj­ną — Irlandz­ką Armią Repu­bli­kań­ską (IRA), kie­ro­wa­ła wal­ką o niepodległość.

Odży­ła pod koniec lat 60. wraz z kon­flik­tem w Irlan­dii Pół­noc­nej. W 1970 roku par­tia podzie­li­ła się na Sinn Féin-Ofi­cjal­ną (skrzy­dło mili­tar­ne Ofi­cjal­na Irlandz­ka Armia Repu­bli­kań­ska) i Sinn Féin-Pro­wi­zo­rycz­ną (Pro­wi­zo­rycz­na Irlandz­ka Armia Republikańska).

Sinn Féin-Ofi­cjal­na dzia­ła­ła głów­nie w Repu­bli­ce Irlan­dii. Par­tia opo­wia­da­ła się za zjed­no­cze­niem Irlan­dii i Irlan­dii Pół­noc­nej poprzez refor­my wewnętrz­ne i meto­dy poli­tycz­ne. Sinn Féin-Pro­wi­zo­rycz­na dzia­ła­ła nato­miast głów­nie w Irlan­dii Pół­noc­nej. Opo­wia­da­ła się rów­nież za zjed­no­cze­niem Irlan­dii i Irlan­dii Pół­noc­nej, nie wyklu­cza­jąc jed­nak wal­ki zbroj­nej. Obie gru­py wyzna­wa­ły poglą­dy socja­li­stycz­ne. Sinn Féin-Ofi­cjal­na w 1982 roku prze­kształ­ci­ła się w Par­tię Robot­ni­czą, a w 1992 roku w Demo­kra­tycz­ną Lewi­cę. Sinn Féin-Pro­wi­zo­rycz­na powró­ci­ła do nazwy Sinn Féin.

W 1983 roku lide­rem Sinn Féin-Pro­wi­zo­rycz­nej został Ger­ry Adams. W 1994 roku w imie­niu Pro­wi­zo­rycz­nej IRA pod­ję­ła się nego­cja­cji poko­jo­wych. W 1998 roku była jed­nym z sygna­ta­riu­szy poro­zu­mień wielkopiątkowych.

W wybo­rach w 2020 par­tia zyska­ła sze­ro­kie popar­cie (w szcze­gól­no­ści wśród wybor­ców poni­żej 35 r.ż.) opo­wia­da­jąc się za zwięk­szo­ny­mi wydat­ka­mi, zamro­że­niem czyn­szu i ogrom­nym pro­gra­mem budow­nic­twa miesz­ka­nio­we­go, mają­cym na celu spro­sta­nie napię­tym usłu­gom i gwał­tow­nie rosną­cym kosz­tom miesz­kań. Par­tia popie­ra­ła tak­że zjed­no­cze­nie Irlan­dii Pół­noc­nej z Repu­bli­ką, co po Bre­xi­cie mogło się przy­czy­nić do jej sukcesu.

Par­tia gło­si poglą­dy nacjo­na­li­stycz­ne, repu­bli­kań­skie i demo­kra­tycz­no-socja­li­stycz­ne. Jej głów­nym celem jest zjed­no­cze­nie Irlan­dii i Irlan­dii Północnej.

Do wcze­sne­go popo­łu­dnia w ponie­dzia­łek roz­dzie­lo­no 92 spo­śród 160 man­da­tów w Zgro­ma­dze­niu. Naj­wię­cej jak na razie ma Sinn Fein — 34, następ­nie głów­na dotych­czas par­tia opo­zy­cji Fian­na Fail (FF) — 19 oraz rzą­dzą­ca Fine Gael (FG) — 17. Dzie­więć miejsc przy­pa­dło kan­dy­da­tom nie­za­leż­nym, a 13 — pię­ciu mniej­szym partiom.