W maju 2026 r. Canadian Paediatric Society (CPS) kanadyjskie Stowarzyszenie Pediatryczne oficjalnie ogłosiło, że dr Natasha Johnson pediatra i specjalistka medycyny młodzieńczej z McMaster Children’s Hospital w Hamilton będzie prezesem na kadencję 2026–2027. Jest pierwszą czarną lekarką na tym stanowisku w 100-letniej historii towarzystwa.

CPS to krajowe stowarzyszenie pediatrów Kanady, które ustala wytyczne i standardy opieki pediatrycznej, promuje je w całym kraju i ma duży wpływ na praktykę lekarską – choć wytyczne nie są prawnie obowiązkowe dla każdego lekarza.

W 2016 r. dr Johnson założyła Gender Diversity Clinic – klinikę “różnorodności” płciowej – w McMaster Children’s Hospital. To jedna z pierwszych tego typu w Ontario poza Toronto. Klinika oferuje gender-affirming care procedury “afirmującą płeć” , w tym ocenę, terapię hormonalną zmiany płci i wsparcie dla nieletnich. Według informacji z 2022 r. obsługuje 85–100 młodych osób rocznie – co czyni ją jednym z większych ośrodków tego typu w Kanadzie.

PONIŻEJ KONTYNUACJA TEKSTU

W 2022 r. na konferencji WPATH (World Professional Association for Transgender Health) dr Johnson przedstawiła dane z kanadyjskiego badania Trans Youth CAN, w którym brała udział jako badaczka i klinicystka. Analizowała wyniki 174 młodzieży (≥15 lat) z 10 klinik gender w Kanadzie. Wnioskowała, że  obawy rodziców nie powinny być przedkładane nad pragnieniami młodzieży i „parents’ feelings should not be prioritized over the youth’s experiences” („uczucia rodziców nie powinny być priorytetem nad doświadczeniami młodzieży”).
Mianowanie dr Johnson wywołało falę dyskusji (m.in. w National Post i na X). Krytycy wskazują, że Kanada pozostaje przy modelu „afirmującym” (natychmiastowa akceptacja i ingerencja medyczna), podczas gdy wiele krajów (Wielka Brytania – raport Cass 2024, Szwecja, Finlandia, Norwegia, kilka stanów USA) ograniczyło hormonalne i chirurgiczne interwencje u nieletnich ze względu na słabe dowody naukowe, ryzyko żalu/i powrotu do płci biologicznej oraz brak długoterminowych danych z badań.
Dr Johnson publicznie broni modelu szybkiej ingerencji, bez danych podkreśla korzyści dla młodzieży (m.in. zmniejszenie ryzyka samobójstw) i argumentuje, że opóźnianie opieki może szkodzić.