Szanowny Panie Andrzeju,
Widzę, że narasta w Panu frustracja obojętnością społeczeństwa polskiego, które wydaje się nie dostrzegać powagi sytuacji.
Niestety, wygląda na to, że jest to jakiś trend. Przynajmniej w świecie zachodnim. Widziałem filmik z wydarzeń w Paryżu. Na ulicy panuje absolutny chaos. Ludzie biegają we wszystkie strony, płoną samochody. Słychać odgłosy strzałów i wybuchów. A tuż obok restauracja pełna ludzi z ogródkiem na chodniku włącznie. Na stolikach filiżanki kawy i kieliszki wina. I ludzie zajęci rozmową, zupełnie nie zwracając uwagi na to, co się wokół nich dzieje. Normalnie wyglądało to tak surrealistycznie, że aż sprawdziłem, czy kadr nie został sklejony z dwóch filmów. Ugotowali nas już, Panie Andrzeju! Nie wiem, czy zna Pan tego człowieka. A jak nie, to proszę przez chwilę posłuchać:
Takie samo odczucie. Jakieś trzy lata temu podczas pobytu w kraju zostałem odcięty od czci i wiary za to, że śmiałem wypowiedzieć głośno moje wątpliwości odnośnie zaangażowania Polski w wojnę na Ukrainie. Innym razem zapytałem konsula Austrii, dlaczego wszyscy na Zachodzie dalej wierzą w socjalizm, skoro na Wschodzie on umarł? Wie Pan, co mi odpowiedział? We will do it better.
Fajnie roić o socjalizmie w zamożnym kraju. Gdzie fundamentem dobrobytu były tysiące małych i dużych prywatnych firm. Zajęło im mniej więcej trzydzieści lat, żeby ten majątek przehulać.
A nas, tak jak Pan mówi, skolonizowano. Ci rozmaici „doradcy” i „eksperci”, jacy się pojawili w Polsce przełomu lat 80–90., to byli po prostu komisarycznymi zarządcami nowych panów, którzy podzielili między sobą całe gałęzie przemysłu i usług.
Dziwi się Pan, że Warszawiacy, mimo że sytuacja jest nadzwyczajna, zachowują się, jakby nic się nie stało.
Zatomizowano społeczeństwo likwidacją ogromnych firm i zadłużeniem jednostek. Proszę zauważyć, że „restrukturyzacja” dotyczyła głównie największych konglomeratów przemysłowych jak stocznie, kopalnie i firm takich jak Ursus czy FSO.
Taki Ursus w kulminacyjnym momencie zatrudniał 20 tys. ludzi, stocznia w Szczecinie ok. 12 tys. W górnictwie było zatrudnionych ponad 400 tys. osób. Więc wystarczyło, że stanęły stocznie i porty i poparły je kopalnie, i Polska była sparaliżowana.
Dzisiaj mamy prywatne firmy w większości należące do zachodniego kapitału, gdzie załoga to co najwyżej kilkaset osób. A tak naprawdę większość polskiego rynku pracy to tzw. mikro firmy zatrudniające do 9 osób. Zostało co prawda jeszcze kilka kopalń no i rolnictwo, ale jak widać szybko chcą się z nimi uporać. I kto się będzie buntował? Jak każdy zasuwa po 12 godzin, żeby pospłacać kredyty i wyżywić rodzinę. Mamy co prawda etatowe Julki od protestów aborcyjnych (oraz babcie Kasię), ale ci ludzie nie będą protestować przeciwko ustawie 3003.
Powiem Panu, że ja widzę jedyną nadzieję w tym, że Amerykanie nagle wezwali Kosiniaka na rozmowy. Kto wie, czy mu nie wyperswadują zmianę stron w Sejmie i głosowanie nad wotum nieufności. Myślę, że to by bardziej Polsce pomogło niż ta ich baza wojskowa. Bo mimo dobrych min cała ta koalicja Tuska trzeszczy od środka. Zwykli członkowie nie są głupi i widzą, że szefunio jedzie grubo. I chodzą słuchy, że ludzie mają strach w oczach. Oni dobrze wiedzą, że Tusk i Sikorski w razie czego się ewakuują. Ale ktoś za to wszystko będzie musiał pójść siedzieć. I to nie są błahe sprawy. I teraz tylko musi się rozstrzygnąć, który strach będzie większy. Czy strach przed szefem, czy strach przed długą odsiadką? A PSL to są wybitni lawiranci polskiej sceny politycznej. Niby podczas wyborów są na marginesie 5–6% (i to w dobrych czasach), ale rządzą we wszystkich możliwych koalicjach.
Jak obserwowałem minę Kosiniaka na tej konferencji u Prezydenta, to zdecydowanie nie było mu wygodnie siedzieć między Tuskiem a Sikorskim. BO ON TAKICH UKŁADÓW NA ZACHODZIE NIE MA. Tak że jest nadzieja, Panie Andrzeju, że beton PO może nagle pęknąć. A jak nadejdzie prawdziwa panika, to dopiero Pan zobaczy, jak się będą nawzajem sypać.
Na to, że społeczeństwo w jakiś sposób zmieni rząd, nie ma co liczyć. A zresztą, jak by się to miało odbyć? Rewolucja z dziesiątkami czy setkami ofiar? Bo przecież widzi Pan, jacy to są bezwzględni ludzie po tym, do jakich kłamstw i manipulacji się skłaniają.
Marzy mi się potężny Marsz Niepodległości. Tak z 500 tys. ludzi. Bez zadym, ale nieprzyjaźnie nastawiony do rządu. To zwiększy strach w ich szeregach. No i najlepszy prezent gwiazdkowy, jaki opatrzność mogłaby nam podarować – rozwiązanie parlamentu i wcześniejsze wybory.
Serdecznie Pana pozdrawiam z Etobicoke
Mirosław Surma
