Naukow­cy z York Uni­ver­si­ty ostrze­ga­ją, że trzmie­lom ame­ry­kań­skim w Kana­dzie gro­zi wygi­nię­cie. Jeśli tak się sta­nie, skut­ki będą poważ­niej­sze niż przy­pusz­cza­my. Oko­ło 42 z 850 gatun­ków psz­czo­ło­wa­tych wystę­pu­ją­cych w Kana­dzie to trzmie­le. Zapy­la­ją kwia­ty, dzię­ki cze­mu rosną i owo­cu­ją np. jabło­nie, pomi­do­ry, jago­dy, warzy­wa, a tak­że drze­wa, zaro­śla i dzi­kie kwia­ty. Pro­fe­sor Lau­ren­ce Pac­ker zauwa­ża, że znacz­nie zmniej­sza się liczeb­ność kil­ku gatun­ków trzmie­li. Tłu­ma­czy, że pre­fe­ren­cje trzmie­li i psz­czół co do kwia­tów nie są takie same. Oznacz to, że nie­któ­re kwia­ty mogą być rza­dziej zapy­la­ne, jeśli trzmie­li zabraknie.

W okre­sie od 2007 do 2016 roku obszar wystę­po­wa­nia trzmie­la ame­ry­kań­skie­go zmniej­szył się aż o 70 proc. w porów­na­niu z okre­sem od 1097 do 2006 roku, a liczeb­ność owa­dów zma­la­ła o 89 proc. Prze­ana­li­zo­wa­ne dane obej­mu­ją­ce ponad 100 lat obser­wa­cji i porów­na­no je z tymi z ostat­niej deka­dy. Gatu­nek Bom­bus pen­sy­lva­ni­cus nie jest w żaden spo­sób obję­ty ochro­ną. Z badań prze­pro­wa­dzo­nych na uni­wer­sy­te­cie York wyni­ka, że sytu­acja jest poważ­niej­sza niż poda­je komi­sja federalna.

Spe­cja­li­ści zauwa­ża­ją, że powierzch­nia łąk w Onta­rio sta­le się zmniej­sza. Trzmie­le tra­cą swo­je natu­ral­ne sie­dli­ska. Poza tym owa­dom prze­szka­dza rol­nic­two, roz­prze­strze­nia­ją­ce się cho­ro­by, a tak­że nowe gatunki.