W nie­rów­nym świe­cie podzia­łu efek­tów pra­cy Kana­da jest nie­co bar­dziej egalitarna

Pra­wie poło­wa wszyst­kich glo­bal­nych wyna­gro­dzeń przy­pa­da na 10 pro­cent pra­cow­ni­ków na świe­cie, pod­czas gdy naj­ni­żej opła­ca­ne 20 pro­cent otrzy­mu­je mniej niż jeden pro­cent wyna­gro­dze­nia — poka­zu­ją bada­nia Mię­dzy­na­ro­do­wej Orga­ni­za­cji Pracy .

W Sta­nach Zjed­no­czo­nych i Wiel­kiej Bry­ta­nii  że pła­ce sta­ją się coraz bar­dziej nie­rów­ne, a kla­sa śred­nia tra­ci grunt, ale według MOP Kana­da nie ule­ga temu trendowi.

Agen­cja ONZ stwier­dzi­ła, że ​​naj­wyż­szy 10 pro­cent kana­dyj­skich pra­cow­ni­ków zara­bia oko­ło 24 pro­cent wszyst­kich wypłat, a licz­ba ta pra­wie nie zmie­ni­ła się od 2004 do 2017 roku.

reklama

To mniej niż w więk­szo­ści kra­jów świa­ta, w tym w Wiel­kiej Bry­ta­nii, gdzie 32 pro­cent tra­fia do naj­le­piej zara­bia­ją­cych, a w USA 33 pro­cent. W nie­któ­rych kra­jach aż 80 pro­cent docho­du tra­fia do naj­le­piej zarabiających

W bada­nym okre­sie, w gospo­dar­kach Zjed­no­czo­ne­go Kró­le­stwa, Sta­nów Zjed­no­czo­nych i Nie­miec wzrósł udział płac  pra­cow­ni­ków o naj­wyż­szych docho­dach, pod­czas gdy dla 60 pro­cent pra­cow­ni­ków w śred­nich zakre­sach spadła.

W Kana­dzie kla­sa śred­nia pozo­sta­ła sta­bil­na pod wzglę­dem udzia­łu w zyskach, choć wie­lu twier­dzi, że ludzie mają coraz mniej pie­nię­dzy do dys­po­zy­cji z powo­du rosną­cych kosz­tów utrzymania.

W gospo­dar­kach roz­wi­ja­ją­cych się, takich jak Chi­ny i Indie, nastą­pił sil­ny wzrost gospo­dar­czy i wzro­sła kla­sa śred­nia, ale pogłę­bi­ły się nierówności.

Naj­bied­niej­sze kra­je mają naj­więk­sze nie­rów­no­ści w wyna­gro­dze­niach, zwłasz­cza Demo­kra­tycz­na Repu­bli­ka Kon­ga, Wybrze­że Kości Sło­nio­wej, Libe­ria, Niger i Uganda.

Nie­rów­ność mię­dzy boga­ty­mi i bied­ny­mi są nie­po­ko­ją­ce ponie­waż pro­wa­dzą do nie­sta­bil­no­ści spo­łecz­nej i fal uchodźców.

Glo­bal­nie pra­cow­nik w pierw­szych 10 proc.  otrzy­mu­je śred­nio 7445 dola­rów mie­sięcz­nie , pod­czas gdy pra­cow­nik w dol­nych 10 proc. otrzy­mu­je rów­no­war­tość 22 dola­rów miesięcznie.

„Więk­szość glo­bal­nej siły robo­czej jest wyjąt­ko­wo nisko opła­ca­na, a dla wie­lu osób pra­ca nie ozna­cza posia­da­nia wystar­cza­ją­cej ilo­ści środ­ków do życia” — stwier­dza Roger Gomis, eko­no­mi­sta w depar­ta­men­cie sta­ty­styk MOP.

W Kana­dzie śred­nia pła­ca rocz­na wynio­sła w 2017 roku 51 000 dol. przy gra­ni­cy niskich docho­dów w wyso­ko­ści $14,200. Gra­ni­ce niskie­go docho­du (LICO) to pro­gi docho­dów, poni­żej któ­rych rodzi­na praw­do­po­dob­nie prze­zna­czy więk­szą część swo­ich docho­dów na arty­ku­ły żyw­no­ścio­we, schro­nie­nie i odzież niż prze­cięt­na rodzina.

Pro­blem nie­rów­no­ści pogłę­bia się ze wzglę­du na male­ją­cy udział docho­dów  uzy­ski­wa­nych przez pra­cow­ni­ków w porów­na­niu z tym, co tra­fia do kapi­ta­łu. W przy­pad­ku pra­cow­ni­ków spadł on z 53,7% w 2004 r. do 51,4% w 2017 r., Pod­czas gdy udział docho­dów kapi­ta­ło­wych wzrósł z 46,3% do 48,6%, co zosta­ło tyl­ko chwi­lo­wo prze­rwa­ne przez kry­zys finansowy.

Kana­da jest nie­co bar­dziej ega­li­tar­na w tej mie­rze, ponie­waż w 2017 roku według MOP 61 pro­cent docho­dów tra­fi­ło do pracowników.