François Legault urodził się 26 maja 1957 roku w Sainte-Anne-de-Bellevue w Quebecu. Jest żonaty z Isabelle Brais i ma dwóch synów. Przed wejściem w politykę był odnoszącym sukcesy biznesmenem – ukończył studia z administracji biznesowej na HEC Montréal, pracował jako audytor w Ernst & Young, a w 1986 roku współzałożył linię lotniczą Air Transat, co uczyniło go milionerem. Jego kariera polityczna rozpoczęła się w Parti Québécois (PQ), gdzie w latach 1998–2009 pełnił role ministra edukacji, zdrowia i finansów pod rządami Luciena Boucharda i Bernarda Landry’ego. W 2009 roku opuścił PQ z powodu wątpliwości co do idei niepodległości Quebecu. W 2011 roku założył nową partię, Coalition Avenir Québec (CAQ), która łączy elementy nacjonalizmu quebeckiego z podejściem pro-biznesowym i centroprawicowym, ale bez dążenia do separatyzmu.
Pod jego przywództwem CAQ wygrała wybory w 2018 roku, czyniąc go 32. premierem Quebecu, a w 2022 roku uzyskała drugą większość gabinetową.
Jako premier, Legault skupił się na wzmocnieniu tożsamości Quebecu, ochronie języka francuskiego i autonomii prowincji w ramach Kanady. Kluczowe osiągnięcia to:Ustawa Bill 21 (2019): Zakaz noszenia symboli religijnych przez pracowników publicznych w pozycji autorytetu (np. nauczycieli, policjantów), promująca laickość państwa. Była kontrowersyjna, ale umocniła jego wizerunek obrońcy quebeckiej tożsamości.
Ustawa Bill 96 (2022): Reformy wzmacniające pozycję języka francuskiego, w tym ograniczenia w edukacji anglojęzycznej i wymogi dla biznesu. Miało to na celu przeciwdziałanie spadkowi użycia francuskiego, zwłaszcza w Montrealu.
Promował pro-biznesowe polityki, kontrolę imigracji (ograniczenie do tych mówiących po francusku) i inwestycje w infrastrukturę. Przesunął debatę polityczną Quebecu z separatyzmu na praktyczne kwestie, jak gospodarka i ochrona kultury francuskiej.
Jednak jego spuścizna jest mieszana. Krytycy zarzucają mu polaryzację społeczeństwa (np. poprzez ustawy dyskryminujące mniejszości), niepowodzenia w reformie opieki zdrowotnej, rosnące deficyty budżetowe i chaotyczne zarządzanie w ostatnich latach.
Mimo to, Legault zmienił krajobraz polityczny Quebecu, osłabiając tradycyjne partie jak PQ i Liberałów, i skupiając się na “nacjonalizmie bez niepodległości”. Motywy rezygnacji14 stycznia 2026 roku Legault ogłosił rezygnację z funkcji premiera i lidera CAQ, stwierdzając, że pozostanie na stanowisku do wyboru następcy przez partię.
Główne powody to spadek popularności, sondaże pokazywały, że CAQ zajmuje trzecie miejsce za PQ i Liberałami, z perspektywą klęski w wyborach zaplanowanych na 5 października 2026 roku.
Pragnienie zmian wśród Quebecerów Sam przyznał, że “Quebecy chcą zmiany, w tym zmiany premiera”. Chciał uniknąć, by wybory były tylko o odrzuceniu jego osoby, a skupiły się na wyzwaniach jak gospodarka i ochrona francuskiego.
Problemy wewnętrzne w CAQ: Rezygnacje kluczowych ministrów (np. ministra zdrowia Christiana Dubé w grudniu 2025), skandale, strajki, presja na system opieki zdrowotnej, rosnące zadłużenie i porażki w reformach (np. wiązanie pensji lekarzy z wynikami).
Chaos w partii: Utrata sześciu posłów, w tym pięciu siedzących jako niezależni, oraz brak oczywistego następcy.
Legault podkreślił, że rezygnacja jest “dla dobra partii i Quebecu”, mając nadzieję na odrodzenie CAQ pod nowym przywództwem.
Jego odejście przypomina rezygnację Justina Trudeau rok wcześniej, otwierając przestrzeń na reset polityczny.
