W kon­tek­ście poda­nia się do dymi­sji dr Toma­sza Gre­niu­cha, war­to przy­po­mnieć, że życio­ry­sy izra­el­skich bada­czy rów­nież nie są wol­ne od kon­tro­wer­sji. Dr Gre­niuch prze­pro­sił za udział w naro­do­wej organizacji.

 

Tym­cza­sem dyrek­to­rem muzeum Yad Vashem w Izra­elu był przez wie­le lat komu­ni­stycz­ny agent nie­ży­ją­cy już Shmu­el Kra­kow­ski czy też Samu­el Kra­kow­ski lub  Ste­fan Kra­kow­ski   izra­el­ski histo­ryk spe­cja­li­zu­ją­cy się w zagad­nie­niach Holo­kau­stu w Pol­sce . Po oca­le­niu z Holo­kau­stu Kra­kow­ski pra­co­wał w wywia­dzie i służ­bach bez­pie­czeń­stwa PRL .

Kra­kow­ski uro­dził się w War­sza­wie w rodzi­nie pol­skich Żydów   ale dora­stał w Łodzi . W mło­dym wie­ku wstą­pił do syjo­ni­stycz­nej orga­ni­za­cji mło­dzie­żo­wej Hasho­mer Hat­za­ir .   W cza­sie II woj­ny świa­to­wej był wię­zio­ny wraz z inny­mi miej­sco­wy­mi Żyda­mi w łódz­kim get­cie , gdzie brał udział w kon­spi­ra­cji.  Po likwi­da­cji łódz­kie­go get­ta prze­żył obo­zy kon­cen­tra­cyj­ne w Oświę­ci­miu , Buchen­wal­dzie i Theresienstadt .

Kra­kow­ski wró­cił do Pol­ski, gdzie w 1945 roku wstą­pił do struk­tur nowe­go pol­skie­go rzą­du komu­ni­stycz­ne­go , bio­rąc udział w kur­sach wstęp­nych dla człon­ków Pol­skiej Par­tii Robot­ni­czej .  Wstą­pił do Mini­ster­stwa Bez­pie­czeń­stwa Publicz­ne­go , a w 1946 r. został agen­tem komu­ni­stycz­ne­go rzą­du w małej syjo­ni­stycz­nej pol­skiej żydow­skiej par­tii poli­tycz­nej Ichud  w 1949 r. Kra­kow­ski był pra­cow­ni­kiem wydzia­łu VII (wywiad) Mini­ster­stwa BP. Od 1949 do 1951 r. był zwią­za­ny z Dele­ga­tu­rą PRL przy ONZ , pra­cu­jąc w Agen­cji Wywia­du Woj­sko­we­go Pol­skie­go Armii Ludowej.Oddział II Szta­bu Gene­ral­ne­go Pol­ski (1949–1951)

Od 1951 do 1956 roku pra­co­wał w agen­cji wywia­du, w szta­bie Ludo­we­go Woj­ska Pol­skie­go, w sek­cjach odpo­wie­dzial­nych za ope­ra­cje wywia­dow­cze w obu Ame­ry­kach, Azji i na Bli­skim Wscho­dzie. Osta­tecz­nie awan­so­wał do stop­nia majora.

W 1966 roku Kra­kow­ski wystą­pił o urlop czyn­ny i otrzy­mał go. Póź­niej pra­co­wał w Muzeum Histo­rii Pol­skie­go Ruchu Rewo­lu­cyj­ne­go w War­sza­wie, a następ­nie w Żydow­skim Insty­tu­cie Histo­rycz­nym w Warszawie.

Po kry­zy­sie poli­tycz­nym w Pol­sce w 1968 roku i zwią­za­nej z nim anty­se­mic­kiej kam­pa­nii władz Pol­ski Ludo­wej  Kra­kow­ski prze­niósł się do Izraela.

W Izra­elu Kra­kow­ski pra­co­wał w Archi­wum Yad Vashem od 1968 r. do przej­ścia na eme­ry­tu­rę w 1993 r. [ Dok­to­rat uzy­skał na Uni­wer­sy­te­cie Hebraj­skim w Jerozolimie .

W okre­sie urzę­do­wa­nia Kra­kow­skie­go jako dyrek­to­ra archi­wów Yad Vashem ich ilość wzro­sła trzy­krot­nie, a rela­cje z biu­rem śled­czym zbrod­ni hitle­row­skich w Ludwigs­bur­gu w Niem­czech ule­gły wzmoc­nie­niu. Był zaan­ga­żo­wa­ny w ulep­sza­nie tre­ści zwią­za­nych z donie­sie­nia­mi o zbrod­nia­rzach hitle­row­skich, w tym akta­mi radziec­kiej komi­sji bada­nia zbrod­ni nazi­stow­skich oraz archi­wa­mi Żydow­skie­go Komi­te­tu Anty­fa­szy­stow­skie­go dzia­ła­ją­ce­go w cza­sie woj­ny w Związ­ku Radziec­kim.  Kra­kow­ski zaini­cjo­wał połą­cze­nie z archi­wa­mi sowiec­ki­mi, a gdy sta­ły się one dostęp­ne, zaini­cjo­wał rów­nież ich kopio­wa­nie i inte­gra­cję z archi­wa­mi Yad Vashem.

Po przej­ściu na eme­ry­tu­rę jako dyrek­tor archi­wum Kra­kow­ski przez oko­ło pięć lat był dorad­cą archi­wum. Póź­niej był bada­czem i dorad­cą w Inter­na­tio­nal Insti­tu­te for Holo­caust Rese­arch w Yad Vashem. Był tak­że człon­kiem Komi­sji ds. Wyzna­cza­nia Spra­wie­dli­wych wśród Naro­dów Świa­ta w Yad Vashem.

Tyle na pod­sta­wie tłu­ma­cze­nia angiel­skiej wer­sji Wiki­pe­dii, wer­sja pol­ska w ogó­le nie dostar­cza  tych infor­ma­cji, a stwier­dza jedynie:

W okre­sie II woj­ny świa­to­wej był człon­kiem pod­ziem­nej orga­ni­za­cji mło­dzie­żo­wej w get­cie łódzkim.[potrzebny przy­pis] Prze­żył obóz zagła­dy w Auschwitz.[1] Następ­nie do 1966 ofi­cer pio­nu poli­tycz­ne­go Ludo­we­go Woj­ska Pol­skie­go (w stop­niu majora).[potrzebny przy­pis] Póź­niej pra­cow­nik Muzeum Histo­rii Pol­skie­go Ruchu Rewo­lu­cyj­ne­go i kie­row­nik archi­wum w Żydow­skim Insty­tu­cie Historycznym.[potrzebny przy­pis] W następ­stwie wyda­rzeń mar­co­wych zwol­nił się z pra­cy i wyje­chał do Izraela.[1] Tam ukoń­czył stu­dia na Uni­wer­sy­te­cie Hebraj­skim w Jero­zo­li­mie. Był dyrek­to­rem Insty­tu­tu Yad Vashem w Jero­zo­li­mie aż do przej­ścia na emeryturę.[2]