Health Cana­da opu­bli­ko­wa­ło nie­daw­no Trze­ci Dorocz­ny Raport na temat Pomo­cy Medycz­nej przy Umie­ra­niu w Kana­dzie (2021). Dane są zbie­ra­ne z rapor­tów skła­da­nych przez leka­rzy lub pie­lę­gniar­ki, któ­rzy prze­pro­wa­dza­li eutanazję.

Raport wska­zu­je, że licz­ba wspo­ma­ga­nych zgo­nów wzro­sła o 32,4 pro­cent, co sta­no­wi­ło 3,3 pro­cent wszyst­kich zgo­nów w 2021 roku.

Bio­rąc pod uwa­gę wszyst­kie źró­dła danych, cał­ko­wi­ta licz­ba przy­pad­ków euta­na­zji (MAiD) zgło­szo­nych z powo­du wspo­ma­ga­nych zgo­nów w Kana­dzie od lega­li­za­cji do 31 grud­nia 2021 r. wyno­si 31 664.

W rapor­cie wska­za­no, że w związ­ku z uchwa­le­niem usta­wy C‑7 w mar­cu 2021 r. 2,2% wspo­ma­ga­nych zgo­nów sta­no­wi­ły oso­by, „któ­rych śmierć natu­ral­na nie była racjo­nal­nie przewidywalna”.

Jest to pierw­szy raport Health Cana­da MAiD od cza­su, gdy w mar­cu 2021 r. rząd fede­ral­ny roz­sze­rzył upraw­nie­nia do euta­na­zji , uchwa­la­jąc usta­wę C‑7. Zmia­na legi­sla­cyj­na posze­rzy­ła zakres euta­na­zji w Kana­dzie na pięć klu­czo­wych sposobów:

  • Usta­wa C‑7 usu­nę­ła wymóg, aby natu­ral­na śmierć oso­by była racjo­nal­nie prze­wi­dy­wal­na. Dla­te­go oso­by, któ­re nie są śmier­tel­nie cho­re, mogą zwra­cać się z proś­bą o zabicie.
  • Usta­wa C‑7 zezwa­la leka­rzo­wi lub pie­lę­gniar­ce na śmier­tel­ny zastrzyk oso­bie, któ­ra nie jest w sta­nie wyra­zić zgo­dy, jeśli ta oso­ba zosta­ła wcze­śniej zatwier­dzo­na do wspo­ma­ga­nej śmier­ci. Dla­te­go w Kana­dzie oso­by nie posia­da­ją­ce zdol­no­ści podej­mo­wa­nia decy­zji mogą umrzeć w wyni­ku eutanazji.
  • Usta­wa C‑7 zre­zy­gno­wa­ła z dzie­się­cio­dnio­we­go okre­su ocze­ki­wa­nia, jeże­li natu­ral­ną śmierć oso­by uwa­ża się za dają­cą się racjo­nal­nie prze­wi­dzieć. W ten spo­sób oso­ba może popro­sić o euta­na­zję gdy ma „zły dzień” i umrzeć jesz­cze tego same­go dnia.
  • Bill C‑7 stwo­rzył dwu­to­ro­we pra­wo. Oso­ba, któ­rej natu­ral­ną śmierć uwa­ża się za racjo­nal­nie prze­wi­dy­wal­ną, nie ma okre­su karen­cji, pod­czas gdy oso­ba, któ­rej natu­ral­na śmierć nie jest uzna­wa­na za racjo­nal­nie prze­wi­dy­wal­ną, ma 90-dnio­wy okres ocze­ki­wa­nia, zanim zosta­nie zabi­ta przez śmier­tel­ny zastrzyk.
  • Bill C‑7 zatwier­dził euta­na­zję rów­nież w przy­pad­ku cho­rób psy­chicz­nie cho­rych, ale usta­no­wił dwu­let­nie mora­to­rium na jej wyko­ny­wa­nie, aby stwo­rzyć opra­co­wać wytyczne

 

Dane wska­zu­ją, że w 2021 r. było 12 286 próśb pisem­nych o MAiD, co sta­no­wi wzrost o 27,7 proc. w sto­sun­ku do licz­by próśb pisem­nych w 2020 r. Więk­szość próśb pisem­nych (9950 lub 81 proc.) skut­ko­wa­ła wspo­ma­ga­nym zgo­nem.   Dane wska­zu­ją, że 9 950 pisem­nych wnio­sków spo­wo­do­wa­ło euta­na­zję, ale odno­to­wa­no 10 064 zgło­szo­nych zgo­nów z powo­du eutanazji.

Było 2336 wnio­sków (19 pro­cent), któ­re zakoń­czy­ły się wyni­kiem innym niż MAiD:

231 osób wyco­fa­ło swo­ją proś­bę (1,9 proc. próśb pisemnych).
487 osób uzna­no za nie­kwa­li­fi­ku­ją­cych się (4% pisem­nych wniosków).
1618 osób zmar­ło przed otrzy­ma­niem MAiD (13,2 pro­cent pisem­nych próśb).
Nie­po­koi fakt, że odrzu­co­no tyl­ko czte­ry pro­cent pisem­nych wnio­sków . Holan­dia i Bel­gia mają wyż­szy odse­tek osób uzna­nych za nie­kwa­li­fi­ku­ją­ce się.