Kto by pomyślał, że zakończoną niedawno konferencję monachijską zdominuje myśl wyrażona w rewolucyjnej pieśni “Czerwony sztandar”? Jej fragment bowiem głosi, że “Porządek stary już się wali, żywotem dla nas jego zgon”?
Wprawdzie już po amerykańskiej operacji w Wenezueli wysunąłem przypuszczenie, że żywot politycznego porządku światowego, ustanowionego po II wojnie światowej właśnie dobiega kresu – ale każdemu byłoby przyjemnie, gdyby jego przypuszczenia tak szybko znalazły potwierdzenie uczestników konferencji monachijskiej.
Z jednej strony – każdemu byłoby przyjemnie – ale z drugiej – zarysy nowego porządku, jaki zaczął wyłaniać się podczas monachijskiej konferencji, nie dla wszystkich muszą być przyjemne.
Na przykład niemiecki kanclerz Merz stwierdził, że skoro Europa ma opierać się przede wszystkim na własnych siłach, to nie ma rady – Bundeswehra musi być najsilniejszą armią w Europie. Oczywiście, jako najtwardsze jądro europejskich sił zbrojnych niezależnych od NATO, które muszą nad Europą rozciągnąć też własny parasol atomowy. Wprawdzie niemiecki kanclerz jeszcze chyba trochę gryzł się w język, niemniej jednak “z obfitości serca usta mówią”, więc chociaż w ten zawoalowany sposób dał wyraz pragnieniu, by przy tej okazji Niemcy położyły swój palec na francuskim atomowym cynglu.
Zdaje się, że coś z tego dotarło do francuskiego prezydenta Macrona, bo wprawdzie rytualnie skrytykował on postępowanie obecnej administracji amerykańskiej – ale jednocześnie z naciskiem podkreślił konieczność utrzymania relacji “euroatlantyckich”. Okazuje się, że w nowym porządku mogą odżyć stare lęki – między innymi – francuska obawa przed odrodzeniem niemieckiej potęgi. Oczywiście nie dotyczy to Polski, reprezentowanej w Monachium przez szefa Volksdeutsche Partei, obywatela Tuska Donalda, któremu to nic nie przeszkadza. Właśnie Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje ogłosiła pożyczkę zbrojeniową dla Polski w wysokości 44 mld euro, której spłacanie ma potrwać co najmniej do 2070 roku, co oznacza, że do tej daty Polska będzie musiała pokornie słuchać Brukseli, a konkretnie – tego kto będzie nastrajał brukselskie kamertony – ale przecież właśnie o to chodzi, by wybić z głowy wszelkie rojenia o “polexicie” i z pokorą przyjąć wyroki przeznaczenia w postaci przekształcenia naszego nieszczęśliwego kraju w Generalną Gubernię.
Dlatego obywatel Tusk Donald już bez żadnego skrępowania obrzucił epitetami “zdrajców” posłów PiS i Konfederacji, którzy w Sejmie głosowali przeciw ustawie o przyjęciu SAFE, czyli wspomnianej pożyczki. Tylko patrzeć, jak na ten sam epitet zarobi pan prezydent Karol Nawrocki, który podczas Rady Bezpieczeństwa Narodowego domagał się bliższych informacji na temat warunków pożyczki – ale chyba bezskutecznie. Czy wynikało to z niechęci obywatela Tuska do dzielenia się z panem prezydentem takimi informacjami, czy może – w co chętnie wierzę – z braku wiedzy szefa vaginetu, który rozmaite traktaty podpisywał bez czytania, na ten temat – dość, że pan prezydent na spotkaniu z obywatelami w Hajnówce poinformował, że tych szczegółów nie zna. Obywatelu Tusku Donaldu, podobnie jak Księciu-Małżonku, czy ministru-ministrowiczu Władysławu Kosiniaku-Kamyszu, może wystarczyć zapewnienie, że to wielki sukces, podczas gdy pan prezydent Nawrocki chciałby wiedzieć trochę więcej, zwłaszcza w sytuacji, gdy polskie finanse publiczne nie są – mówiąc delikatnie – w stanie dobrym.
Diabeł bowiem tkwi w szczegółach – jak to ma miejsce w przypadku właśnie zawetowanej przez pana prezydenta ustawy uznającej gwarę śląską za “język regionalny”. Brzmi to niewinnie – ale zagłębiwszy się w szczegóły widzimy, że to poważna sprawa. Według zasad przyjętych w UE, uznanie jakiegoś narzecza za “język regionalny” pociąga za sobą konieczność stosowania go, jako drugiego języka urzędowego, nie tylko na wszystkich szczeblach edukacji, ale też – w administracji publicznej, sądach, prokuraturze, policji itp. Wynika z tego konieczność objęcia nauką tego narzecza wszystkich, którzy go nie znają, a chcą zajmować jakieś stanowiska publiczne. Pociąga to za sobą znaczne koszty, o których w zawetowanej ustawie podobno nie wspomniano – co było jedną z oficjalnych przyczyn jej zawetowania. Od siebie dodam, że praktycznie może oznaczać to szlaban dla wszystkich obywateli, który “regionalnego języka” by nie znali perfect w mowie i w piśmie, w dostępie do stanowisk publicznych przynajmniej na Śląsku. Jeśli to nie jest milowy krok ku separatyzmowi, to ja jestem chińskim mandarynem. W takim razie wejście Śląska do Generalnej Guberni już chyba nie jest przewidziane, zwłaszcza gdyby takie uchwały “językowe” zostały podjęte przez sejmiki wojewódzkie. Nie jest to możliwość czysto teoretyczna, bo w sytuacji, gdy szanse na podpisanie przez pana prezydenta ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa – żeby wybierali ją sami sędziowie – chociaż widać gołym okiem, że najwięcej do powiedzenia w tej sprawie miałyby organizacje sędziowskie, które podejrzewam o spore nasycenie konfidentami bezpieki – obywatel Żurek Waldemar zademonstrował “plan B”, polegający na tym, by sędziowie – czyli wspomniane organizacje – zaprezentowały Sejmowi skład KRS do zatwierdzenia. Wtedy – zdaniem obywatela Żurka Waldemara – pozory legalności zostałyby zachowane, bo Sejm musiałby jednak nad przedstawionym do zatwierdzenia składem Krajowej Rady Sądownictwa głosować. Pewnie dlatego w rozmowie z panem red. Rymanowskim, pan prezydent Karol Nawrocki nazwał obywatela Żurka Waldemara “terrorystą prawnym”.
A w ogóle, to “wojna na górze” między obywatelem Tuskiem Donaldem i marszałkiem Czarzastym a panem prezydentem, rozwija się nader dynamicznie. Podczas Rady Bezpieczeństwa Narodowego obywatel Tusk Donald powiedział, że “Rada Ministrów” podjęła “decyzję”, iż Polska nie wejdzie do forsowanej przez prezydenta Donalda Trumpa Rady Pokoju – ale chyba żadnego stanowiska rządu na piśmie, ani jego uzasadnienia nie przedstawił – bo pan prezydent Nawrocki w przypływie irytacji powiedział, że obywatel Tusk Donald nie będzie mu dyktować, gdzie może lecieć, a gdzie nie. Takie rzeczy może dyktować najwyżej swoim dzieciom i wnukom – na co obywatel Tusk Donald warknął na pana prezydenta, by od jego “wnuków” trzymał się jak najdalej. Inna sprawa, że wobec ostatniego stanowiska rządu bezcennego Izraela, którego armia, krok po kroku, posuwa się w głąb Strefy Gazy – że Autonomia Palestyńska ani w Strefie Gazy, ani na Zachodnim Brzegu nie będzie miała nic do gadania, Rada Pokoju służyć ma chyba już tylko do tego, by Donald Trump miał jakąś dożywotnią posadę, gdy przestanie być prezydentem USA. Skoro jednak mu na tym zależy, to, przynajmniej póki prezydentem USA jest, lepiej nie odnosić się do tego pomysłu z lekceważeniem – chyba, że w ramach nowego porządku ktoś postawi wyłącznie na Niemcy – jak to najwyraźniej zrobił obywatel Tusk Donald.
Stanisław Michalkiewicz
