Wybuch zacho­ro­wań szpi­tal­nych wywo­ła­ny przez wariant SARS-CoV‑2 Del­ta w sil­nie zaszcze­pio­nej popu­la­cji, Izra­el, lipiec 2021 r. separatorNa por­ta­lu https://www.eurosurveillance.org/ uka­zał się tekst ana­li­zu­ją­cy wybuch covid w jed­nym z izra­el­skich szpi­ta­li wśród w peł­ni zaszcze­pio­nej popu­la­cji, przy­ta­cza­my jego głów­ne tezy.

Zba­da­li­śmy szpi­tal­ną epi­de­mię COVID-19 z udzia­łem warian­tu SARS-CoV‑2 Del­ta wśród wyso­ce zaszcze­pio­nej popu­la­cji. Wskaź­nik ata­ku wśród nara­żo­nych osób osią­gnął 23,3% u pacjen­tów i 10,3% wśród per­so­ne­lu, przy 96,2% wskaź­ni­ku szcze­pień wśród nara­żo­nych osób. Co wię­cej, praw­do­po­dob­nie doszło do kil­ku trans­mi­sji mię­dzy dwie­ma oso­ba­mi noszą­cy­mi maski chi­rur­gicz­ne, a w jed­nym przy­pad­ku sto­su­ją­ce peł­ne ŚOI, w tym maskę N‑95, osło­nę twa­rzy, far­tuch i rękawiczki.

W nie­daw­nej publi­ka­cji Ber­na­la i wsp. sku­tecz­ność peł­ne­go szcze­pie­nia szcze­pion­ką Comir­na­ty prze­ciw­ko warian­to­wi Del­ta była wyso­ka, choć niż­sza niż prze­ciw­ko warian­to­wi Alpha (88% vs 93,7%) [ 9 ]. Nie zosta­ło to potwier­dzo­ne  w Izra­elu, z szyb­kim wzro­stem zacho­ro­wań od czerw­ca 2021 r., pomi­mo wyso­kie­go wskaź­ni­ka szczepień

Komu­ni­kat ten kwe­stio­nu­je zało­że­nie, że wyso­kie powszech­ne wskaź­ni­ki szcze­pień dopro­wa­dzą do odpor­no­ści sta­da i zapo­bie­gną wybu­chom COVID-19. Było to praw­do­po­dob­nie praw­dą w przy­pad­ku wiru­sa SARS-CoV‑2 typu dzi­kie­go, ale w opi­sa­nej tu epi­de­mii zaszcze­pio­no 96,2% nara­żo­nej popu­la­cji. Zaka­że­nie szyb­ko się roz­wi­nę­ło (w wie­lu przy­pad­kach poja­wi­ły się obja­wy w cią­gu 2 dni od eks­po­zy­cji), a mia­no wiru­sa było wysokie.

Innym akcep­to­wa­nym poglą­dem jest to, że w obli­czu moż­li­we­go nie­do­pa­so­wa­nia pomię­dzy warian­tem SARS-CoV‑2 a szcze­pion­ką lub przy zani­ka­ją­cej odpor­no­ści połą­cze­nie szcze­pion­ki i maski na twarz powin­no zapew­nić nie­zbęd­ną ochro­nę. Cho­ciaż nie­któ­re trans­mi­sje mię­dzy człon­ka­mi per­so­ne­lu mogły mieć miej­sce bez masek, wszyst­kie trans­mi­sje mię­dzy pacjen­ta­mi a per­so­ne­lem mia­ły miej­sce mię­dzy oso­ba­mi zama­sko­wa­ny­mi i zaszcze­pio­ny­mi. (…)War­to zauwa­żyć, że w naszych przy­pad­kach, szcze­gól­nie u pacjen­tów, czas od szcze­pie­nia był znacz­ny. Naj­krót­szy odstęp wyno­sił 142 dni (5 mie­się­cy), a wie­lu z naszych pacjen­tów prze­szło do cięż­kiej cho­ro­by. Dane z Izra­ela suge­ru­ją, że głów­nym powo­dem wzro­stu zacho­ro­wań na COVID-19 latem jest rze­czy­wi­ście osła­bie­nie odpor­no­ści, a trze­cia daw­ka szcze­pion­ki, 5 mie­się­cy po dru­giej daw­ce, praw­do­po­dob­nie spo­wo­du­je odwró­ce­nie trendu.

Poka­za­na epi­de­mia szpi­tal­na jest przy­kła­dem wyso­kie­go prze­no­sze­nia warian­tu SARS-CoV‑2 Del­ta wśród osób dwu­krot­nie zaszcze­pio­nych i zama­sko­wa­nych. Suge­ru­je to pewien spa­dek odpor­no­ści, choć nadal zapew­nia ochro­nę oso­bom bez cho­rób współ­ist­nie­ją­cych. Jed­nak może być potrzeb­na trze­cia daw­ka szcze­pion­ki, szcze­gól­nie u osób z czyn­ni­ka­mi ryzy­ka cięż­kie­go COVID-19. Zale­ca się odpo­wied­nie sto­so­wa­nie masek, zwłasz­cza w warun­kach wyso­kie­go ryzyka.

Przed­sta­wio­ne bada­nie epi­de­mii cho­ro­by koro­na­wi­ru­so­wej (COVID-19), któ­ra roz­po­czę­ła się od jed­ne­go nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­ne­go pacjen­ta z COVID-19, z roz­le­głym, szyb­kim roz­prze­strze­nia­niem się szpi­tal­nym wśród zaszcze­pio­nych, w tym osób noszą­cych maski chirurgiczne.

Przy­pa­dek począt­ko­wy był w peł­ni zaszcze­pio­nym pacjen­tem hemo­dia­li­zo­wa­nym w wie­ku 70 lat. Został przy­ję­ty do Oddzia­łu A w poło­wie lip­ca z gorącz­ką i kasz­lem i umiesz­czo­ny w poko­ju z trze­ma inny­mi pacjen­ta­mi. W dniu przy­ję­cia cho­re­go  nie bada­no pod kątem SARS-CoV‑2, ponie­waż  obja­wy pomy­lo­no z moż­li­wą infek­cją krwi zaostrza­ją­cą zasto­ino­wą nie­wy­dol­ność ser­ca. Pod­czas poby­tu cho­ry   i jeden współ­lo­ka­tor byli dia­li­zo­wa­ni co dru­gi dzień na oddzia­le dia­liz. Czte­ry dni po przy­ję­ciu u pacjen­ta indek­so­we­go roz­po­zna­no COVID-19 meto­dą PCR dla genu SARS-CoV‑2 E z war­to­ścią cyklu ilo­ścio­we­go (Cq) 13,59; spra­wa zosta­ła zatem prze­nie­sio­na do oddzia­łu B   prze­zna­czo­ne­go na COVID-19. Tego same­go dnia wszy­scy trzej współ­lo­ka­to­rzy tego przy­pad­ku na Oddzia­le A zosta­li prze­ba­da­ni pod kątem SARS-CoV‑2 i uzy­ska­li wynik pozy­tyw­ny, a następ­nie zosta­li prze­nie­sie­ni na wyzna­czo­ny oddział.

Spo­śród 42 przy­pad­ków zdia­gno­zo­wa­nych w tej epi­de­mii, 38 było w peł­ni zaszcze­pio­nych dwie­ma daw­ka­mi szcze­pion­ki Comir­na­ty. Media­na wie­ku wyno­si­ła 55 lat. Dwu­dzie­stu trzech to pacjen­ci, 16 człon­ków per­so­ne­lu i trzech człon­ków rodzin. Media­na cza­su od dru­giej daw­ki szcze­pion­ki do zaka­że­nia prze­ło­mo­we­go wynio­sła 177 dni (zakres 111–194). W dniu dia­gno­zy tyl­ko 24 oso­by mia­ły obja­wy, ale w następ­nych dniach obja­wy poja­wi­ły się u 36. Cały per­so­nel (media­na wie­ku: 33 lata; zakres: 22–48) pozo­stał bez­ob­ja­wo­wy lub z łagod­ną cho­ro­bą. Wśród pacjen­tów (media­na wie­ku: 77 lat; zakres: 42–93; media­na cza­su od dru­giej daw­ki szcze­pion­ki do zaka­że­nia: 176 dni; zakres: 143–188) ośmiu poważ­nie zacho­ro­wa­ło, sze­ściu w sta­nie kry­tycz­nym, a pię­ciu w sta­nie kry­tycz­nym zmar­ło  Popu­la­cja pacjen­tów była znacz­nie star­sza niż per­so­nel i wszy­scy pacjen­ci mie­li cho­ro­by współ­ist­nie­ją­ce: cukrzy­cę (n = 9), nad­ci­śnie­nie (n = 16), cho­ro­bę nie­do­krwien­ną ser­ca (n = 12), zasto­ino­wą nie­wy­dol­ność ser­ca (n = 7), otę­pie­nie (n = = 5), wskaź­nik masy cia­ła > 30 (n = 8), prze­wle­kła nie­wy­dol­ność nerek (n = 11), z któ­rych 6 było dia­li­zo­wa­nych. Ośmiu pacjen­tów mia­ło obni­żo­ną odporność.