Nie 50 tysięcy – pięćdziesiąt. Według danych OECD i analiz National Post (opublikowanych 20 listopada 2026 r.) łączna liczba łóżek wzrosła z 99 957 do 100 007, czyli o 0,05 proc. Jednocześnie populacja kraju w dłuższym horyzoncie (2005–2025) zwiększyła się o około 29 proc., z ok. 32 mln do ponad 41,4 mln osób.

Jeszcze bardziej dramatyczna jest dłuższa perspektywa. Od 1985 do 2023 roku liczba mieszkańców Kanady wzrosła o 53 proc. (z 25,7 mln do 39,5 mln), a liczba łóżek szpitalnych spadła o 43 proc. (z ok. 174,5 tys. do 100 tys.). W rezultacie Kanada ma dziś zaledwie 2,5 łóżka na 1000 mieszkańców – jeden z najniższych wskaźników w OECD (średnia to 4,2). Dla porównania Japonia dysponuje około 12,5 łóżka na 1000 osób.

Szpitale pracują na granicy wydolności. Kanada notuje najwyższe w OECD obłożenie łóżek ostrego dyżuru – 91 proc. (według danych z 2023 r.). Przy takim poziomie system traci elastyczność: nie ma rezerwy na nagłe wzrosty, epidemie, katastrofy czy sezonowe fale zachorowań. Eksperci podkreślają, że gdy obłożenie sięga lub przekracza 100 proc., szpital wchodzi w „tryb katastrofy”.

Lekarze SOR-ów opisują rzeczywistość, w której pacjenci czekają godzinami (czasem ponad dobę) na łóżko, a korytarze stają się miejscami pobytu. Dr Fraser Mackay z New Brunswick (członek zarządu Canadian Association of Emergency Physicians) mówi wprost: gdy szpital osiąga 100 proc. pojemności, „jesteś w trybie katastrofy”. Inni lekarze wskazują, że problem nie polega wyłącznie na „drobnych przypadkach” zgłaszających się na SOR, lecz na pacjentach już przyjętych, którzy nie mogą opuścić oddziału ratunkowego, bo nie ma wolnych łóżek na oddziałach.

PONIŻEJ KONTYNUACJA TEKSTU

W samym 2023 roku aż 97,6 proc. wzrostu populacji Kanady pochodziło z migracji międzynarodowej (stałej i tymczasowej), a tylko 2,4 proc. z przyrostu naturalnego – wynika z danych Statistics Canada. Wzrost ten był rekordowy (ok. 3,2 proc. w skali roku). Jednocześnie starzeje się społeczeństwo: od 2005 do 2023 roku liczba osób powyżej 65 lat wzrosła o 92 proc., a powyżej 75 lat – o 80 proc. To właśnie seniorzy generują największe zapotrzebowanie na łóżka szpitalne.

Problem pogłębia brak miejsc w opiece długoterminowej i wsparciu domowym. Szacuje się, że około 15 proc. łóżek szpitalnych zajmują pacjenci, którzy nie wymagają już intensywnej opieki szpitalnej, ale nie mają dokąd zostać wypisani. Dodatkowo dochodzą braki kadrowe – przykładowo w Ontario w krótkim czasie zlikwidowano setki etatów pielęgniarskich.

Efektem są rekordowe czasy oczekiwania na SOR-ach, medycyna korytarzowa, większe ryzyko zakażeń szpitalnych i – jak alarmują lekarze – realne zagrożenie dla życia pacjentów w sytuacjach nagłych. Kanada ma też jedną z najniższych liczb łóżek intensywnej terapii wśród krajów OECD (13 na 100 tys. mieszkańców wobec 28 w Niemczech czy 21 w USA).

Rządy prowincji zapowiadają nowe łóżka i inwestycje, ale tempo pozostaje niewspółmierne do skali wzrostu populacji i starzenia się społeczeństwa. Eksperci (m.in. dr Brian Goldman) podkreślają, że bez realnego zwiększenia pojemności szpitali i poprawy przepływu pacjentów deklaracje o „rozwiązaniu kryzysu SOR” pozostaną puste.

Sytuacja, którą ostro skomentował na platformie X m.in. Mario Zelaya (@mario4thenorth), nie jest nowa, ale skala rozjazdu między wzrostem liczby mieszkańców a stagnacją infrastruktury szpitalnej czyni ją coraz bardziej palącą. Kanada ma jeden z najszybciej rosnących populacji krajów rozwiniętych i jednocześnie jeden z najbardziej przeciążonych systemów szpitalnych w OECD. Bez zdecydowanej korekty polityki – zarówno migracyjnej, jak i inwestycyjnej w ochronę zdrowia – kryzys będzie się pogłębiał.