Ustawa C-9 (Bill C-9), znana jako Combatting Hate Act, to nowelizacja Kodeksu karnego Kanady (Criminal Code), która wprowadza zmiany w zakresie propagandy nienawiści (hate propaganda), przestępstw z nienawiści (hate crimes) oraz ochrony dostępu do miejsc religijnych, kulturowych i innych określonych miejsc.
Ustawa została uchwalona przez Izbę Gmin (House of Commons) w trzecim czytaniu 25 marca 2026 roku (głosowanie wieczorem w środę). Głosowanie zakończyło się wynikiem 186–137 – za głosowali liberałowie i Bloc Québécois, przeciw konserwatyści i NDP.
Teraz ustawa trafiła do Senatu, gdzie będzie dalej procedowana. Nie otrzymała jeszcze royal assent (zgody królewskiej), więc nie weszła jeszcze w życie. Zgodnie z projektem, wejdzie w życie 30. dnia po uzyskaniu royal assent.
Ustawa ma na celu wzmocnienie narzędzi walki z nienawiścią, m.in.: Wprowadzenie nowego, konkretnego przestępstwa hate crime (przestępstwo motywowane nienawiścią).
Ułatwienie ścigania propagandy nienawiści – m.in. usunięcie wymogu zgody Prokuratora Generalnego w niektórych przypadkach.
Nowe przepisy dotyczące celowego promowania nienawiści w miejscach publicznych za pomocą symboli związanych z terroryzmem, nazizmem (np. swastyka) lub podobnych.
Lepsza ochrona dostępu do miejsc kultu religijnego i kulturowego przed aktami nienawiści.
Doprecyzowanie definicji „nienawiści” (vilification and detestation) oraz tego, co nią nie jest.
Kontrowersje wokół ustawy dotyczą przede wszystkim potencjalnego wpływu na wolność słowa i wolność religijną – krytycy (w tym organizacje chrześcijańskie, konserwatywne i obrońcy praw konstytucyjnych) obawiają się „zastraszającego efektu” (chilling effect) na debatę publiczną, a także usunięcia lub osłabienia niektórych obron opartych na dobrej wierze religijnej (good faith religious defence). Zwolennicy (w tym społeczności żydowskie i niektóre grupy walczące z antysemityzmem) uważają ją za potrzebny krok w walce z rosnącą nienawiścią.
Projekt został złożony we wrześniu/październiku 2025 r. przez ministra sprawiedliwości Seana Frasera (rząd premiera Marka Carneya – liberałowie). Procedura była przyspieszana, m.in. poprzez ograniczenie debaty w komisji sprawiedliwości (Justice Committee). Ostatecznie do przegłosowania w Izbie Gmin potrzebna była koalicja z Bloc Québécois
