Schengen to nazwa luksemburskiej wsi, w pobliżu której, na statku „Princesse Marie-Astrid” na rzece Mozeli pięć państw – Belgia, Francja, Niemcy, Luksemburg oraz Holandia – podpisało układ o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach wewnętrznych i wzmocnieniu kontroli na granicach zewnętrznych. Miało to miejsce 14 czerwca 1985 roku. Strefa Schengen, jaką znamy dzisiaj, zaczęła funkcjonować dopiero w 1995.

Kilka tygodni temu pisałem o szeregu niemieckich fundacji, które działają na terenie Polski, za przyzwoleniem władz i (w moim odczuciu) wręcz uprawiają działalność rozpoznawczą – żeby nie powiedzieć szpiegowską – i to w bardzo szerokim zakresie

Ostatnie wypadki pod TK to także znaczna obecność policji, starannie zakamuflowanej, bo bez oznakowań, ale jest szereg poszlak pozwalających podejrzewać, że część oficerów może pochodzić zza zachodniej granicy. Świadczy o tym np. znaczna obecność niemieckich wozów policyjnych na polskich drogach i komentarze tamtejszej prasy choć polskie władze wszystkiemu zaprzeczają.
Według GUS i MSWiA z połowy tego roku, w Polsce przebywa obecnie 1.6 do 1.9 milionów obywateli Ukrainy.
Jeśli dodać do tego znaczą obecność niemieckiego biznesu, latające nad krajem tu i ówdzie rakiety czy drony ukraińskie, to widać, że polska wersja Schengen to przyzwolenie władz na penetrację państwa w najszerszym do wyobrażenia zakresie.
Ale to nie koniec, nie tak dawno usłyszałem o „wojskowym Schengen”. Temat, choć pojawił się już w roku 2016, ostatnio nabrał przyspieszenia. Chodzi o stworzenie zintegrowanej strefy mobilności wojskowej pozwalające na szybkie przerzucanie żołnierzy w Europie. Obecnie – w czasie pokoju – wymaga to zgłoszeń dyplomatycznych i zezwoleń, co potrafi zająć nawet 45 dni. Przepisy „wojskowego Schengen” (nad którymi ostateczne prace legislacyjne w UE zaplanowano na koniec 2026 roku) zakładają skrócenie tego czasu do 3 dni, a w przypadku tzw. trybu kryzysowego NATO do 24 godzin, a w zasadzie natychmiast.
Polska jako państwo w centrum naszej części Europy jest staje się kluczowym punktem przerzutowym, czy to kierunku państw bałtyckich czy obwodu królewieckiego.
Być może specom od wojskowości może się coś takiego podobać? W necie posłowie KO udzielają legitymizujących wyjaśnień. Mnie włosy się jeżą, bo przecież oznacza to, że ten kraj, przy każdej okazji kryzysowej, może być po prostu rozjeżdżany przez tabory wojskowe. Znamienny jest też moment tego przyspieszenia, czyli teraz. Tu wchodzę na teren teorii spiskowych, ale Plan ma być wdrożony w nadchodzącym styczniu, a to akurat się synchronizuje z planem Tuska uporania się z TK i z Sądem Najwyższym, tym bardziej, że ten ostatni staje Premierowi okoniem, uznając białe za białe a czarne za czarne i wreszcie z Prezydentem. Nie trzeba chyba przypominać pod czyim przywództwem będą się takie ruchy i manewry odbywały.
***
A my w międzyczasie lecimy do Hiszpanii. 
Kilka kilometrów na północ od Salou jest położone Reus. Miasto trochę większe, miejsce urodzenia Gaudiego i na dodatek z lotniskiem, które sezonowo ma sporo połączeń europejskich, nawet z Polską.
Nam tym razem wystarcza połączenie z lotniska na Orly. Dzięki temu odpadają ponad dwie godziny w autobusie Plana z Barcelony El Prat.
Wylot w piątek, po pracy. Dojechanie do Orly o takiej porze oznacza powolne przesuwanie się w korku. Bolt, którego tu używamy ofiaruje fikcyjny przejazd za niecałe 20 Euro. Fikcyjny, bo żaden kierowca nie chce za takie pieniądze jechać. W związku z tym, z roli klienta, który niby wybiera serwis i płaci, schodzimy do roli żebraka, który ma nadzieję, że jakiś kierowca dotknie palcem ekranu i nas wybierze. Na start dajemy prawie najwyższą stawkę, ale i tak nikt się nie zgłasza. Może są na lunchu, może już na weekendzie, bo to piątek? Sprawdzam własny rekord u Bolta, ale jest wzorowy.
W końcu Pani Basia wychodzi przed hotel. Po jakichś dziesięciu minutach wpada, bo jest taksówka. Ktoś akurat przyjechał do hotelu i kierowca zawiezie nas na lotnisko, ale za 60 Euro i bez licznika.
Problem taksówkowy nie opuści nas nawet po wylądowaniu. Nasz to chyba ostatni lot dnia i okazuje się, że taksówek brakło. Zadzwonimy do znajomego i znowu będziemy mieli szczęście.
Te wspomniane, zyskane dwie godziny i tak straciliśmy, bo samolot był opóźniony. Z drugiej strony lepiej, żeby usterkę samolotu wykryto przed lotem, więc traktujemy takie sytuacje bez buntu i pretensji.
Jednak te dwie godziny opóźnienia oznacza zamknięte sklepy w Salou, jak np. pobliski Lidl. Przeglądamy szafki w kuchni. Jest paczka makaronu, zapieczętowana butelka oliwy i słoik przecieru pomidorowego. Zaimprowizowane spaghetti smakuje wybornie. Odnajduje się też puszka piwa. Na pewno da się przeżyć do następnego rana.
***
Jechaliśmy tutaj trochę z duszą na ramieniu, bo ostatnie kilka pobytów nie było zbyt udanych. Od czasów covidowych Pani Basia doświadczała niespodziewanie efektów nadczynności tarczycy, która nawet w najlżejszej formie jest niezwykle dokuczliwa i w zasadzie stawiała pod znakiem zapytania przyszłe pobyty nad tutejszym morzem, nawet nie wspominając o Bałtyku. Obecność jodu jest jednym z czynników pobudzających tarczycę do większej aktywności hormonalnej. Na szczęście, jak okaże się po dwóch tygodniach, tarczyca tym razem toleruje klimat Salou. Oczywiście nie szalejemy z np. owocami morza, ale nie widać żadnych nieprzyjemnych objawów.
***
Sobota rano, standardowa wizyta w Lidlu i w pobliskim Esclacie. Ten ostatni proponuje bardzo szeroką gamę artykułów spożywczym z wyższej niż pobliski Lidl półki. Zakupione tam, cienkie plasterki szynki Iberico (tej, ze świń podkarmianych żołędziami) rozpływają się w ustach a pasztety nie są gorsze od francuskich. Ciągniemy z powrotem wózek pełen zakupów i zabieramy się do sprzątania kilkumiesięcznego kurzu. Przecież o dziewiętnastej mają pojawić się na obiedzie nasi lokalni, polscy znajomi. Zdążymy, przy okazji, po kilkunastu latach prób i wielokrotnym czytaniu instrukcji, odkrywam jak właściwie resetować uparty piecyk gazowy ciepłej wody. Załączam też obwód centralnego ogrzewania, aby pompa wodna była w ruchu, bo poprzednio mieliśmy z nią kłopoty – urządzenia nieużywane przestają pracować. Wyjdzie na to, że pod koniec października i w listopadzie, poranki są chłodniejsze i trochę ciepła z kaloryferów okaże się bardzo przyjemne.
Sobota za nami, w niedzielę na dziesiątą do kościoła. Niestety, polski ksiądz, którego spotkaliśmy wiosną, już nie jest w Salou. Mamy jednak czas na kawę i hiszpańską czekoladę podawaną w postaci gęstego budyniu – bardzo dobra.
***
Pomimo konwencji wakacyjnej, każdego ranka jestem na ogół w pracy, trochę motając się między tym na szczęście luźnym, choć jednak obowiązkiem, a wspólnym spacerem po plaży, czy do kawiarni z Panią Basią. Najczęściej udaje się to pogodzić, ale dzisiaj po południu pracuję, a Pani Basia idzie na spacer sama. Nasza typowa trasa to cztery kilometry do kolejnego miasteczka Cambrils i powrót. No i Pani Basia, jakieś dwie godziny później wraca ze spaceru, za to z interesującymi nowinkami.
Otóż po drodze mijała ją grupa mówiąca po polsku. Jakaś pani i kilku panów. I wywiązała się rozmowa; otóż panowie przyjechali do Salou na turniej ping-ponga, a pani towarzyszy. Skończyło się na tym, że pani Basia wspomniała o niedzielnej mszy o dziesiątej i zaprosiła na nią to całe towarzystwo. Teraz pozostało czekać na to, czy ktoś się zjawi?
No i w niedzielę wychodzimy z kościoła po mszy i rozglądamy się. I okazuje się, że może tłumu nie ma, bo panowie ponoć świętują ping-pongowe wygrane i przegrane, ale Pani Basia rozpoznaje Panią Joannę.
Idziemy na kawę. Jest z nami jeszcze Pan Janusz, bo żona w pracy, a inni znajomi akurat podróżują.
Okazuje się, że Pani Joanna gospodaruje na pięćdziesięciu hektarach i para się agroturystyką. Przypominam, że Pan Janusz też jest rolnym potentatem, bo 20-to hektarowym. Jest więc interesująco i wesoło. Kiedy i czy się jeszcze spotkamy, nie wiadomo, ale wymieniamy się telefonami?
***
La Morera oznacza drzewo morwowe. Jest to też niewielka restauracja w Salou. Prowadzona przez Pablo i Ester. Od 2009 roku wymieniana w przewodniku Michelina o czym dumnie informują czerwone plakietki w oknie wystawowym. Kilka stolików w nastrojowym wnętrzu, kilka na zewnątrz, w osłoniętym od ulicy trzcinowym parkanem ogródku w cieniu rzeczonej morwy. Menu à la carte, albo tak zwane degustacyjne. To ostanie składa się na ogół z siedmiu maleńkich cudeniek, które wymyśla Pablo. Działają od 1999 roku. Internet wspomina o kuchni wyrafinowanej i z dużym naciskiem na prezentację.
Byliśmy tam kilka razy, byliśmy też kilka dni temu na lunchu. Tym razem spotykamy się z Panią Agnieszką i Robercikiem.
W Hiszpanii tradycyjnie posiłki wieczorne jada się późno, więc La Morera otwiera się o 20:30. Do każdego posiłku restauracja dodaje, już w cenie, butelkę wina na dwie osoby. Właściciele sami wybierają wina. Nie są one zabójcze cenowo, ale świetnie dopasowane do tego co jest na stole do jedzenia.
Przed każdym posiłkiem podawana jest mini-przystawka. Dzisiaj to krokiecik rybny – co jest typowym daniem kuchni lokalnej, do tego malutka małża w sosie majonezowym i mini-zupa. Wszystko popijamy lokalnym białym, a potem różowym winem.
Moje danie główne to ogon wołowy. Obrany z chrząstek, pięknie ułożony na talerzu z dodatkiem foie gras. Jako ciekawostka, w kuchni hiszpańskiej istnieje też zupa ogonowa, gulaszowa; Rabo de toro. Wywodzi się z Andaluzji i jej korzenie sięgają ponoć aż czasów rzymskich. Tradycyjnie przyrządzano ją z ogonów byków walczących w korridzie. W czasie obiadu nie wdałem się w szczegóły.
Leszek Dacko
PONIŻEJ KONTYNUACJA TEKSTU