Naj­więk­szy i naj­bar­dziej zaawan­so­wa­ny łazik, któ­ry NASA wysła­ła “do inne­go świa­ta”, wylą­do­wał  w czwar­tek na Mar­sie po 203-dnio­wej podró­ży, poko­nu­jąc 472 milio­ny kilo­me­trów. Potwier­dze­nie pomyśl­ne­go przy­zie­mie­nia zosta­ło ogło­szo­ne  o 15:55 cza­su EST

Misja łazi­ka Per­se­ve­ran­ce to ambit­ny pierw­szy krok w pró­bie zebra­nia pró­bek z Mar­sa i dostar­cze­nia ich na Ziemię.

„To lądo­wa­nie jest jed­nym z tych klu­czo­wych momen­tów dla NASA, Sta­nów Zjed­no­czo­nych i glo­bal­nej eks­plo­ra­cji kosmo­su — kie­dy wie­my, że jeste­śmy u pro­gu odkry­cia i ostrze­nia  ołów­ków w celu prze­pi­sa­nia pod­ręcz­ni­ków” — sko­men­to­wał suk­ces peł­nią­cy obo­wiąz­ki admi­ni­stra­to­ra NASA Ste­ve Jur­czyk. „Misja Mars 2020 Per­se­ve­ran­ce uosa­bia ducha nasze­go naro­du wytrwa­nia nawet w naj­trud­niej­szych sytu­acjach, inspi­ru­jąc i roz­wi­ja­jąc naukę i eks­plo­ra­cję. Sama misja pomo­że nam przy­go­to­wać się do eks­plo­ra­cji Czer­wo­nej Planety ”.

Mają­cy mniej wię­cej roz­miar samo­cho­du, ważą­cy  1026 kilo­gra­mów robot-geo­log i astro­bio­log prze­pro­wa­dzi kil­ka tygo­dni testów swych sys­te­mów, zanim roz­pocz­nie dwu­let­nie  bada­nie kra­te­ru Jeze­ro na Mar­sie . Pod­czas gdy łazik będzie badał ska­ły i osa­dy   dna jezio­ra i del­ty rze­ki Jeze­ro, aby okre­ślić geo­lo­gię regio­nu i histo­rię jego kli­ma­tu , fun­da­men­tal­ną czę­ścią jego misji jest astro­bio­lo­gia , w tym poszu­ki­wa­nie śla­dów daw­ne­go życia mikrobiologicznego.

Kra­ter Jeze­ro o śred­ni­cy 45 km znaj­du­je się na zachod­nim skra­ju Isi­dis Pla­ni­tia, gigan­tycz­ne­go base­nu ude­rze­nio­we­go na pół­noc od rów­ni­ka mar­sjań­skie­go. Naukow­cy usta­li­li, że 3,5 miliar­da lat temu kra­ter miał wła­sną del­tę rze­ki i był wypeł­nio­ny wodą.

Sys­tem zasi­la­nia, któ­ry dostar­cza ener­gię elek­trycz­ną i cie­pło dla Per­se­ve­ran­ce na eks­plo­ra­cję kra­te­ru Jeze­ro, to wie­lo­za­da­nio­wy radio­izo­to­po­wy gene­ra­tor ter­mo­elek­trycz­ny lub MMRTG. Depar­ta­ment Ener­gii Sta­nów Zjed­no­czo­nych (DOE) dostar­czył go NASA w ramach sta­łej współ­pra­cy w celu opra­co­wa­nia sys­te­mów zasi­la­nia do zasto­so­wań cywilnych.

Wypo­sa­żo­ny w sie­dem pod­sta­wo­wych instru­men­tów nauko­wych , naj­wię­cej kamer, jakie kie­dy­kol­wiek wysła­no na Mar­sa, oraz nie­zwy­kle zło­żo­ny sys­tem kolek­cjo­no­wa­nia pró­bek — pierw­szy tego rodza­ju wysła­ny w kosmos — Per­se­ve­ran­ce prze­szu­ka region Jeze­ro w poszu­ki­wa­niu ska­mie­nia­łych pozo­sta­ło­ści sta­ro­żyt­ne­go mikro­sko­pij­ne­go życia na Marsie.

 

Zestaw czuj­ni­ków Mars Entry, Descent and Lan­ding Instru­men­ta­tion 2 ( MEDLI2 ) zbie­rał dane o atmos­fe­rze Mar­sa pod­czas wej­ścia, a sys­tem Ter­ra­in-Rela­ti­ve Navi­ga­tion auto­no­micz­nie kie­ro­wał stat­kiem kosmicz­nym pod­czas koń­co­we­go zni­ża­nia. Ocze­ku­je się, że dane z obu sys­te­mów pomo­gą przy­szłym misjom lądo­wać na innych pla­ne­tach w bez­piecz­niej­szy spo­sób i z więk­szy­mi ładunkami.

W pod­wo­ziu łazi­ka znaj­du­ją się rów­nież trzy instru­men­ty nauko­we. Radar Ima­ger for Mars ‘Sub­sur­fa­ce Expe­ri­ment ( RIMFAX ) jest pierw­szym rada­rem pene­tra­cyj­nym na powierzch­ni Mar­sa i będzie uży­wa­ny do okre­śla­nia, jak róż­ne war­stwy powierzch­ni Mar­sa ufor­mo­wa­ły się w cza­sie. Dane mogą pomóc uto­ro­wać dro­gę przy­szłym bada­niom, któ­re będą poszu­ki­wać pod­ziem­nych pokła­dów lodu.

Mając na uwa­dze przy­szłe eks­plo­ra­cje Czer­wo­nej Pla­ne­ty, demon­stra­cja tech­no­lo­gii Mars Oxy­gen In-Situ Reso­ur­ce Uti­li­za­tion Expe­ri­ment ( MOXIE ) będzie pró­bą wytwo­rze­nia tle­nu z roz­rze­dzo­ne­go powie­trza — cien­kiej atmos­fe­ry Czer­wo­nej Pla­ne­ty, w więk­szo­ści opar­tej na dwu­tlen­ku węgla.

Instru­ment Mars Envi­ron­men­tal Dyna­mics Ana­ly­zer ( MEDA ), któ­ry ma czuj­ni­ki na masz­cie i pod­wo­ziu, dostar­czy klu­czo­wych infor­ma­cji o dzi­siej­szej pogo­dzie na Mar­sie, kli­ma­cie i pyle marsjańskim.

Do brzu­cha Per­se­ve­ran­ce przy­mo­co­wa­ny jest, maleń­ki heli­kop­ter Inge­nu­ity Mars to demon­stra­cja tech­no­lo­gii, któ­ra podej­mie pró­bę pierw­sze­go napę­dza­ne­go, kon­tro­lo­wa­ne­go lotu na innej planecie.

Inży­nie­ro­wie i naukow­cy pro­jek­tu pod­da­dzą teraz łazik pró­bom, testu­jąc każ­dy instru­ment, pod­sys­tem i pod­pro­gram przez naj­bliż­szy mie­siąc lub dwa. Dopie­ro wte­dy posta­wią heli­kop­ter na powierzch­nię w celu prze­pro­wa­dze­nia testów w locie. Jeśli się powie­dzie, Inge­nu­ity może nadać eks­plo­ra­cji Czer­wo­nej Pla­ne­ty napo­wietrz­ny cha­rak­ter, w któ­rym takie heli­kop­te­ry słu­żą jako zwia­dow­cy lub dostar­cza­ją przy­szłym astro­nau­tom dostaw z dala od ich bazy.

Po zakoń­cze­niu lotów testo­wych Inge­nu­ity, łazik roz­pocz­nie poszu­ki­wa­nia dowo­dów ist­nie­nia sta­ro­żyt­nych mikroorganizmów.