Premier Danii Mette Frederiksen, lider Partii Socjaldemokratycznej, ostro skrytykowała ideę multikulturalizmu i „dużej wymiany ludności” (duń. stor befolkningsudskiftning). Wypowiedzi padły 17 listopada 2026 r. w podcaście Borgerlig Tabloid dziennika B.T., prowadzonym przez Joachima B. Olsena. Rozmowa odbyła się dzień po ogłoszeniu planu centrum deportacyjnego w Rwandzie.

„Nie jestem zwolenniczką społeczeństwa multikulturowego, w którym zrównuje się kultury” – powiedziała Frederiksen. Dodała: „Jestem Europejką, Dunką i mieszkanką Aalborga. I nie jestem też zwolenniczką dużej wymiany ludności. Uważam, że powinna istnieć silna kultura większościowa”.

Na pytanie, czy chodzi o etnicznych Duńczyków, odpowiedziała: „Jesteśmy duńskim społeczeństwem i jesteśmy pierwotnym plemieniem, które jest etnicznie duńskie. To się zmienia, gdy przybywają tu ludzie. Ale musi być tak, że również w przyszłości będzie Dania z silną kulturą większościową”.

Premier wyraziła też obawy wobec imigracji z krajów tzw. MENAPT (Bliski Wschód, Afryka Północna, Pakistan, Turcja). Wskazała na „kulturę dominacji”, w której zbyt wielu przybyszów odrzuca prawa kobiet, homoseksualizm i chce stawiać islam ponad prawem. „Ta kultura dominacji jest niebezpieczna. Mówię to jako socjaldemokratka, jako kobieta, jako Dunka, ale też jako premier kraju, w którym kultura dominacji nie jest zgodna z tym, jak zbudowaliśmy nasze społeczeństwo” – stwierdziła.

PONIŻEJ KONTYNUACJA TEKSTU

Wypowiedzi padły w kontekście umowy, którą Dania podpisała z Austrią, Niemcami, Grecją i Holandią z Rwandą. Chodzi o centrum powrotowe (deportacyjne) dla osób, którym odmówiono azylu. Frederiksen nazywa to „game changerem” – rozwiązaniem problemu migracyjnego poza Europą, a nie w Europie.

Pod rządami Frederiksen Dania od lat prowadzi jedną z najostrzejszych polityk migracyjnych w UE: od 2019 r. azyl jest traktowany jako tymczasowy (bez automatycznej ścieżki do obywatelstwa), ograniczono łączenie rodzin, a ustawa o „społeczeństwach równoległych” pozwala rozbijać getta o wysokim odsetku mieszkańców spoza Zachodu.

Część lewicy (m.in. Pelle Dragsted z Enhedslisten) skrytykowała premier, twierdząc, że używa języka skrajnej prawicy. Z kolei postacie z prawicy, jak Rasmus Paludan, przyjęły słowa pozytywnie. Komentatorzy wskazują, że nawet Marine Le Pen unikała publicznie tego pojęcia, uznając je za zbyt “spiskowe”.

Duńskie media (m.in. B.T., Berlingske, TV 2) odnotowały, że to wyraźne zaostrzenie retoryki socjaldemokratów. Niektórzy analitycy widzą w tym pragmatyczne dostosowanie do nastrojów społecznych i faktów demograficznych, inni – polityczny manewr.

Wypowiedź Frederiksen wpisuje się w szerszy europejski trend, w którym coraz więcej polityków głównego nurtu otwarcie mówi o zmianach demograficznych i potrzebie zachowania kultury większościowej.