Arcy­bi­skup Hen­ryk Hoser arcy­bi­skup senior die­ce­zji war­szaw­sko-pra­skiej zmarł w wie­ku 78 lat.

Arcy­bi­skup Hen­ryk Hoser zmarł w pią­tek w godzi­nach popo­łu­dnio­wych w Cen­tral­nym Szpi­ta­lu Kli­nicz­nym MSWiA w War­sza­wie. Miał 78 lat. 27 lip­ca biskup war­szaw­sko-pra­ski Romu­ald Kamiń­ski pro­sił o modli­tew­ne wspar­cie abp. Hose­ra, któ­ry w poważ­nym sta­nie ponow­nie zna­lazł się w szpitalu.

Pod koniec mar­ca tego roku arcy­bi­skup senior zara­ził się koro­na­wi­ru­sem. W Wiel­ką Sobo­tę tra­fił do szpi­ta­la — powo­dem hospi­ta­li­za­cji były powi­kła­nia po COVID-19. Czte­ry lata temu prze­szedł mala­rię. Eme­ry­to­wa­ny ordy­na­riusz die­ce­zji war­szaw­sko-pra­skiej był leka­rzem i misjo­na­rzem. Był też pierw­szym pol­skim pal­lo­ty­nem, któ­ry został pod­nie­sio­ny do god­no­ści arcy­bi­sku­pa. Jego zawo­ła­nie brzmia­ło: “Maior est Deus”, co zna­czy “Bóg jest więk­szy”. Pocho­dził ze sław­nej rodzi­ny przed­wo­jen­nych ogrod­ni­ków warszawskich.

- Z Mary­ją zwy­cię­ży­my każ­de zło i grzech któ­ry nas nisz­czy — mówił abp Hen­ryk Hoser przed Cudow­nym Wize­run­kiem w para­fi św. Jana Paw­ła II w Radzyminie.
Uro­dził się 27 listo­pa­da 1942 r. w War­sza­wie. W 1944 r. rodzi­na Hose­rów tym­cza­so­wo prze­nio­sła się do Prusz­ko­wa, gdzie Hen­ryk Hoser ukoń­czył szko­łę pod­sta­wo­wą i Liceum im. Toma­sza Zana. Pod­jął stu­dia na Aka­de­mii Medycz­nej, uzy­sku­jąc w 1966 r. dyplom z medy­cy­ny, a potem obej­mu­jąc sta­no­wi­sko asystenta.

W 1968 r. wstą­pił do zgro­ma­dze­nia pal­lo­ty­nów. W Wyż­szym Semi­na­rium Duchow­nym w Ołta­rze­wie był współ­twór­cą Gru­py Misyj­nej, ist­nie­ją­cej nie­prze­rwa­nie do dziś.

Chcąc wyje­chać na misje do Rwan­dy, w Pary­żu przez rok uczęsz­czał na kur­sy języ­ka rwan­dyj­skie­go i medy­cy­ny tro­pi­kal­nej. W latach 1975–1996 pra­co­wał jako misjo­narz w Rwan­dzie, peł­niąc róż­ne funk­cje i sta­no­wi­ska, m.in.: dusz­pa­ste­rza, pro­bosz­cza, ani­ma­to­ra dusz­pa­ster­stwa rodzin­ne­go i orga­ni­za­to­ra for­ma­cji apo­stol­stwa świeckich.

W 1978 r. zało­żył w Kiga­li (Rwan­da) Ośro­dek Medycz­no-Socjal­ny, któ­rym kie­ro­wał przez 17 lat, oraz Cen­trum For­ma­cji Rodzin­nej (Action Fami­lia­le). Przez kil­ka lat peł­nił rów­nież funk­cje sekre­ta­rza Komi­sji Epi­sko­pa­tu ds. Służ­by Zdro­wia, a następ­nie Komi­sji Epi­sko­pa­tu ds. Rodzi­ny. Na kil­ka lat został też wybra­ny prze­wod­ni­czą­cym Związ­ku Sto­wa­rzy­szo­nych Ośrod­ków Medycz­nych w Kiga­li (BUFMAR), kie­row­ni­kiem Cen­trum Moni­to­rin­gu Epi­de­mii AIDS i pro­gra­mu opie­ki psy­cho-medycz­nej i socjal­nej cho­rych na AIDS.W 1994 r. został powo­ła­ny jako eks­pert w zakre­sie rodzi­ny i roz­wo­ju na Synod Spe­cjal­ny Bisku­pów dla Afry­ki. Po woj­nie domo­wej w 1994 r. w Rwan­dzie, na czas nie­obec­no­ści nun­cju­sza apo­stol­skie­go, Sto­li­ca Apo­stol­ska mia­no­wa­ła go wizy­ta­to­rem apo­stol­skim na Rwan­dę. W tym cza­sie w Rwan­dzie zabi­tych zosta­ło trzech bisku­pów, a czwar­ty schro­nił się w Zairze (dzi­siaj Demo­kra­tycz­na Repu­bli­ka Kon­ga) i nie mógł powró­cić. Na dzie­więć ist­nie­ją­cych die­ce­zji, aż czte­ry były waku­ją­ce. Ksiądz Hoser sta­nął przed zada­niem pomo­cy lokal­ne­mu Kościo­ło­wi w pod­nie­sie­niu się z tra­ge­dii woj­ny domo­wej. Pia­sto­wał sta­no­wi­sko 2 lata (do 1996 r.), do cza­su, gdy w 1996 r. nowym nun­cju­szem apo­stol­skim w Rwan­dzie został abp Juliusz Janusz. W latach 1996–2003 peł­nił funk­cję prze­ło­żo­ne­go Regii Sto­wa­rzy­sze­nia Apo­stol­stwa Kato­lic­kie­go we Francji.

 

Był współ­za­ło­ży­cie­lem i sekre­ta­rzem powsta­łej w 2001 r. Fede­ra­cji Afry­kań­skiej Akcji Rodzin­nej (Action Fami­lia­le). W 2004 r. został rek­to­rem Pal­lo­tyń­skiej Pro­ku­ry Misyj­nej w Bruk­se­li i pod­jął pra­cę dusz­pa­ster­ską przy Wspól­no­cie Euro­pej­skiej. 22 stycz­nia 2005 r. Jan Paweł II mia­no­wał go arcy­bi­sku­pem i sekre­ta­rzem pomoc­ni­czym Kon­gre­ga­cji ds. Ewan­ge­li­za­cji Naro­dów oraz prze­wod­ni­czą­cym Papie­skich Dzieł Misyjnych.

Sakrę bisku­pią przy­jął 19 mar­ca 2005 r. z rąk kard. Cre­scen­zio Sepe (współ­kon­se­kru­ją­cy: abp Sta­ni­sław Dzi­wisz i abp Thad­dée Nti­hi­ny­ur­wa). Był pierw­szym pol­skim pal­lo­ty­nem, któ­ry został pod­nie­sio­ny do god­no­ści arcybiskupa.

24 maja 2008 r. abp Hen­ryk Hoser został mia­no­wa­ny przez papie­ża papie­ża Bene­dyk­ta XVI bisku­pem die­ce­zjal­nym die­ce­zji war­szaw­sko-pra­skiej. Ingres odbył się 28 czerw­ca 2008 roku. W 2011 r. został hono­ro­wym oby­wa­te­lem Warszawy.

Abp Hoser był ordy­na­riu­szem die­ce­zji war­szaw­sko-pra­skiej do 2017 r., gdy zastą­pił go bp Romu­ald Kamiń­ski. Po osią­gnię­ciu wie­ku eme­ry­tal­ne­go został mia­no­wa­ny przez Fran­cisz­ka wizy­ta­to­rem apo­stol­skim w Medju­gor­je. Papież powie­rzył mu roze­zna­nie na miej­scu sytu­acji dusz­pa­ster­skiej, orga­ni­za­cji warun­ków dla przy­by­wa­ją­cych piel­grzy­mów oraz adre­so­wa­nych do nich ini­cja­tyw duszpasterskich.

Pre­zy­dent RP Andrzej Duda odzna­czył arcy­bi­sku­pa Hen­ry­ka Hose­ra Krzy­żem Wiel­kim Orde­ru Odro­dze­nia Pol­ski. Wcze­śniej pre­zy­dent Alek­san­der Kwa­śniew­ski nadał mu Krzyż Ofi­cer­ski Orde­ru Zasłu­gi Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej. Orde­rem Zasłu­gi II kla­sy odzna­czył go pre­zy­dent Por­tu­ga­lii. Mini­ster Zdro­wia prof. Łukasz Szu­mow­ski przy­znał mu odzna­cze­nie: Zasłu­żo­ny dla ochro­ny zdrowia.

za Gość Niedzielny