Usta­wa C- 15, przy­ję­ta jed­no­gło­śnie w czwar­tek w Zgro­ma­dze­niu Naro­do­wym, w Quebe­cu obie­cu­je nadać prio­ry­tet dobru dzie­ci nad wszyst­ki­mi inny­mi wzglę­da­mi, w tym inte­re­sa­mi rodziców.

Nowe pra­wo uła­twi umiesz­cza­nie dzie­ci w pie­czy zastęp­czej, anu­lu­jąc zasa­dę pierw­szeń­stwa rodzi­ciel­skie­go, któ­ra fawo­ry­zu­je utrzy­my­wa­nie dzie­ci w rodzi­nach bio­lo­gicz­nych — nawet w przy­pad­ku zanie­dba­nia i wykorzystywania.

Usta­wa łago­dzi rów­nież zasa­dy pouf­no­ści, umoż­li­wia­jąc udo­stęp­nia­nie wła­dzom i opie­ku­nom danych oso­bo­wych doty­czą­cych dzieci.

Pra­wo doty­czy sytu­acji, w któ­rych bez­pie­czeń­stwo lub roz­wój mało­let­nich poni­żej 18 roku życia jest lub może być zagrożone.

Zapew­nie­nie dziec­ku jak naj­szyb­sze­go sta­bil­ne­go śro­do­wi­ska będzie prio­ry­te­tem rzą­du, nad­rzęd­nym wobec zasa­dy pierw­szeń­stwa rodzi­ciel­skie­go, gdy pra­cow­ni­cy socjal­ni lub sędzio­wie zosta­ną wzy­wa­ni do decy­do­wa­nia o losie dzie­ci potrze­bu­ją­cych sta­bil­ne­go śro­do­wi­ska. „Posta­wie­nie inte­re­su dziec­ka na pierw­szym miej­scu, przed natu­ral­ną rodzi­ną, przed inte­re­sem bio­lo­gicz­nych rodzi­ców” jest sed­nem refor­my, powie­dział pre­mier Quebe­cu, Fra­nço­is Legault, któ­ry okre­ślił uchwa­le­nie usta­wy jako histo­rycz­ny moment.

Refor­my w usta­wie 15 były od mie­się­cy obie­cy­wa­ne przez rząd i są następ­stwem tra­gicz­nej śmier­ci w 2019 r. mło­dej dziew­czy­ny w Gran­by , któ­ra była wie­lo­krot­nie wyko­rzy­sty­wa­na, mimo że jej sytu­acja była moni­to­ro­wa­na przez wła­dze w Direc­tion de la pro­tec­tion de la jeu­nes­se (DPJ).

Dotych­cza­so­we  usta­wo­daw­stwo wyma­ga­ło, aby „każ­da decy­zja pod­ję­ta na pod­sta­wie tego pra­wa mia­ła na celu zatrzy­ma­nie dziec­ka w śro­do­wi­sku rodzin­nym”. Zmie­nio­na wer­sja usta­wy  będzie teraz sta­no­wi­ła, że ​​„utrzy­ma­nie dziec­ka w śro­do­wi­sku rodzin­nym musi być prio­ry­te­tem, pod warun­kiem że leży to w inte­re­sie tego dziecka”.

Jeże­li utrzy­ma­nie dziec­ka w naj­bliż­szym śro­do­wi­sku rodzin­nym nie jest moż­li­we, alter­na­ty­wą jest umiesz­cze­nie dziec­ka w towa­rzy­stwie osób uwa­ża­nych za „istot­ne”, takich jak dziad­ko­wie lub człon­ko­wie dal­szej rodzi­ny. Jeśli to rów­nież nie jest moż­li­we, wła­dze muszą zaofe­ro­wać dziec­ku śro­do­wi­sko „naj­bar­dziej zbli­żo­ne do śro­do­wi­ska rodzinnego”.