Niemieckie władze umieściły ogłoszenia ostrzegawcze w amerykańskich gazetach przed rejsem Lusitanii. 22 kwietnia 1915 Imperial German Embassy w Waszyngtonie wydała ostrzeżenie, które ukazało się w około 50 amerykańskich gazetach (m.in. New York Times, Washington Times) 1 maja 1915 – w dniu, w którym Lusitania wypływała z Nowego Jorku do Liverpoolu.
Treść ogłoszenia (w tłumaczeniu):
„Podróżni zamierzający udać się w rejs atlantycki są uprzedzeni, że istnieje stan wojny między Niemcami i jej sojusznikami a Wielką Brytanią i jej sojusznikami. Strefa wojenna obejmuje wody przyległe do Wysp Brytyjskich. Statki pływające pod banderą brytyjską lub jej sojuszników mogą zostać zniszczone w tych wodach. Podróżni żeglujący w strefie wojennej na statkach Wielkiej Brytanii lub jej sojuszników robią to na własne ryzyko.”
(Podpis: Imperial German Embassy, Washington D.C.)
Często ogłoszenie pojawiało się obok reklamy Cunarda z rozkładem rejsu Lusitanii – co jest jednym z najbardziej znanych przykładów w historii propagandy i ostrzeżeń wojennych.
Dlaczego Niemcy uznali statek za legalny cel?
Lusitania została zbudowana przy wsparciu rządu brytyjskiego z subsydiami admiralicji, pod warunkiem że będzie mogła być szybko przekształcona w auxiliary cruiser (uzbrojony statek handlowy / krążownik pomocniczy).
Była oficjalnie wpisana na listę Royal Naval Reserve Merchant Cruiser (m.in. w Jane’s Fighting Ships 1914 i The Naval Annual). Na pokładzie przewoziła wojskowy ładunek (m.in. ok. 4,2 miliona nabojów karabinowych .303, pociski artyleryjskie i inne materiały wojenne) – co Niemcy traktowali jako transport kontrabandy.
Niemcy od lutego 1915 ogłosiły wody wokół Wysp Brytyjskich strefą wojenną i prowadziły nieograniczoną wojnę podwodną w odpowiedzi na brytyjską blokadę. Z ich punktu widzenia statek płynący pod banderą wroga, zarejestrowany jako jednostka pomocnicza marynarki i przewożący amunicję, był legalnym celem wojskowym.
Ostrzeżenia zostały w dużej mierze zignorowane – wielu uważało, że Lusitania jest za szybka, by U-boot ją dogonił. Statek zatopił niemiecki U-20 7 maja 1915 u wybrzeży Irlandii. Zginęło 1197 osób, w tym 128 Amerykanów. Wydarzenie to mocno wzburzyło opinię publiczną w USA i było jednym z czynników, które ostatecznie przyczyniły się do wejścia Ameryki do wojny po stronie Ententy w 1917 roku.
Niemcy naprawdę zamieściły takie ogłoszenia. Mieli też rację co do statusu statku (był zarejestrowany jako jednostka pomocnicza i przewoził amunicję), choć zatopienie pasażerskiego liniowca z tysiącami cywilów na pokładzie było ogromną tragedią i propagandowym zwycięstwem dla aliantów.
