Przed wejściem do domu została mi jeszcze jedna doniczka do uprzątnięcia – z resztkami jakichś kwiatów, które dawno już przekwitły. Już nawet nie pamiętałam, jakie to były. Ciągle miałam coś ważniejszego do zrobienia. A to wykopać dalie, a to kany i lilie, a to gladiole – wysuszyć je, oczyścić z ziemi, owinąć w gazety i schować do pudła. Potem te pudła trzeba było wstawić do nieogrzewanej komórki i zaznaczyć, w którym miesiącu należy je przejrzeć. A przecież trzeba jeszcze przyciąć gałęzie przed zimą, póki zbierają odpady ogrodowe. W Toronto ostatni termin to 2 grudnia, a wywóz jest co dwa tygodnie – trzeba się więc uwinąć ze wszystkim.
No i te spadające liście. Z przodu domu rośnie czerwony dąb. Jego liście są twarde i łykowate – nie wolno ich zostawić do wiosny, bo wszystkie ślimaki i pędraki z całej ulicy złażą się pod ich grubą warstwę, żeby przetrwać zimę. Wiem, co mówię, bo już raz tak spróbowałam. Efekt? Wiosną z trawnika niewiele zostało, a ślimaki doszczętnie objadły mi hosty. Worków z liśćmi nazbierało się już sporo, a to jeszcze nie koniec – liście wciąż lecą. Pięknie to wygląda, zwłaszcza w słoneczny dzień: cicho żeglujące, brązowo-czekoladowe żaglowce. Mniej pięknie się je grabi i pakuje do worów. Kiedyś próbowałam je skosić kosiarką, ale nawet dwukrotne przejechanie niewiele dało. Zostały więc wory.
Wiem, że przy tej pracy wyglądam bardzo uroczo. Ale tylko wyglądam. Wierzcie mi – to ciężka robota. Wytrwale odmawiam pomocy zięciowi, żeby nie pomyślał, że już do niczego. Wystarczy, że odśnieży po śnieżycy. Każdy, kto ma dom, wie, że jesień – zaraz po wiośnie – to najbardziej pracowity okres w roku.
Aż tu nagle, wchodząc do domu, zauważyłam coś migającego mi pod nogami. W tej zapomnianej doniczce bratek nie tylko się uchował, ale i zakwitł. Bordowy. Po prostu piękny. Nie mam więc wyjścia: otulę doniczkę i schowam do garażu, licząc, że na wiosnę będzie więcej kwiatków. Córka mówi, że nie przetrwają. Na pewno nie przetrwają w doniczce, jeśli ich nie zabezpieczę przed silnymi mrozami.
Ale przecież takie późno rozkwitłe osoby są także wśród nas. I panie, i panowie. O tym jednak opowie już następna Michalinka.
Michalinka
Toronto, 15 listopada 2026




























































