Rząd federalny przekaże Ford Motor Company of Canada 464,5 mln dolarów ze Strategic Response Fund (Strategicznego Funduszu Reagowania). Pieniądze pójdą na projekt wart prawie 5 mld dolarów. Ogłosiły to 20 listopada w Oakville minister przemysłu Mélanie Joly i szefowa dyplomacji Anita Anand, która jest posłanką z okręgu Oakville East. Według komunikatu rząd Ontario dokłada kolejne 464 mln dolarów. Łącznie podatnicy obu szczebli wyłożą więc ok. 928,5 mln dolarów.
Zakład Oakville Assembly Complex zostanie rozbudowany i przezbrojony do produkcji pickupów Ford F-Series Super Duty. Obok powstanie nowa tłocznia dużych elementów karoserii. Fabryka ma produkować do 100 tys. pojazdów rocznie na rynek Ameryki Północnej i na eksport. Rząd podkreśla, że inwestycja „ochroni ponad 2000 dobrych kanadyjskich miejsc pracy” i wspiera „cele elektryfikacji”, bo Ford zapowiedział warianty Super Duty z różnymi napędami.
„Kanada jest narodem motoryzacyjnym, teraz i w przyszłości” – powiedziała Joly. Premier Ontario Doug Ford mówił, że jego rząd „obniża podatki i tnie biurokrację”, żeby firmy takie jak Ford wybierały Ontario. Prezes Ford Canada Bev Goodman dziękowała, że inwestycja „odzwierciedla zaufanie do kanadyjskiej produkcji”.
Dotacja jest częścią kanadyjskiej strategii motoryzacyjnej, którą premier Carney ogłosił 5 lutego 2026 r., i planu Kanada–Ontario z 21 października, który ma chronić przemysł przed amerykańskimi cłami. Budżet na 2026 r. rozszerzył też Strategic Response Fund. Według danych rządu sektor motoryzacyjny daje ponad 120 tys. bezpośrednich miejsc pracy, a w 2025 r. wytworzył 17,1 mld dolarów PKB.
Licząc wkład obu rządów, każde z ok. 2000 chronionych miejsc pracy kosztuje podatnika ok. 460 tys. dolarów. To nasz własny rachunek na podstawie danych z komunikatu.
Krytycy zwracają uwagę na sprzeczność. Ten sam rząd, który wypisuje czeki wybranym koncernom, utrzymuje przemysłową opłatę węglową i inne koszty regulacyjne, które obciążają wszystkich producentów. W komentarzach przypomina się, że premier Doug Ford wiązał wcześniej problemy zakładu Stellantisa z kosztami polityki klimatycznej. Wsparcie przychodzi też w środku napiętych negocjacji handlowych z USA.
To klasyczny model kanadyjskiej polityki przemysłowej: najpierw państwo podnosi koszty prowadzenia biznesu podatkami, opłatami węglowymi i regulacjami, a potem z pieniędzy podatników dopłaca wybranym, dużym i dobrze ustosunkowanym firmom, żeby nie wyjechały. Mała firma z Mississaugi czy Hamiltonu, która płaci te same podatki i opłaty, nie dostanie ani dolara z funduszu „strategicznego”.
Oczywiście w świecie amerykańskich ceł i chińskich subsydiów Kanada nie działa w próżni. Ale trwałą odpowiedzią nie jest wyścig na dotacje, w którym zawsze wygra skarb USA. Odpowiedzią jest konkurencyjny system dla wszystkich: niższe podatki od firm, zniesienie przemysłowej opłaty węglowej, szybsze pozwolenia i tańsza energia. Wtedy Ford i każdy inny inwestor przyjdzie bez czeku. Dotacja chroni 2000 miejsc pracy w Oakville, ale nikt nie liczy tych, które przez wyższe podatki nie powstały gdzie indziej.































































