7 grudnia w sześciu kanadyjskich okręgach odbędą się wybory uzupełniające. Najwięcej uwagi przyciąga Brantford–Brant South w Ontario, gdzie konserwatyści rządzą od 18 lat i w 2025 r. wygrali z przewagą ok. 11 punktów. Lider opozycji Pierre Poilievre przyjeżdża tam tak często, że Brantford Expositor  mówi o liczbie wizyt „bez precedensu”. Komentatorzy pytają jednak, czy partia nie przegrywa tu sama ze sobą.

Wybory zarządzono, bo poseł Larry Brock zrezygnował z mandatu 18 września, by wrócić do pracy w prokuraturze. Dwa dni później, na wielkim wiecu w Branlyn Community Centre, Poilievre ogłosił, że kandydatem będzie ówczesny burmistrz Brantford Kevin Davis. Lokalnych działaczy to zaskoczyło, bo spodziewali się zwykłej procedury nominacyjnej. O kandydaturę starali się już wtedy Dave Carrol i Joshua Wall.

28 października Carrol ogłosił, że wystartuje jako kandydat niezależny. Prowadzi kampanię z ganku swojego biura, a jego start może odebrać konserwatystom część głosów zawiedzionych lokalnych sympatyków.

PONIŻEJ KONTYNUACJA TEKSTU

Poilievre był w okręgu w sierpniu, we wrześniu, dwa razy w październiku i spędził tam cztery kolejne weekendy. Zwiedzał fabrykę drewnianych kijów hokejowych Roustan Sports, odwiedzał Costco, farmę mleczną i wioski Burford i Scotland. Oglądał też mecz Brantford Bulldogs z karnetu Davisa. Na X opublikował film z 18 wizyt w lokalach i firmach. Furorę zrobiło nagranie, na którym śpiewa „Sto lat” 78-letniej Pameli Lee, która otworzyła mu drzwi. Film ma ponad 100 tys. wyświetleń, choć sama Lee przyznała, że nie jest zwolenniczką konserwatystów.

Pytany o stawkę, Poilievre stawia sprawę jasno: „Wszystko zależy od tego, czy mieszkańcy są zadowoleni z kosztów życia, przestępczości i imigracji pod rządami liberałów. Jesteśmy jedyną partią, która walczy za ciężko pracujących Kanadyjczyków płacących podatki i przestrzegających zasad”. O Davisie mówi, że „wykonał świetną robotę jako burmistrz”, choć jego kadencja była oceniana różnie. Davis zapewnia: „Nie daję się rozpraszać. Ludzie mogą startować jako niezależni, to część demokracji”.

Analitycy są surowi. „To niewymuszony błąd i nie ma żadnego sensu” – mówi prof. Lori Williams z Mount Royal University w Calgary. Przypomina, że Poilievre traci do Carneya w sondażach dwucyfrowo, a konserwatyści mieli dwóch, może trzech wiarygodnych lokalnych kandydatów. „Pominięcie ich wygląda na kolejną decyzję odgórną. Nie wydaje się, żeby wyciągał wnioski z porażek”.

Keith Leslie, były reporter Canadian Press, uważa, że stawka jest większa niż jeden mandat: „Jeśli nie utrzyma okręgu, który partia ma od 18 lat, to będzie prawdziwy test przywództwa”. Wylicza, że Poilievre od ubiegłorocznych wyborów stracił ośmiu posłów przez przejścia do innych klubów, emerytury i nominacje do Senatu, a ostatnio odeszło też kilku jego najważniejszych współpracowników. „Jeśli przegra Brantford, spodziewam się wyzwania z wnętrza klubu”.

Konserwatyści w Kanadzie słusznie mówią o kosztach życia, podatkach, długu i wolności obywateli wobec coraz bardziej rozrośniętego państwa Carneya. Tym bardziej powinni pilnować, żeby sami nie zachowywali się jak partia sterowana z Ottawy. Odebranie lokalnym członkom prawa do wyboru kandydata to drobna sprawa proceduralna, ale wiele mówi o kulturze organizacji. Ruch, który chce zdecentralizować władzę i oddać ją obywatelom, nie może jej centralizować u siebie.

Brantford pokaże, czy wyborcy zagłosują na program, mimo zastrzeżeń wobec sposobu wyboru kandydata.