Wideo wywiady z Mariuszem Błochowiakiem na temat fałszywej pandemii

Podczas odbywającego się w Warszawie i Krakowie Tygodnia dla Życia i Wolności zorganizowanego przez portal PCh24 w stołeczny centrum konferencyjnym redaktor czterech tomów „Fałszywej pandemii” Mariusz Błochowiak udzielił mi dwu wideo wywiadów. W pierwszym opowiedział o tym co znaleźli czytelnicy w pierwszych trzech tomach, a w drugim opowiedział co znajdzie się w czwartym tomie. W trakcie rozmowy padło wiele stwierdzeń rozbujanych w proch covidowe kłamstwa.

 

Na kar­tach tomów z serii „Fał­szy­wa pan­de­mia” zna­la­zły się tek­sty takich naukow­ców jak:

W czę­ści 1

Prof. dr med. Sucha­rit Bhak­di, nauko­wiec i lekarz, wybit­ny spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie mikro­bio­lo­gii i epi­de­mio­lo­gii cho­rób zakaź­nych, któ­ry przez 22 lata był dyrek­to­rem Insty­tu­tu Mikro­bio­lo­gii Medycz­nej i Higie­ny na Uni­wer­sy­te­cie w Mogun­cji w Niem­czech. Autor kil­ku­set publi­ka­cji nauko­wych, jeden z naj­czę­ściej cyto­wa­nych naukow­ców w dzie­dzi­nie medy­cy­ny w Niem­czech. W latach 1990–2012 był redak­to­rem naczel­nym cza­so­pi­sma nauko­we­go „Medi­cal Micro­bio­lo­gy and Immu­no­lo­gy”. Prof. Sucha­rit Bhak­di otrzy­mał kil­ka­na­ście wyróż­nień za swo­ją pra­cę naukową.

Prof. dr med. John Ioan­ni­dis, epi­de­mio­log i sta­ty­styk, pro­fe­sor medy­cy­ny i bio­sta­ty­sty­ki, wykła­da i pra­cu­je na Uni­wer­sy­te­cie Stan­for­da w USA. Nale­ży do naj­czę­ściej cyto­wa­nych naukow­ców świa­ta i uwa­ża­ny jest za kory­fe­usza w swo­jej dzie­dzi­nie. Jego pra­ca „Dla­cze­go więk­szość opu­bli­ko­wa­nych wyni­ków badań nauko­wych jest nie­praw­dzi­wa” jest uwa­ża­na za fun­da­men­tal­ną w dzie­dzi­nie meta­nau­ki. Jed­no z naj­star­szych i naj­bar­dziej reno­mo­wa­nych cza­so­pism medycz­nych – „Bri­tish Medi­cal Jour­nal” – okre­śli­ło go mia­nem „bicza na nie­chluj­ną naukę”.

Paweł Klim­czew­ski, eks­pert ana­li­zy ryn­ku spe­cja­li­zu­ją­cy się w ana­li­zie danych demo­gra­ficz­nych, bada­niu ryn­ku mediów oraz pisa­niu uni­kal­nych pro­gra­mów roz­wią­zu­ją­cych nie­ty­po­we pro­ble­my. W swo­jej pra­cy łączy wie­dzę z wie­lu dzie­dzin: socjo­lo­gii, cyber­ne­ty­ki, sta­ty­sty­ki, mate­ma­ty­ki, fizy­ki i infor­ma­ty­ki. Autor pro­gra­mów pre­dyk­cyj­nych opar­tych o mode­le gene­tycz­ne i mecha­ni­zmy ucze­nia maszy­no­we­go z wyko­rzy­sta­niem wiel­kich zbio­rów danych (Big Data). Współ­twór­ca meto­do­lo­gii badań mediów w Polce, szef i czło­nek zespo­łu meto­do­lo­gicz­ne­go naj­więk­sze­go na świe­cie bada­nia czy­tel­nic­twa pra­sy i kon­sump­cji. Autor pro­jek­tu bada­nia oglą­dal­no­ści line­ar­nej tele­wi­zji w cza­sie rze­czy­wi­stym w Pol­sce. Hob­by­stycz­nie inte­re­su­je się języ­ka­mi aglu­ty­na­cyj­ny­mi i moż­li­wo­ścia­mi ich prze­twa­rza­nia w auto­ma­tycz­nym rozu­mie­niu tre­ści, jed­no­cze­śnie pozna­jąc kul­tu­rę ludów Azji Cen­tral­nej i Lewantu.

Prof. dr med. Klaus Püschel, eks­pert w dzie­dzi­nie medy­cy­ny sądo­wej, dyrek­tor Insty­tu­tu Medy­cy­ny Sądo­wej kli­ni­ki uni­wer­sy­tec­kiej w Ham­bur­gu w Niem­czech, wice­dy­rek­tor Inter­dy­scy­pli­nar­ne­go Cen­trum Badań nad Uza­leż­nie­nia­mi Uni­wer­sy­te­tu w Hamburgu.

Dr med. Mat­thias Thöns, spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie ane­ste­zjo­lo­gii i medy­cy­ny paliatywnej.

Prof. dr Knut Wit­t­kow­ski, dok­to­ry­zo­wał się w dzie­dzi­nie infor­ma­ty­ki, a jego habi­li­ta­cja doty­czy­ła bio­me­trii medycz­nej. Przez 15 lat pra­co­wał z prof. Klau­sem Diet­zem, jed­nym z wio­dą­cych epi­de­mio­lo­gów w zakre­sie epi­de­mio­lo­gii HIV. Następ­nie przez 20 lat na Uni­wer­sy­te­cie Roc­ke­fel­le­ra w Nowym Jor­ku kie­ro­wał Wydzia­łem Bio­sta­ty­sty­ki, Epi­de­mio­lo­gii i Pro­jek­to­wa­nia Badań Nauko­wych w Cen­trum Nauk Kli­nicz­nych i Trans­la­cyj­nych tam­tej­sze­go szpitala.

Dr med. Wol­fgang Wodarg, inter­ni­sta i pul­mo­no­log, spe­cja­li­sta w zakre­sie higie­ny i medy­cy­ny śro­do­wi­sko­wej, a tak­że zdro­wia publicz­ne­go i medy­cy­ny spo­łecz­nej. Po zakoń­cze­niu pra­cy kli­nicz­nej w cha­rak­te­rze inter­ni­sty przez 13 lat był m.in. leka­rzem publicz­nym w Szle­zwi­ku-Holsz­ty­nie, a jed­no­cze­śnie wykła­dow­cą na uni­wer­sy­te­tach i w szko­łach wyż­szych oraz prze­wod­ni­czą­cym Komi­te­tu Eks­per­tów ds. powią­za­nej z medy­cy­ną Ochro­ną Śro­do­wi­ska przy Izbie Lekar­skiej Szle­zwi­ku-Holsz­ty­nu; w 1991 roku otrzy­mał sty­pen­dium na Uni­wer­sy­te­cie Joh­na Hop­kin­sa w Bal­ti­mo­re w USA (epi­de­mio­lo­gia). Jako czło­nek nie­miec­kie­go Bun­de­sta­gu w latach 1994- 2009 był ini­cja­to­rem i rzecz­ni­kiem Komi­sji „Ety­ka i pra­wo współ­cze­snej medy­cy­ny”, człon­kiem Zgro­ma­dze­nia Par­la­men­tar­ne­go Rady Euro­py, gdzie prze­wod­ni­czył Pod­ko­mi­sji ds. Zdro­wia i wice­prze­wod­ni­czą­cym Komi­sji Kul­tu­ry, Edu­ka­cji i Nauki. W 2009 r. zaini­cjo­wał komi­sję śled­czą w Stras­bur­gu doty­czą­cą roli WHO w H1N1 (świń­ska gry­pa), gdzie po zakoń­cze­niu kaden­cji nadal pra­co­wał jako eks­pert nauko­wy. Od 2011 r. pra­cu­je jako nie­za­leż­ny wykła­dow­ca uni­wer­sy­tec­ki, lekarz i nauko­wiec, a do 2020 r. był dobro­wol­nym człon­kiem zarzą­du i sze­fem Gru­py ds. Zdro­wia w Trans­pa­ren­cy Inter­na­tio­nal Germany.

W czę­ści drugiej

Dr med. Dan Wil­liam Erick­son, lekarz spe­cja­li­zu­ją­cy się w medy­cy­nie ratun­ko­wej, współ­wła­ści­ciel sied­miu szpi­ta­li w USA.

Prof. med. Johan Gie­sec­ke, kra­jo­wy epi­de­mio­log Szwe­cji w latach 1995–2005, lekarz i eme­ry­to­wa­ny pro­fe­sor w Insty­tu­cie Karo­lin­ska w Sztok­hol­mie, głów­ny nauko­wiec w Euro­pej­skim Cen­trum Kon­tro­li i Zapo­bie­ga­nia Cho­rób w latach 2005–2014. Od 2020 roku czło­nek Stra­te­gicz­ne­go i Tech­nicz­ne­go Komi­te­tu dorad­cze­go do spraw zagro­żeń cho­ro­ba­mi zakaź­ny­mi przy Świa­to­wej Orga­ni­za­cji Zdro­wia (WHO). Dorad­ca Agen­cji Zdro­wia Publicz­ne­go Szwe­cji pod­czas tzw. epi­de­mii koro­na­wi­ru­sa. Autor pra­cy pt. Modern Infec­tio­us Dise­ase Epidemiology.

Prof. dr Ste­fan Hoc­kertz, nauko­wiec, immu­no­log i tok­sy­ko­log, były dyrek­tor i pro­fe­sor Insty­tu­tu Eks­pe­ry­men­tal­nej i Kli­nicz­nej Tok­sy­ko­lo­gii na Uni­wer­sy­te­cie Medycz­nym w Ham­burg-Eppen­dorf. Obec­nie dyrek­tor gene­ral­ny Tpi­con­sult GmbH, jed­nej z przo­du­ją­cych w Euro­pie firm zaj­mu­ją­cych­się doradz­twem w dzie­dzi­nie tok­sy­ko­lo­gii i tech­no­lo­gii farmaceutycznej.

Prof. Ulri­ke Käm­me­rer, spe­cja­li­zu­je się w dzie­dzi­nie immu­no­lo­gii, wiru­so­lo­gii, bio­lo­gii czło­wie­ka i komór­ki oraz w bio­lo­gii repro­duk­cyj­nej i nowo­two­rów. Pra­cu­je w kli­ni­ce uni­wer­sy­tec­kiej w Würz­bur­gu, w Niemczech.

Dr med. Artin Mas­si­hi, lekarz spe­cja­li­zu­ją­cy się w medy­cy­nie ratun­ko­wej, współ­wła­ści­ciel sied­miu szpi­ta­li w USA.

Prof. Kor­ne­lia Polok i prof. zw. dr hab. Roman Zie­liń­ski, gene­ty­cy i bio­lo­dzy ewo­lu­cyj­ni, któ­rzy od kil­ku­dzie­się­ciu lat zaj­mu­ją się zasto­so­wa­nia­mi metod mole­ku­lar­nych w ana­li­zie i ewo­lu­cji geno­mów róż­nych grup orga­ni­zmów, a tak­że wyko­rzy­sta­niem metod opar­tych o reak­cję PCR w dia­gno­sty­ce medycz­nej, gene­ty­ce popu­la­cyj­nej oraz iden­ty­fi­ka­cji zagro­żeń zwią­za­nych z orga­ni­zma­mi mody­fi­ko­wa­ny­mi gene­tycz­nie. Mają boga­te doświad­cze­nie w iden­ty­fi­ko­wa­niu mate­ria­łów za pomo­cą reak­cji PCR na potrze­by poli­cji, sta­cji hodow­li roślin, par­ków naro­do­wych oraz szpi­ta­li. Prof. R. Zie­liń­ski i prof. K. Polok w trak­cie swo­jej wie­lo­let­niej karie­ry nauko­wej współ­pra­co­wa­li z kil­ko­ma uni­wer­sy­te­ta­mi w Pol­sce oraz ośrod­ka­mi nauko­wy­mi na świe­cie, cze­go efek­tem było m.in. koor­dy­no­wa­nie pro­jek­tów w ramach 5 i 6 Pro­gra­mu Ramo­we­go Unii Euro­pej­skiej oraz powo­ła­nie w 2012 roku ini­cja­ty­wy e‑Gene: Cen­tre for Evo­lu­tion, Geno­mics and Bio­ma­the­ma­tics, w ramach któ­rej, obok dzia­łal­no­ści nauko­wej ukie­run­ko­wa­nej na ana­li­zę geno­mów i wyko­rzy­sta­nie pro­jek­tów sekwen­cjo­no­wa­nia geno­mów do popra­wy jako­ści życia, pro­wa­dzą dzia­łal­ność edu­ka­cyj­ną i popu­la­ry­za­tor­ską. W Pol­sce w ramach tej ini­cja­ty­wy powsta­ło Sto­wa­rzy­sze­nie e‑Gene, któ­re­go celem jest ochro­na sze­ro­ko rozu­mia­ne­go śro­do­wi­ska czło­wie­ka. Z dorob­kiem auto­rów moż­na zapo­znać się na stro­nie www.matgen.pl.

Prof. Kor­ne­lia Polok w 1996 roku obro­ni­ła dok­to­rat z bio­lo­gii o spe­cjal­no­ści gene­ty­ka na Uni­wer­sy­te­cie Ślą­skim. Od tego też roku współ­pra­cu­je z prof. R. Zie­liń­skim – naj­pierw w Kate­drze Gene­ty­ki Uni­wer­sy­te­tu Szcze­ciń­skie­go, następ­nie w latach 1998–2013 w Kate­drze Gene­ty­ki UWM w Olsz­ty­nie, a ostat­nio w ramach mię­dzy­na­ro­do­wej ini­cja­tyw­ny e‑Gene. W latach 2006–2008 roz­po­czę­ła współ­pra­cę z Uni­wer­sy­te­tem w Hano­we­rze oraz w Southamp­ton. W 2009 roku zosta­ła pro­fe­so­rem na Uni­wer­sy­te­cie w Hanowerze.

W 2010 roz­po­czę­ła reali­za­cję wspól­nych pro­jek­tów badaw­czych doty­czą­cych ana­li­zy geno­mów roślin­nych, odpo­wie­dzi roślin na stres oraz iden­ty­fi­ka­cji pato­ge­nów meto­da­mi mole­ku­lar­ny­mi. Prof. K. Polok ma duże doświad­cze­nie we współ­pra­cy mię­dzy­na­ro­do­wej potwier­dzo­ne sta­ża­mi nauko­wy­mi na: Uni­wer­sy­te­cie w Dun­dee (UK), Uni­wer­sy­te­cie w Hano­we­rze (Niem­cy), Uni­wer­sy­te­cie w Wage­nin­gen (Holan­dia), FORTH i Uni­wer­sy­te­cie na Kre­cie (Gre­cja) oraz na Uni­wer­sy­te­cie w Lubl­ja­nie (Sło­we­nia). Ponad­to uczest­ni­czy­ła w reali­za­cji 10 mię­dzy­na­ro­do­wych pro­jek­tów, w tym jed­ne­go pro­wa­dzo­ne­go w ramach 6 Pro­gra­mu Ramo­we­go Unii Euro­pej­skiej. Jej wybit­ne osią­gnię­cia w reali­za­cji pro­jek­tu MTKD-CT-2004–509834 zosta­ły opi­sa­ne w publi­ka­cji Komi­sji Euro­pej­skiej pt. Buil­ding Rese­arch Care­er in Euro­pe. Ponad­to prof. K. Polok była człon­kiem Komi­te­tu Zarzą­dza­ją­ce­go oraz Przed­sta­wi­cie­lem Naro­do­wym w akcji COST FA0603. Prof. Kor­ne­lia Polok ma kwa­li­fi­ka­cje w zakre­sie bio­in­for­ma­ty­ki i bio­ma­te­ma­ty­ki, któ­re zdo­by­ła w ramach sta­żu w pre­sti­żo­wej Fun­da­cji HELLAS, FORTH oraz na Uni­wer­sy­te­cie Kre­teń­skim w Gre­cji. Począw­szy od 2009 roku, prof. K. Polok ści­śle współ­pra­co­wa­ła w reali­za­cji pro­jek­tów badaw­czych z zakre­su bio­in­for­ma­ty­ki i bio­ma­te­ma­ty­ki z Uni­wer­sy­te­tem w Hano­we­rze oraz w Southamp­ton, co dopro­wa­dzi­ło do utwo­rze­nia w 2012 roku w Hano­we­rze Cen­trum Ewo­lu­cji, Geno­mi­ki i Bio­ma­te­ma­ty­ki e‑Gene, któ­re­go Pre­ze­sem zosta­ła prof. K. Polok. Misją Cen­trum jest prze­ło­że­nie osią­gnięć współ­cze­snej gene­ty­ki na narzę­dzia apli­ka­cyj­ne słu­żą­ce popra­wie życia i zrów­no­wa­żo­ne­mu zarzą­dza­niu zaso­ba­mi przy­ro­dy. Jako wie­lo­let­ni i cenio­ny eks­pert Komi­sji Euro­pej­skiej Kor­ne­lia Polok ma dogłęb­ną zna­jo­mość pro­ce­dur oce­ny pro­jek­tów badaw­czych Unii Euro­pej­skiej. Prof. K. Polok posia­da tak­że boga­te doświad­cze­nie dydak­tycz­ne obej­mu­ją­ce pro­wa­dze­nie zajęć ze stu­den­ta­mi oraz szko­le­nie w ramach sta­ży i prac badaw­czych. Opra­co­wa­ła i reali­zo­wa­ła pro­gra­my 10 kur­sów, w tym z gene­ty­ki, gene­ty­ki mole­ku­lar­nej, bio­lo­gii mole­ku­lar­nej, ewo­lu­cji mole­ku­lar­nej, anno­ta­cji geno­mów, geno­mi­ki, gene­ty­ki popu­la­cyj­nej, gene­ty­ki ilo­ścio­wej, muta­ge­ne­zy oraz mate­ma­ty­ki w bio­lo­gii. Prof. K. Polok wypro­mo­wa­ła 42 magi­strów oraz szko­li­ła 15 sta­ży­stów. Ponad­to była opie­ku­nem Koła Nauko­we­go Gene­ty­ków GENIUS oraz człon­kiem Komi­sji Dydak­tycz­nej na Wydzia­le Bio­lo­gii i Bio­tech­no­lo­gii UWM. Obsza­ry badaw­cze prof. Kor­ne­lii Polok obej­mu­ją: gene­ty­kę, bio­in­for­ma­ty­kę, bio­ma­te­ma­ty­kę, ewo­lu­cję mole­ku­lar­ną, gene­ty­kę popu­la­cyj­ną, bio­tech­no­lo­gię i geno­mi­kę. W swo­ich bada­niach prof. K. Polok wyko­rzy­stu­je oko­ło 50 gatun­ków roślin, zwie­rząt i mikro­or­ga­ni­zmów oraz spek­trum tech­nik z zakre­su gene­ty­ki kla­sycz­nej, gene­ty­ki mole­ku­lar­nej (sekwen­cjo­no­wa­nie, hybry­dy­za­cję, cDNA, biblio­te­ki DNA, mar­ke­ry opar­te o reak­cję PCR, ana­li­zę eks­pre­sji a pomo­cą RT-qPCR oraz Nor­th­tern blot­ting i inży­nie­rię gene­tycz­ną), geno­mi­ki (mapo­wa­nie gene­tycz­ne i fizycz­ne), gene­ty­ki cech ilo­ścio­wych, cyto­ge­ne­ty­ki, kul­tur in vitro, bio­in­for­ma­ty­ki oraz bio­ma­te­ma­ty­ki, w szcze­gól­no­ści algo­ryt­my gene­tycz­ne, rachu­nek róż­nicz­ko­wy i teo­rię gra­fów. Do jej wyjąt­ko­wych osią­gnięć nale­ży wyka­za­nie roli trans­po­zo­nów w ewo­lu­cji geno­mów, a zwłasz­cza w odpo­wie­dzi na stres. Prof. K. Polok opu­bli­ko­wa­ła czte­ry książ­ki i 37 prac w cza­so­pi­smach nauko­wych. Uczest­ni­czy­ła też w 35 kon­fe­ren­cjach, w tym w 17 mię­dzy­na­ro­do­wych. Jej pra­ce były cyto­wa­ne 493 razy, a indeks H = 9.

Prof. zw. dr hab. Roman Zie­liń­ski jest pro­fe­so­rem bio­lo­gii o spe­cjal­no­ści gene­ty­ka z pra­wie 40-let­nim doświad­cze­niem w pra­cy nauko­wej i dydak­tycz­nej. Dok­to­rat (1980) i habi­li­ta­cję z gene­ty­ki (1986) oraz tytuł pro­fe­so­ra (1998) uzy­skał na Uni­wer­sy­te­cie im. Ada­ma Mic­kie­wi­cza w Pozna­niu. W 2007 roku został pro­fe­so­rem zwy­czaj­nym. Do 1986 roku pra­co­wał jako adiunkt w Zakła­dzie Gene­ty­ki UAM w Pozna­niu, a następ­nie two­rzył od pod­staw Kate­drę Gene­ty­ki na Uni­wer­sy­te­cie Szcze­ciń­skim, któ­ra była jed­ną z pierw­szych jed­no­stek wpro­wa­dza­ją­cych ana­li­zę PCR do badań gene­tycz­nych. Był tak­że ini­cja­to­rem i współ­or­ga­ni­za­to­rem spe­cjal­no­ści „dia­gno­sty­ka medycz­na” na Wydzia­le Nauk Przy­rod­ni­czych US. W latach 1990–1993 peł­nił funk­cję pro­rek­to­ra ds. stu­denc­kich US. W 1998 roku prof. R. Zie­liń­ski pod­jął się misji two­rze­nia Kate­dry Gene­ty­ki na nowo powsta­łym Wydzia­le Bio­lo­gii Uni­wer­sy­te­tu War­miń­sko-Mazur­skie­go w Olsz­ty­nie, gdzie pra­co­wał do 2014 roku. W cią­gu 16 lat pra­cy na UWM dopro­wa­dził do powsta­nia jed­nost­ki zaj­mu­ją­cej się gene­ty­ką mole­ku­lar­ną i roz­po­zna­wal­nej na pozio­mie mię­dzy­na­ro­do­wym. Potwier­dze­niem wyso­kiej pozy­cji jed­nost­ki oraz dorob­ku prof. R. Zie­liń­skie­go było pozy­ska­nie dzie­wię­ciu mię­dzy­na­ro­do­wych pro­jek­tów badaw­czych, w tym koor­dy­no­wa­ne­go przez nie­go pre­sti­żo­we­go pro­jek­tu w ramach 6 Pro­gra­mu Ramo­we­go UE (Con­tract MTKD-CT-2004–509834) oraz sie­ci badaw­czej COST (FA0603). Ran­gę kie­ro­wa­nej przez prof. R. Zie­liń­skie­go jed­nost­ki pod­kre­śla­ły rów­nież licz­ne proś­by o moż­li­wość odby­cia sta­żu z zakre­su metod mole­ku­lar­nych w kie­ro­wa­nej przez nie­go Kate­drze Gene­ty­ki. W latach 2004–2007 prze­by­wa­ło tam 14 sta­ży­stów z róż­nych państw euro­pej­skich oraz kil­ku­na­stu sta­ży­stów z ośrod­ków w Pol­sce. W sumie Kate­dra Gene­ty­ki kie­ro­wa­na przez prof. R. Zie­liń­skie­go współ­pra­co­wa­ła z 41 part­ne­ra­mi zagra­nicz­ny­mi oraz uczest­ni­czy­ła jako koor­dy­na­tor lub part­ner w 19 mię­dzy­na­ro­do­wych kon­sor­cjach badaw­czych. Licz­ne pro­jek­ty badaw­cze, w tym SPUB‑y, pro­jek­ty badaw­cze z KBN oraz pro­jek­ty inwe­sty­cyj­ne umoż­li­wi­ły mu uzy­ska­nie dodat­ko­we­go dofi­nan­so­wa­nia, co w 2007 roku pozwo­li­ło na dodat­ko­we dopo­sa­że­nie jed­nost­ki w apa­ra­tu­rę naj­now­szej gene­ra­cji, w tym ana­li­za­tor mikro­ma­cie­rzy, mikro­skop flu­ore­scen­cyj­ny oraz kil­ka­na­ście wyso­kiej kla­sy ter­mo­cy­kle­rów wraz z Real Time PCR. Prof. zw. dr hab. Roman Zie­liń­ski ma duże doświad­cze­nie dydak­tycz­ne. Orga­ni­zo­wał i pro­wa­dził zaję­cia z gene­ty­ki, dia­gno­sty­ki medycz­nej, gene­ty­ki czło­wie­ka, cyto­ge­ne­ty­ki, bio­lo­gii komór­ki, bio­lo­gii mole­ku­lar­nej, gene­ty­ki mole­ku­lar­nej, ewo­lu­cji mole­ku­lar­nej, gene­ty­ki popu­la­cyj­nej, muta­ge­ne­zy oraz regu­la­cji praw­nych w bio­tech­no­lo­gii. W trak­cie pra­cy na UWM w Olsz­ty­nie pro­wa­dził zaję­cia na trzech kie­run­kach stu­diów: Bio­lo­gii, Bio­tech­no­lo­gii oraz Pie­lę­gniar­stwie. Pro­fe­sor R. Zie­liń­ski był pro­mo­to­rem 36 prac licen­cjac­kich, 49 prac magi­ster­skich oraz dzie­wię­ciu prac dok­tor­skich, w tym pra­cy z zakre­su nauk medycz­nych obro­nio­nej na Aka­de­mii Medycz­nej w Lubli­nie. Zain­te­re­so­wa­nia nauko­we prof. Roma­na Zie­liń­skie­go obej­mu­ją: bio­lo­gię i gene­ty­kę wybra­nych pato­ge­nów (M. tuber­cu­lo­sis, B. bur­fgor­fe­ri, B. coli), gene­ty­kę popu­la­cyj­ną, geno­mi­kę, ewo­lu­cję mole­ku­lar­ną wybra­nych gatun­ków zwie­rząt i roślin, bio­tech­no­lo­gię oraz roz­wój nowych sys­te­mów mar­ke­ro­wych (trans­po­zo­ny, sekwen­cje bak­te­ryj­ne). W sumie prof. R. Zie­liń­ski pra­co­wał z 30 gatun­ka­mi roślin, a tak­że z 23 gatun­ka­mi zwie­rząt i mikro­or­ga­ni­zmów. Posia­da też wie­dzę i umie­jęt­no­ści w zakre­sie sto­so­wa­nia tech­nik badaw­czych z zakre­su gene­ty­ki kla­sycz­nej, mole­ku­lar­nej i geno­mi­ki (elek­tro­fo­re­za bia­łek, stan­dar­do­we PCR i RT-PCR, qPCR, sekwen­cjo­no­wa­nie DNA, mar­ke­ry DNA, trans­for­ma­cja, mapo­wa­nie geno­mu), gene­ty­ki ilo­ścio­wej, cyto­ge­ne­ty­ki i kul­tur in vitro. Do jego szcze­gól­nych osią­gnięć nale­żą pio­nier­skie pra­ce doku­men­tu­ją­ce zapłod­nie­nie krzy­żo­we u wątro­bow­ców, opra­co­wa­nie metod ana­li­zy mar­ke­rów DNA u Myco­bac­te­rium tuber­cu­lo­sis, pozna­nie zróż­ni­co­wa­nia gene­tycz­ne­go szcze­pów, osza­co­wa­nie pozio­mu zmien­no­ści gene­tycz­nej tego obli­ga­to­ryj­ne­go pato­ge­na, geno­ty­po­wa­nie szcze­pów prąt­ka gruź­li­cy od pacjen­tów, ich stu­pro­cen­to­wa iden­ty­fi­ka­cja, wyklu­cze­nie zaka­żeń szpi­tal­nych oraz wyka­za­nie roli trans­po­zo­nów w ewo­lu­cji róż­nych grup orga­ni­zmów. Prof. R. Zie­liń­ski opu­bli­ko­wał 110 arty­ku­łów nauko­wych w recen­zo­wa­nych mię­dzy­na­ro­do­wych cza­so­pi­smach, 45 donie­sień kon­fe­ren­cyj­nych, w tym 30 na kon­fe­ren­cjach mię­dzy­na­ro­do­wych. Ponad­to spo­rzą­dził licz­ne rapor­ty do Komi­sji Euro­pej­skiej i eks­per­ty­zy dla jed­no­stek pry­wat­nych i pań­stwo­wych, w tym dla Stocz­ni Szcze­ciń­skiej. Pra­ce prof. R. Zie­liń­skie­go były cyto­wa­ne 363 razy, a indeks H = 10.

Dr med. Heiko Schöning, lekarz, współ­za­ło­ży­ciel fun­da­cji Ärz­te für Auf­klärung, któ­ra poma­ga ludziom cier­pią­cym z powo­du obostrzeń zwią­za­nych tzw. epi­de­mią koro­na­wi­ru­sa oraz sta­ra się wyja­śnić wszyst­kie zwią­za­ne z nią oko­licz­no­ści. Współ­za­ło­ży­ciel Poza­par­la­men­tar­nej Komi­sji Śled­czej ds. Koronawirusa.

Dr med. Wol­fgang Wodarg

Vivia­ne Fischer, praw­nicz­ka, eko­no­mist­ka poli­tycz­na, aktyw­na na polu ochro­ny kon­sty­tu­cyj­nych wol­no­ści i praw człowieka.

Dr Reiner Füllmich, praw­nik, zaj­mu­je się ochro­ną praw kon­su­men­ta, zwłasz­cza w odnie­sie­niu do ban­ków; spe­cja­li­zu­je się w pra­wie ban­ko­wym, gieł­do­wym oraz mię­dzy­na­ro­do­wym pra­wie pry­wat­nym i medycznym.

Dr Justus P. Hof­f­mann, praw­nik, spe­cja­li­zu­je się w pra­wie medycz­nym, ochro­nie praw kon­su­men­ta oraz pra­wie odpo­wie­dzial­no­ści odszko­do­waw­czej wła­dzy publicz­nej za szko­dy wyrzą­dzo­ne oby­wa­te­lom przez urzędników.

Część trze­cia

Prof. med. Ines Kap­p­ste­in, dok­tor medy­cy­ny, ukoń­czy­ła stu­dia medycz­ne we Fre­ibur­gu, następ­nie pod­ję­ła pra­cę w Insty­tu­cie Higie­ny Ogól­nej i Bak­te­rio­lo­gii w Chi­rur­gicz­nej Kli­ni­ce Uni­wer­sy­tec­kiej w tym mie­ście. Ma wykształ­ce­nie spe­cja­li­stycz­ne w zakre­sie mikro­bio­lo­gii, wiru­so­lo­gii i epi­de­mio­lo­gii zaka­żeń oraz higie­ny i medy­cy­ny śro­do­wi­sko­wej. W 1993 roku uzy­ska­ła sto­pień dok­to­ra habi­li­to­wa­ne­go w zakre­sie higie­ny szpi­tal­nej. W latach 1998–2006 pra­co­wa­ła w kli­ni­ce Kli­ni­kum rechts der Isar Uni­wer­sy­te­tu Tech­nicz­ne­go Mona­chium. W latach 2006–2016 peł­ni­ła funk­cję ordy­na­to­ra wydzia­łu higie­ny szpi­tal­nej w kli­ni­kach Südo­st­bay­ern AG powia­tów Traun­ste­in i Berch­tes­ga­de­ner Land. Od 2016 roku pro­wa­dzi wła­sną dzia­łal­ność, w ramach któ­rej opie­ku­je się kil­ko­ma kli­ni­ka­mi cho­rób ostrych oraz kli­ni­ka­mi spe­cja­li­stycz­ny­mi i rehabilitacyjnymi.

Paweł Klim­czew­ski

Dr n. med. Zbi­gniew Mar­ty­ka, spe­cja­li­sta cho­rób wewnętrz­nych i zakaź­nych, kie­row­nik Oddzia­łu Obserwacyjno–Zakaźnego Szpi­ta­la ZOZ w Dąbro­wie Tar­now­skiej. Ukoń­czył stu­dia na wydzia­le lekar­skim Woj­sko­wej Aka­de­mii Medycz­nej w Łodzi w 1981 roku, a następ­nie odbył staż lekar­ski w 5. Woj­sko­wym Szpi­ta­lu Kli­nicz­nym w Kra­ko­wie. Po jego ukoń­cze­niu pra­co­wał jako kie­row­nik ambu­la­to­rium w jed­no­st­ce woj­sko­wej, rów­no­cze­śnie odby­wa­jąc prak­ty­kę spe­cja­li­za­cyj­ną w dzie­dzi­nie cho­rób wewnętrz­nych w Szpi­ta­lu Lot­ni­czym w Dębli­nie. Po zda­niu egza­mi­nu spe­cja­li­za­cyj­ne­go został skie­ro­wa­ny do pra­cy w Szpi­ta­lu Uzdro­wi­sko­wym w Kry­ni­cy w Cen­tral­nym Szpi­ta­lu Kli­nicz­nym Woj­sko­wej Aka­de­mii Medycz­nej w War­sza­wie. W tym samym cza­sie roz­po­czął pisa­nie pra­cy dok­tor­skiej. Po zda­niu egza­mi­nu spe­cja­li­za­cyj­ne­go II stop­nia i po obro­nie pra­cy dok­tor­skiej uległ wypad­ko­wi (zła­ma­nie krę­go­słu­pa) i odszedł z woj­sko­wej służ­by zdro­wia. Następ­nie kon­ty­nu­ował pra­cę w Oddzia­le Obser­wa­cyj­no-Zakaź­nym Szpi­ta­la ZOZ w Dąbro­wie Tar­now­skiej, gdzie pod­jął decy­zję o roz­po­czę­ciu kolej­nej spe­cja­li­za­cji w dzie­dzi­nie cho­rób zakaź­nych. Po jej ukoń­cze­niu od 2000 roku pro­wa­dzi Oddział Obser­wa­cyj­no-Zakaź­ny w tam­tej­szym szpitalu.

Dr med. Jim Meehan stu­dio­wał bio­lo­gię na uni­wer­sy­te­cie w Tul­sie w USA, inży­nie­rię w Aka­de­mii Woj­sko­wej w Nowym Jor­ku, medy­cy­nę na uni­wer­sy­te­cie Okla­ho­ma i oku­li­sty­kę na uni­wer­sy­te­cie w Waszyng­to­nie. Był chi­rur­giem (zaj­mo­wał się oku­li­sty­ką), prze­ło­żo­nym leka­rzy rezy­den­tów w szpi­ta­lu i zastęp­cą redak­to­ra maga­zy­nu „Jour­nal of Ocu­lar Immu­no­lo­gy and Inflammation”.

Danie­la Pro­usa (1978), dyplo­mo­wa­ny psy­cho­log. Obec­nie zaj­mu­je się głów­nie zagad­nie­nia­mi regu­la­cji stre­su oraz zwal­cza­nia bólu w jed­nej z kli­nik reha­bi­li­ta­cyj­nych. Inne obsza­ry jej zain­te­re­so­wań to: psy­cho­so­ma­ty­ka, psy­chia­tria, wspie­ra­nie dzie­ci i mło­dzie­ży oraz pedia­tria spo­łecz­na. W cza­sie stu­diów z zaan­ga­żo­wa­niem pro­wa­dzi­ła zaję­cia kon­sul­ta­cyj­ne w dzie­dzi­nie meto­dy­ki badań. Wkrót­ce ukoń­czy dłu­go­let­nie stu­dia pody­plo­mo­we w zakre­sie psy­cho­te­ra­pii opar­tej na psy­cho­lo­gii głę­bi. Chęt­nie podej­mu­je dzia­ła­nia twór­cze, jest autor­ką sztu­ki teatral­nej dla dzieci.

Prof. Denis Ran­co­urt, eme­ry­to­wa­ny, były pro­fe­sor zwy­czaj­ny fizy­ki na Uni­wer­sy­te­cie w Otta­wie. Pod­czas swo­jej 23-let­niej karie­ry pro­fe­so­ra uni­wer­sy­tec­kie­go opra­co­wał nowe kur­sy i pro­wa­dził zaję­cia dla ponad 2000 stu­den­tów na wszyst­kich pozio­mach na trzech róż­nych wydzia­łach (nauka, inży­nie­ria, nauki huma­ni­stycz­ne). Nad­zo­ro­wał ponad 80 osób – zarów­no stu­den­tów koń­czą­cych stu­dia, jak i oso­by wszyst­kich stop­ni nauko­wych na wszyst­kich pozio­mach: od dok­to­rów przez magi­strów po stu­den­tów z NSERC43. Kie­ro­wał uzna­wa­nym na are­nie mię­dzy­na­ro­do­wej inter­dy­scy­pli­nar­nym labo­ra­to­rium badaw­czym i przez dwie deka­dy pozy­skał znacz­ne fun­du­sze na bada­nia. Brał tak­że udział w oko­ło 40 kon­fe­ren­cjach nauko­wych, pod­czas któ­rych wystę­po­wał jako wykła­dow­ca ple­nar­ny, głów­ny mów­ca lub gość spe­cjal­ny. Opu­bli­ko­wał ponad 100 arty­ku­łów nauko­wych we wio­dą­cych, recen­zo­wa­nych cza­so­pi­smach nauko­wych z zakre­su fizy­ki, che­mii, geo­lo­gii oraz nauk o mate­ria­łach, gle­bie i o śro­do­wi­sku. Doko­nał fun­da­men­tal­nych odkryć w dzie­dzi­nie nauk o śro­do­wi­sku, pomia­rach i o gle­bie oraz w bio­ge­oche­mii, fizy­ce teo­re­tycz­nej, fizy­ce sto­pów, magne­ty­zmie i w obsza­rze nauk o pla­ne­tach. Jego nauko­wy indeks h wyno­si 39 (84% lau­re­atów Nagro­dy Nobla w dzie­dzi­nie fizy­ki mia­ło indeks h co naj­mniej 30), a jego arty­ku­ły były cyto­wa­ne ponad 5000 razy w recen­zo­wa­nych cza­so­pi­smach nauko­wych. Spis jego publi­ka­cji, sta­ty­sty­ki cyto­wań i wskaź­nik cytowań45 są publicz­nie dostęp­ne w Google Scholar46. Opu­bli­ko­wa­ne nie­daw­no przez nie­go (nie­re­cen­zo­wa­ne) arty­ku­ły, doty­czą­ce danych nauko­wych o epi­de­mii COVID-19 i masecz­kach mają­cych zapo­bie­gać wiru­so­wym cho­ro­bom ukła­du odde­cho­we­go, prze­czy­ta­no ponad pół milio­na razy na Rese­arch­Ga­te, a jesz­cze wię­cej w innych miejscach.

Dr med. Wol­fgang Wodarg

Jan Boda­kow­ski