Na biurku prezydenta Karola Nawrockiego leży ustawa, która jednej grupie podatników obiecuje ulgę, a drugiej wystawia rachunek. Pakiet podnosi pierwszy próg PIT ze 120 tys. do 130 tys. zł i wprowadza pośrednią stawkę 24 proc., z czego — według rządu — skorzysta około 3,5 mln osób. Jednocześnie podwyższa CIT dla największych firm z 19 do 22 proc. i ostro ogranicza prawo do ryczałtu. Prezydent nie może zawetować samej podwyżki podatku od spółek: weto obaliłoby także obniżkę dla milionów podatników. Zmiany mają wejść w życie 1 stycznia 2027 r., a [przepisy podatkowe niekorzystne dla podatników powinny zostać ogłoszone w Dzienniku Ustaw do 30 listopada
Ustawa, uchwalona przez Sejm 5 listopada i przyjęta przez Senat bez poprawek 6 listopada, zmienia jednocześnie trzy ustawy: o PIT, o CIT oraz o zryczałtowanym podatku dochodowym.
Pierwszy próg PIT rośnie ze 120 tys. do 130 tys. zł, przy stawce 12 proc. Między 130 tys. a 150 tys. zł pojawia się nowa stawka 24 proc.; powyżej 150 tys. zł zostaje 32 proc.
Stawka CIT dla firm z przychodami powyżej 50 mln euro oraz podatkowych grup kapitałowych ma wzrosnąć z 19 do 22 proc. Limit ryczałtu spada z 2 mln euro do 250 tys. euro, a o tym, kto wypadnie z tej formy już od stycznia, zdecyduje przychód z roku, który niemal się skończył. „Business Insider” ocenia, że zmiany są korzystne dla około 3,5 mln etatowców i niekorzystne dla około 60 tys. przedsiębiorców.
We wrześniu rządowy projekt łączył zmiany w PIT z podwyżką CIT. Sejm wykreślił wyższy CIT i dopisał waloryzację progów; Senat 27 października przywrócił stawkę 22 proc. i skreślił waloryzację, co wywołało wątpliwości, czy poprawki nie wykraczają poza zakres ustawy.
Minister finansów i gospodarki Andrzej Domański wezwał prezydenta do podpisu. W TVN24 tłumaczył, że obniżkę sfinansuje „między innymi z wyższego CIT-u”, i dodał, iż liczy, że „prezydent stanie po stronie Polaków, a nie wielkich firm, wielkich koncernów”
Konstytucja nie przewiduje weta częściowego. Prezydent może ustawę podpisać, zawetować albo skierować do Trybunału Konstytucyjnego — każdy ruch dotyczy całości.
Rząd przedstawia pakiet jako wybór między „Polakami z klasy średniej” a „wielkimi koncernami”. To wygodna rama, ale słaba ekonomia i jeszcze słabsze prawo. Obniżka podatku, która musi być „sfinansowana” inną podwyżką, nie jest obniżką ciężarów państwa. To przesunięcie rachunku.
Podwyżka CIT z 19 do 22 proc. zwiększy bodziec do przerzucania zysków za granicę i osłabi Polskę w walce o nowe inwestycje. – Podwyżka obejmuje największe firmy, z przychodami powyżej 50 mln euro. To często grupy międzynarodowe, które mają narzędzia do przesuwania zysków, na przykład ceny transferowe, opłaty licencyjne, odsetki od pożyczek wewnątrz grupy czy lokowanie praw do marek w innych krajach.
– Badania ekonomiczne, w tym OECD, od lat pokazują, że zyski firm międzynarodowych reagują na różnice w stawkach podatku. Im większa różnica, tym silniejsza pokusa.
– Polska przestaje być pod tym względem atrakcyjna w regionie. Węgry mają 9 proc., Bułgaria 10 proc., a Czechy 21 proc. Przy 22 proc. Polska trafiłaby do górnej części stawki w Europie Środkowej.
Dlaczego skala będzie ograniczona:
– Od 2024 r. obowiązuje globalny minimalny podatek 15 proc. (tzw. filar II OECD), który Polska wdraża. Dla grup z przychodami powyżej 750 mln euro raje podatkowe przestały być tak opłacalne, bo różnicę do 15 proc. i tak trzeba dopłacić.
Największym kosztem będą decyzje, które nie zapadną. Chodzi o nowe zakłady, centra usług i rozbudowy, które przy wyborze między Polską, Czechami czy Rumunią trafią gdzie indziej. Do tego dochodzi mniej widoczny skutek: część kosztu firmy przerzucą na pracowników w postaci niższych podwyżek i na klientów w postaci wyższych cen.


































































