O kulisach sportu pisze Bogdan Poprawski: Kanadyjski sen piłkarski

Dobrze się (może) stało, że reprezentacja Polski nie zakwalifikowała się do tych Mistrzostw Świata.

Miałbym pewne rozdwojenie jaźni, kibicując Polsce i Kanadzie.

W obecnym przypadku została „tylko” Kanada i „aż” Kanada.

W mistrzostwach świata w piłce nożnej w XXI wieku Polacy mieli wychodzić z grupy jako ich cel minimum, ale nigdy jakoś się to nie udawało.

Czasy lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dawno minęły i nigdy nie powrócą.

Kanada z kolei to piłkarsko dziewiczy kraj. Wprawdzie występowali już dwukrotnie w finałach, w 1986 roku i w ubiegłych Mistrzostwach Świata w Katarze, ale w tym wydaniu zadanie było znacznie bardziej odpowiedzialne i trudne.

Wprawdzie założono, że wyście z grupy byłoby celem, ale grupa nie należała do najmocniejszych.

Katar był najsłabszą drużyną, Bośnia i Hercegowina – taka dobra jak Kanada , a może trochę lepsza. Szwajcaria była faworytem.

Z Hercegowiną udało się. Kanadyjska reprezentacja była psychicznie spięta w pierwszym meczu turnieju w Toronto, ale szczęśliwie zremisowała.

W kolejnym meczu w Vancouver, zaskoczyła wszystkich.

Wprawdzie liczono na zwycięstwo, ale nie aż 6:0.

Ten wynik zapewnił wyjście z grupy.

Wszyscy moi kanadyjscy koledzy piłkarscy triumfowali, ale liczono się z tym, że walka z Afryką Południową będzie, niestety, przegrana.

Z kolei mój południowoafrykański sąsiad był bardzo zatroskany, bo liczył się z porażką „swojej”drużyny.

Jego zdaniem Kanada dysponowała bardziej utalentowanymi zawodnikami,

I z tym się mogę zgodzić.

Kanada ma sporo utalentowanych zawodników, w większości grających w dobrych ligach europejskich, jednak plaga kontuzji tych najlepszych spędza sen z oczu. Nie dość tego, wszyscy inni są nieźle poobijani , ale takie już są prawa turniejowe.

Trochę wyjaśnień. Obecny trener Jesswe Marsch jest byłym trenerem-asystentem reprezentacji USA. Jest Amerykaninem.

Starał się o pełną posadę, jednak został odrzucony przez Amerykanów.

Rozgoryczony złożył podanie o pracę selekcjonera w Kanadzie i, o dziwo, wygrał konkurs.

Objął zespół już dobrze ułożony/zorganizowany przez poprzedniego trenera Tima Herdmana, który musiał zrezygnować z powodu afery „szpiegowskiej”. Otóż zespół korzystał z dronów filmujących treningi przeciwników.

Trener Herdman był bardzo dobrym trenerem. Wymagającym, ale fair i w miarę przyjaznym piłkarzom

Trener Marsch jest z kolei typem trenera, który korzysta z owoców pracy poprzednika, dodając jakiś amerykańsko-przyjazny akcent.

Ja dotychczas taka kombinacja działa, i dopóki reprezentacja Kanady kontynuuje swój niesłychany sen piłkarski, będzie zatrudniony.

Osobiście – nie jestem do końca przekonany, czy jest to najlepszy kanadyjski wybór. Ale, póki co, gdy sukcesy się piętrzą, nie ma powodu do narzekania.

W momencie, kiedy piszę te słowa, reprezentacja Niemiec odpadła z dalszej walki.

Trzeba przyznać, że od początku Niemcy nie imponowali i ja liczyłem się nawet z sytuacją podobną do ubiegłych mistrzów w Katarze, kiedy nie wyszli, zresztą jak Polacy, z grupy.

Obecne mistrzostwa są niesamowite pod względem nieoczekiwanych rezultatów.

Ten 48-zespołowy format jest chyba do skreślenia, chociaż chyba on właśnie takie sytuacje sprokurował.

Jest wiele innych spostrzeżeń, które powinny być przeanalizowane, ale poczekajmy.

Na razie trzymam kciuki za Kanadę.