Federalny budżet 2026, przedstawiony 5 listopada przez ministra finansów François-Philippe’a Champagne’a pod rządami premiera Marka Carneya, utrzymuje wysokie roczne cele imigracyjne na lata 2027–2029, jednocześnie wprowadzając jednorazową ścieżkę legalizacji dla nawet 200 tys. osób już przebywających w Kanadzie na statusie tymczasowym.
Zgodnie z planem poziomów imigracji (Immigration Levels Plan) na lata 2027–2029 rząd zakłada przyjęcie 380 tys. stałych rezydentów (PR) oraz 370 tys. nowych przyjazdów tymczasowych (TR) rocznie w każdym z trzech lat. Wśród nowych tymczasowych: około 220 tys. pracowników i do 150 tys. studentów. Te liczby są kontynuacją celów z poprzedniego planu (po znaczących redukcjach względem szczytu z lat 2021–2024).
Najgłośniejszy element budżetu to jednorazowa miara umożliwiająca nawet 200 tys. osobom już żyjącym w Kanadzie przejście na status stałego rezydenta do końca 2027 r. (poza standardowymi rocznymi limitami lub w ramach dodatkowej przestrzeni). Składa się ona z dwóch kohort po 100 tys.:
- kohorta pracowników — osoby aplikujące m.in. przez programy takie jak Atlantic Immigration Program, Agri-Food Pilot, Home Care Worker czy inne federalne ścieżki, z większą rolą prowincji i terytoriów (Provincial Nominee Program);
- kohorta humanitarna — pozostałe wnioski z ścieżek Hongkong, Ukraine Family Reunification Pathway, sprawy humanitarne i compassion oraz wnioski małżonków/dzieci.
Oficjalna retoryka mówi o „przejęciu kontroli”, stabilizacji na „zrównoważonych poziomach”, zmniejszeniu odsetka rezydentów tymczasowych poniżej 5% populacji do końca 2027 r. oraz utrzymaniu przyjęć stałych rezydentów poniżej 1% populacji po 2027 r. — by dać czas na nadrobienie zaległości w mieszkalnictwie i usługach publicznych po gwałtownym wzroście populacji w poprzednich latach.
Krytycy sumują liczby: 3 × 380 tys. PR + 3 × 370 tys. TR + 200 tys. daje rząd wielkości około 2,25–2,45 mln osób w perspektywie trzech lat (w zależności od tego, jak liczyć przejścia). Podkreślają, że status stałego rezydenta otwiera drogę do obywatelstwa i prawa głosu, a masowe przejścia tymczasowych na stałe tworzą samowzmacniającą się pętlę demograficzną. Oficjalne dane potwierdzają, że w poprzednich latach znaczna część nowych PR pochodziła już z osób przebywających w Kanadzie.
Krytycy polityki migracyjnej w Kanadzie wskazują jednak, że wysokie i stabilizowane na wysokim poziomie cele, połączone z regularnymi „jednorazowymi” legalizacjami osób już obecnych, wpisują się w szerszy model globalnej mobilności i demograficznego zarządzania, promowany w ramach międzynarodowych agend. Po latach rekordowych przyjęć, które przyczyniły się do kryzysu mieszkaniowego i presji na usługi, obecny budżet jest przedstawiany jako „kontrola”, podczas gdy absolutne liczby pozostają historycznie wysokie i wskazują na podmianę populacji
Budżet alokuje środki na realizację planu budząc kontrowersje co do tempa zmian demograficznych i ich długoterminowych konsekwencji społecznych, ekonomicznych i politycznych.
